tag:blogger.com,1999:blog-87729145644126366932012-01-28T15:09:35.828+08:00jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.comBlogger961100tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-42344857561492018272012-01-22T01:12:00.014+08:002012-01-22T09:55:26.318+08:00<span style="font-size:85%;">ေပ်ာ္ေနတဲ့လူေတြကို ၾကည့္ျပီး မၾကာခင္ ႏႈတ္ဆက္ခံရေတာ့မယ့္ ေဟာလီးေဒးဘက္ကေန ခံစားျပီး ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ ကဗ်ာဟာ စိတ္ထဲက ခံစားရမဲ့ အရာလို႔ အျမဲခံယူထားေပမယ့္ ဒီကဗ်ာေလးကေတာ့ ရြတ္ၾကည့္ရင္ တမ်ိဳးေလးပါ။</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">"ေဟာလီးေဒး"</span><br /><br />လူေတြ ေပ်ာ္ပါးျပီး<br />ငါ့အေပၚ ေရာက္လာၾက။<br />လူေတြ ေပ်ာ္ပါးျပီး<br />ငါ့အေပၚက ထြက္သြားၾက။<br />မရႏုိင္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္က်<br />ငါ့ကို တမ္းတၾက။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">---</span><br /><div style="text-align: left;"><br /><span style="font-size:85%;">ခုရက္ပိုင္း မအားတဲ့ၾကားက ကဗ်ာေလးေတြ ေတာ္ေတာ္ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ျပီးက် အားနာမိတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းေရးထားတာပါ။</span><br /></div><br /><span style="font-weight: bold;">"သမာသမတ္"</span><br /><br />ကိုယ့္စိတ္ခံစားမႈေတြနဲ႔<br />ျပန္ျပန္မွ်ား<br />အဟပ္ခံလိုက္ရတဲ့ ကဗ်ာမ်ား<br />....<br />....<br />အားနာတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">---</span><br /><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-size:85%;">ကၽြန္မဖမ္းယူ ရရွိခဲ့ဖူးတဲ့ အနက္ေရာင္ စကားလံုးေတြရဲ႔ ထိရွမႈကို ေမ့ေလ်ာ့ေက်ာ္လြန္ျပီး တခါတေလ ေရာက္ေရာက္သြားတတ္တဲ့ ေနရာေလးအေၾကာင္း ေရးထားတာပါ။</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">"အလြမ္း"</span><br /><br /></div></div>မရွိခဲ့ဘူးတာေတြကုိ မီးရႈိ႕ရႈရႈိက္<br />မသြားနဲ႔လို႔ ေျပာမွ<br />ေျခလွမ္းျပင္ေနတဲ့ေကာင္<br />အမွတ္တမဲ့ ရီလိုက္တဲ့ ဟန္မွာေတာင္<br />အဆန္မပါခဲ့။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">---</span><br /><br /><div style="text-align: left;"><span style="font-size:85%;">ဒီကဗ်ာေလးကေတာ့ လူမ်ား ကဗ်ာေလးကို မွ်ေ၀တာပါ။ <span style="font-weight: bold;"><a href="http://nyeinnyo.blogspot.com/2007/09/blog-post_19.html" target="_blank">ဒီမွာ</a></span>လဲ သြားေရာက္ဖတ္ရႈႏုိင္ပါတယ္။<br /></span><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"><div align="center"><span style="font-weight: bold;">"တစိမ္းေတြလို" </span><br /><br />ရင္းႏွီးၿပီးသားအရာတစ္ခ်ိဳ႕ဟာ မရင္းႏီွးေတာ႔သလို<br />သူစိမ္းဆန္စြာ ငါ႔ကို ေငးၾကည့္ေနၾက<br />တိုက္ေနတဲ႔ေလေတာင္ ႐ုတ္တရက္စိမ္းသြားပါရဲ႕<br />စိမ္းလိုက္တာကြယ္..<br />အစိမ္းရင့္ရင့္ရာသီအိုထဲ ပန္းကေလးတစ္ပြင့္ ပ်ံသန္းလာမယ္ဆိုရင္<br />အဲဒါ မေႂကြတဲ႔သစၥာတရားေပါ႔ ညီမေလးရယ္..<br />က်န္ရစ္ခဲ႔တဲ႔ ေျခရာေလးတစ္စံုအေပၚ<br />ေလာကဓံႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းက<br />ဘယ္လိုမ်ားခ်ည္ေႏွာင္လိုက္ေလသလဲ<br />ျငင္းဆန္ရခက္ခဲတဲ႔ ေက်းဇူးသိတတ္မႈေတြၾကားမွာ<br />ညီမေလး ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ေလာင္ကၽြမ္းခဲ႔ရတာဆိုရင္<br />အဲဒီအလင္းတန္းကို<br />ငါ႔ရင္ဘတ္ထဲက ျဖတ္သန္းခြင့္ျပဳပါ </div><div align="center">ညီမေလးေရ..</div><div align="center">ေဟာဒီလမ္းသြယ္ေလးထဲမွာ<br />အိပ္မက္ေတြကို မ်ိဳးေစ႔ခ်ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ေျခရာေလးႏွစ္စံုဟာ<br />အခုေတာ႔..ေအးစက္၊ နာက်င္စြာေအးစက္လို႔ေပါ႔<br />မသိတတ္မႈမ်ားစြာနဲ႔ ငါတို႔ကို ကိုက္ခဲထားၾကေတာ႔မယ္<br />တိုက္ခတ္ေနတဲ႔ ေလစိမ္းေတြၾကားမွာ<br />ခုေတာ႔ ..ညီမေလးနဲ႔ ငါဟာ...... သူ..စိမ္း..ေတြ..လို </div><div align="center"><span style="font-weight: bold;">(ညိမ္းညိဳ)</span><br /></div></span></p><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">---</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-style: italic;font-size:85%;" >ဒီကဗ်ာေလးေတြက ကုိယ့္အတြက္ ကိုယ္ေရးျဖစ္တဲ့ ကဗ်ာေတြမို႔ "<span style="font-weight: bold;">ကၽြန္မအတြက္ ကဗ်ာမ်ား</span>" လို႔ပဲ ေခါင္းစဥ္တပ္လိုက္ပါတယ္။ </span><span style="font-style: italic;font-size:85%;" >အခမဲ့ ၀င္ေရာက္ ခံစားႏုိင္ပါတယ္ရွင္။<br /></span><span style="font-style: italic;font-size:85%;" >အခုတေလာ ညဘက္ ကဗ်ာေလးေတြ ဖတ္ျပီး ေနရတာ အေတာ္ပဲ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ရွိလွပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာ့စကားယူျပီး ေျပာရရင္ <span style="font-weight: bold;">အကုသိုလ္အနည္းဆံုး စိတ္ကစားမႈ</span>ေပါ့။</span><br /></div><br />၂၂.၀၁.၂၀၁၂။<br />၀၂း၂၀ မနက္။<br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-4234485756149201827?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-47297406318686498142012-01-16T18:04:00.004+08:002012-01-16T18:22:16.958+08:00<div style="text-align: justify;">သူေဌးမ နာမည္က လင္း။ သူ႔စိတ္က ဘယ္ေတာ့မွ မလင္းဘူး။ တျပိဳင္နက္ထဲမွာ လုပ္ခ်င္တာေတြက (ကိုယ့္ထက္) မ်ားတယ္။ ပိုဆိုးတာက တစ္လေနေလာက္မွ တခါလာတာပဲ။ ခုလဲပဲ နံရံေဆးသုတ္တဲ့ ကိစၥညႊန္ၾကားေနရာကေန အနားေရာက္လာတယ္။ ဘေရာက္ဇာကို ကမန္းကတန္းလွည့္လိုက္ရတယ္။ အမ်ားသူငါလိုပဲ အဲဒီထဲမွာ ေမးလ္၊ ဖဘ၊ ဘေလာ့ သံုးေလးခု၊ သတင္းဆုိဒ္ သံုးေလးခု ဖြင့္ထားတယ္။။ အြန္လိုင္းေဇာ္ဂ်ီကီးဘုတ္လဲ ရွိေသးတယ္။ ေပးျမင္လို႔မရတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ အဓိက က ဘာေတြလဲ ေမးလို႔ ေျပာရင္ နားလည္မွာ မဟုတ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ပဲ။ ရင္ဘတ္ခ်င္းမတူတဲ့ လူေတြနဲ႔က အေနဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ဘယ္ေတာ့မွ မနီးစပ္ဘူး။ အနား ေရာက္လာျပီး နာရီ၀က္ေနရင္ အစည္းအေ၀းခန္းထဲမွာ ေတြ႔လို႔ရမလားဆိုေတာ့။ စားပြဲေပၚက ငါ့ ေကာ္ဖီေလး မခမ္းေသးဘူး။ ဆိုလိုတာက အန္နာဂ်ီေတြ မျပည့္ေသးဘူး။ ေနာက္ျပီး ႏုိင္ငံရဲ႔အေရးၾကီးတဲ့ သတင္းေတြဖတ္ေနတာေလ လို႔ စိတ္ထဲကေျပာျပီး အျပင္မွာက် ငါဘာၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ခဲ့ရမလဲ ဆိုတဲ့ စကားက ခုန္ေပါက္ထြက္သြားတယ္။ ရက္စ္ အိုေက ဟုတ္ျပီေလ ဆုိတာေတြနဲ႔ မျပီးဘူး။ တခါတခါ ဒီလို တန္ျပန္ေမးခြန္းေတြ ေမးျဖစ္တယ္။ သိပ္မ်ားလြန္းေတာ့လဲ ကြန္ပလိန္႔ဆန္သြားတတ္တယ္။ ဘယ္ေနရာမွာမဆို မွ်ေျခက အဓိကမလား။ ကဗ်ာဆရာ ညိမ္းညိဳ ေျပာသလို "ကမၻာႀကီးေပၚမယ္ ျမင္ပင္ေလးတစ္ပင္ လႈပ္ယိမ္းသြားတာကအစ အေၾကာင္းမဲ႔ေတာ႔ မဟုတ္ခဲ႔ဘူး။" ဆိုတာေလာက္ေတာ့ သူတို႔သိဟန္တူပါတယ္။ ခက္တာက အဲဒီ ဘာလို႔ လႈပ္ယိမ္းသြားရသလဲ ဆိုတာကိုက် ကိုယ္ဘာသာကိုယ္ မစဥ္းစားဘဲ တန္ျပန္ေမးခြန္းေတြ ေမးျပီး အေျဖရွာတတ္ေတာ့ အေပၚက ေျပာသလို ကြန္ပလိန္႔ဆန္ကုန္ေရာ။ ဒီကက် တျခားဘက္ကို နဲနဲပိုကဲခ်င္သူ။ ကဗ်ာ တစ္ေၾကာင္းကိုေတာင္ တစ္ညေန ထုိင္စဥ္းစားျပီး ခံစားခ်င္တဲ့လူ။ တခါတေလ ေနာက္ေန႔ေတာင္ ကူးခ်င္ကူးေသးတာ။ အဲလိုလူေတြနဲ႔ ဒီလိုလူ တူတူ လုပ္ေနရေတာ့ကား "ဒီလိုလိုက္ဖက္တဲ့ ဘ၀" ဆိုတဲ့ သီခ်င္းစာသားေလး ေျပးသတိရမိတယ္။ တကယ္တမ္းက် လုပ္ငန္းတခုရဲ႔ အစည္းအေ၀းဆိုတာက အေပၚယံ ဟန္နီေလးဆမ္းထားျပီး လိုရင္းကေတာ့ ဒုတိယ ဘုရားသခင္အေၾကာင္း ေျပာၾကတာပါပဲ။ ဓါးရွဖူးသူေတြေတာ့ သိမွာပါ။ ဟန္နီကေတာ့ ခ်ိဳပါတယ္။ ဓါးသြားေတြကလဲ .. ခ်ိဳပါတယ္ ေပါ့။ မွတ္တတ္ရင္ေတာ့ အစည္းအေ၀းခန္းတစ္ေခါက္၊ ေက်ာင္းဆယ္ေခါက္ပါပဲ။ ငါတို႔ အိတ္ဇင္းစတင္း ကာစတမ္မာ၊ ငါတို႔ ပေရာစပတ္(တ) ကာစတမ္မာ၊ ငါတုိ႔ စာခ်ဳပ္ေတြကုန္မယ့္ေန႔စြဲေတြ၊ လက္ရွိေစ်းႏႈန္းေတြ၊ ငါ .. ငါ .. ငါ။ အဲဒီလို သူေဌးမဟာ ဒုတိယ ဘုရားသခင္ကို သစၥာ ေစာင့္သိေနပံုမ်ား။ ဒီကလဲ ဒုတိယဘုရားသခင္ထြက္က်လာမယ့္ သူေဌးမကို သစၥာေစာင့္သိေနပံုမ်ား။ ဟန္နီေလးခ်ိဳဖို႔ ဒုတိယဘုရားသခင္ဆီ ေခၚေဆာင္သြားႏုိင္မယ့္ လမ္းေၾကာင္းေတြ၊ အခင္းအက်င္းေတြ ခင္းျပလိုက္တယ္။ အျငင္းအခုန္အနည္းငယ္ေတာ့ ျဖစ္တယ္။ ဘ၀မွာ ဘယ္အရာက မွန္ေၾကာင္း ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာဖို႔ သင္ခန္းစာရခဲ့ ျပီးျပီမို႔ သူေဌးမကို စဥ္းစားဖို႔ အခ်ိန္ေပးလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ စကားမေျပာေၾကာင္းလဲ သင္ခန္းစာရခဲ့ျပီးျဖစ္တယ္။ မႏွစ္ကအတိုင္း ကာစတမ္မာေတြကို ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းဖို႔လိုမယ္။ အိုေက ေကာင္းျပီ သိပ္သေဘာက်တယ္ မစၥလို႔ သူေဌးမက ေျပာတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ တစက္ကေလးမွ သေဘာမက်။ ဘာပဲေျပာေျပာ အဆံုးမေတာ့ ဟန္နီေလး ခ်ိဳ သြားခဲ့ပါျပီ။ ဖဘ ဘက္ကို ျပန္လွည့္မယ္။ ခုတစ္ပတ္ေရပန္းစားေနတဲ့ ပို႔စ္ေတြ လိုက္ခ္ ေတြ၊ ဒီဘိတ္ေတြ ဆက္လက္ ဖတ္ရႈမယ္ေပါ့။ ဒီေနရာမွာ မွ်ေျခ စကားေျပာလာျပန္တယ္။ ၂၁ရာစုမွာ စား၀တ္ေနေရးနည္းတူ အျခားအေရးမ်ားလဲ တန္းတူ လိုက္လာတယ္။ ကမၻာေပၚမွာ ဖဘသံုးစြဲသူေပါင္းဟာ ကမၻာ့ လူဦးေရရဲ႔ ၁၄ရာခုိင္ႏႈန္းရွိတယ္ဆုိတဲ့ သတင္းတစ္ခုကို ရဟူးကေန ဒီေန႔ပဲ ဖတ္လိုက္ရတယ္။ ဟန္နီေလးခ်ိဳသြားျပီမို႔ အမွန္တရားက တိုးတိုးေလး စကားေျပာတဲ့ အေၾကာင္းေလးေတြ ဖတ္မယ္ေပါ့။ ရင္ဘတ္ထဲက နည္းနည္းေအာင့္လာတဲ့အခါ လက္ကေလးနဲ႔ ခဏဖိထားမယ္။ တစကၠန္႔အတြင္း ခဏေနလုပ္ေတာ့မဲ့ အေၾကာင္းေတြ စဥ္းစားေနတုန္း သေဌးမ ထျပီး ႏွာေခ်လိုက္ေတာ့ နင္မသက္သာေသးဘူးလားလို႔ စိတ္ရင္းအမွန္ႏွင့္ ၾကင္ၾကင္နာနာ ေမးမိတယ္။ သူေနမေကာင္းျဖစ္ေနတာ ၾကာျပီ။ အဲလိုပဲ ကိုယ့္သံေယာဇဥ္ဗံုး ကိုယ္ျပန္မ်ိဳခ်ျပီး ခဏ ခဏ နံရိုးက်ိဳးဖူးတယ္။ ဆုိေတာ့ကား ေျပးေနတုန္းကလဲ ေမာတယ္္။ ရပ္လိုက္ေတာ့လဲ ေမာတာပါပဲ။<br /><br />၁၆.၀၁.၂၀၁၂။<br />၆း၁၆ ညေန။<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-4729740631868649814?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-79523941669082048472012-01-05T01:29:00.009+08:002012-01-05T03:11:51.941+08:00<div style="text-align: justify;">ဒီေန႔ ေၾကာင္ကေလးႏွင့္ ကၽြန္မ အျပီးတိုင္ ခြဲခြာခဲ့ၾကျပီျဖစ္ပါသည္။<br />လြန္ခဲ့သည့္ သံုးပတ္တာကာလအတြင္း ေၾကာင္ကေလးတစ္ေကာင္ ကၽြန္မဘ၀ထဲသို႔ ၀င္ေရာက္လာခဲ့ပါသည္။<br />သံုးပတ္ဆိုေသာ အခ်ိန္သည္ အၾကာၾကီးလား၊ တိုတိုေလးလား?<br />ကၽြန္မတြင္ အေျဖမရွိပါ။<br /><br />---<br /><br />လြန္ခဲ့သည့္ သံုးပတ္မတုိင္ခင္က ကၽြန္မေမာင္ေလး ဖုန္းဆက္သည့္ အခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္မဘ၀ထဲသို႔ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ ၀င္ေရာက္လာလိမ့္မည္ဟု ကၽြန္မၾကိဳမသိခဲ့ပါ။ မည္သည့္အခါကမ်ား ကၽြန္မတို႔ ကံၾကမၼာကို ၾကိဳျမင္ျပီး တားဆီးႏိုင္ခဲ့ၾကပါသလဲ?<br />ကၽြန္မတြင္ အေျဖမရွိပါ။<br /><br />ကၽြန္မသည္ သတၱ၀ါေလးမ်ားကို ခ်စ္တတ္ေသာ္လည္း ကိုယ့္အလုပ္ႏွင့္ကိုယ္ ရႈပ္ေနေလ့ရွိေသာ ဒီလိုေနရာတြင္ ေၾကာင္ကေလးကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ရန္ ဘာျဖစ္လို႔ အလြယ္တကူ တာ၀န္ယူခဲ့မိပါသလဲ?<br />ကၽြန္မတြင္ အေျဖမရွိပါ။<br /><br />ေမာင္ေလးက သူရန္ကုန္ကို သံုးပတ္ျပန္မည့္ အခ်ိန္အတြင္း သူ႔အိမ္၊ ေၾကာင္ကေလး ႏွင့္ ငါးကေလးမ်ားကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေပးရန္ အကူအညီေတာင္းလာေသာအခါ ကၽြန္မထံုးစံအတုိင္း ပါးစပ္မွ ပြစိပြစိေျပာမိေသာ္လည္း အကူအညီဆိုေသာ စကားလံုး တစ္ခုေအာက္တြင္ ထံုးစံမပ်က္ အလြယ္တကူပင္ ေခါင္းညိတ္မိခဲ့ပါသည္။<br />သည္လိုႏွင့္ ေၾကာင္ကေလး တစ္ေကာင္ ကၽြန္မဘ၀ထဲ ေရာက္လာခဲ့ပါသည္။<br /><br />---<br /><br />ေၾကာင္ကေလးသည္ အျဖဴေရာင္ကေလး ျဖစ္ပါသည္။<br />ေၾကာင္ကေလးသည္ ခပ္ဆိုးဆိုးေလး ျဖစ္ပါသည္။<br />ေၾကာင္ကေလးသည္ ေမာင္ေလးတို႔ တစ္မိသားစုလံုးႏွင့္ လံုးေထြးေနလာခဲ့သျဖင့္ တစ္ေကာင္တည္း ျဖစ္ေနေသာ အခါ အထီးက်န္ေနပံုရပါသည္။ အေဖာ္မင္ေသာ ေၾကာင္ကေလးသည္ အိမ္တြင္ မေနခ်င္လွပါ။<br />ညေနကၽြန္မျပန္လာတုိင္း ေလွ်ာက္သြားေနေသာ ေၾကာင္ကေလးကို ရွာရျပန္ပါသည္။<br /><br />ေၾကာင္ကေလးသည္ အလြန္ပင္ ဂ်ီးမ်ားပါသည္။ အစာတစ္မ်ိဳးထဲကို ႏွစ္နပ္ထပ္ေကၽြးလို႔မရပါ။<br />တကယ့္တကယ္တန္းက်ေတာ့ အလုပ္တစ္ဖက္ႏွင့္ အျခားအိမ္တစ္အိမ္သို႔သြားကာ ေၾကာင္ကေလးႏွင့္ ငါးကေလးမ်ားကို ေန႔တုိင္း အစားေကၽြးရသည့္ အလုပ္မွာ ထင္သလိုမလြယ္လွပါ။ ကၽြန္မမွာ ေန႔တုိင္းနီးပါး အလုပ္အရွိန္ေၾကာင့္ စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါ အနည္းအမ်ား ပင္ပန္းလွပါသည္။<br />ထိုအခါ ကၽြန္မ စိတ္တိုလာပါသည္။<br />သို႔ေသာ္ ေၾကာင္ကေလးက ခ်စ္စရာမ်က္လံုးေလးမ်ားႏွင့္ ၀င့္ၾကည့္ေသာ အခါတြင္က် ကၽြန္မစိတ္ေတ ြေျပရျပန္ပါသည္။<br />သူ႔မ်က္လံုးထဲက အထီးက်န္မႈကို ေတြ႔ေသာအခါ အသာအယာ ေထြးပိုက္မိျပန္ပါသည္။<br />ေႏြးေထြးေသာ မိသားစုထဲတြင္ေနခဲ့ျပီး အခုလို တစ္ေကာင္ထဲ ျဖစ္ေနရွာေသာ ေၾကာင္ကေလး၏ မ်က္လံုးမ်ားကို ကိုယ္ခ်င္းစာမိျပန္ပါသည္။<br />ပြတ္သီးပြတ္သပ္လုပ္ေသာအခါ ငါအလုပ္သြားေနတုန္း ဗိုက္ဆာေနလွ်င္ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့ဟု ပူပန္မိျပန္ပါသည္။<br /><br />တစ္ေနကုန္ ပင္ပန္းလာေသာအခါ အစာေတြ ထည့္ေပးခဲ့တာပဲ ဒီေန႔ေတာ့ မသြားေတာ့ဘူးဟု စဥ္းစားမိေသာ္လည္း ညေန အိမ္နားေရာက္သည္ႏွင့္ ေၾကာင္ကေလး၏ အထီးက်န္မ်က္လံုးမ်ားကို ျမင္ကာ ကၽြန္မေျခလွမ္းေတြက ေၾကာင္ကေလးဆီသို႔သာ ဦးတည္ေနခဲ့မိျပန္ပါသည္။<br />ကၽြန္မ၏ ခဏတာ အေပြ႔အပိုက္တို႔တြင္ ေၾကာင္ကေလး ေခတၱမွ် ျငိမ္းခ်မ္းပါေစ။<br />အထီးက်န္မႈ၏ နာက်င္မႈ အရသာကို ေၾကာင္ကေလး မခံစားေစခ်င္သည္က ကၽြန္မ၏ စစ္မွန္ေသာ ေစတနာျဖစ္ပါသည္။<br /><br />ဒီလိုႏွင့္ ေၾကာင္ကေလးကလဲ အလိုက္တသိ ဓါတ္ေလွကားထိပ္တြင္ ကၽြန္မကို ေစာင့္ေနေသာ ရက္ေတြ မ်ားလာပါသည္။ ကၽြန္မဓါတ္ေလွကားထဲမွ ထြက္လိုက္သည္ႏွင့္ အေျပးအလႊား ကၽြန္မေျခေထာက္နား ေရာက္လာျပီး တိုးေ၀ွ႔ပါေတာ့သည္။<br /><br />ဒီလိုႏွင့္ တိုေတာင္းေသာ အခ်ိန္အတြင္း ကၽြန္မတို႔ အလိုအေလ်ာက္ ရင္းႏွီးသြားခဲ့ၾကပါသည္။<br /><br />ဒီလိုႏွင့္ အနာဂါတ္ကို မပိုင္ေသာ ဘ၀ထဲ ေၾကာင္ကေလး ေတာင့္တေနေသာ လွမ္းဆြဲထားမည့္ လက္တစ္စံုကို ကၽြန္မ ကမ္းခဲ့မိပါေတာ့သည္။<br /><br />---<br /><br />ေၾကာင္ကေလးသည္ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ အရင္လို မျဖဴစင္ေတာ့။ (အျဖဴေရာင္မွ မဲညစ္လာပါသည္။)<br />တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ကၽြန္မကို ပိုျပီးလည္း ဂ်ီက်လာပါသည္။ တစ္ခါမွ ေၾကာင္စာမ်ားႏွင့္ မရင္းႏွီးေသာ ကၽြန္မသည္ ေၾကာင္စာမ်ားထားေသာ ေနရာသို႔ေရာက္ကာ ေခါင္းေျခာက္ေအာင္ အစာဗူးမ်ား ေရြးရျပန္ပါသည္။<br />ေၾကာင္ကေလးသည္ ျဖစ္သလို ထားခဲ့ေသာ သခင္မ်ားထက္ သူ႔အလိုလိုက္ အၾကိဳက္ မေဆာင္ႏုိင္ေသာ ကၽြန္မကိုသာ အျပစ္တင္ခ်င္ဟန္ ရွိပါသည္။<br />အဲဒီၾကားထဲက ကၽြန္မပူပန္မႈကို မသိဘဲ ဂ်စ္တီးဂ်စ္ကန္လုပ္ေသာအခါ စိတ္တိုမိျပန္ပါသည္။<br />ကၽြန္မ ျမည္တြန္ေတာက္တီးသံကိုလည္း ေၾကာင္ကေလး နားယဥ္လာပံုရပါသည္။<br />ဦးေခါင္းေလး ကၽြန္မရင္ခြင္ထဲ တိုး၀င္လာေသာ အခါ ကၽြန္မ စိတ္ေျပရျပန္ပါသည္။<br />"ပင္ပန္းလာတာ မသိဘူးလား ဟင္" ဟု ေၾကာင္ကေလးမ်က္လံုးမ်ားထဲ ၾကည့္ကာ ေမးမိပါသည္။<br /><br />အရမ္းပင္ပန္းေသာေန႔ေတြတြင္ ဒရြတ္တုိက္ဆြဲလာေသာ ကၽြန္မေျခေထာက္ေတြရဲ႔ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မႈေတြ၊ ေန႔တစ္ေန႔ရဲ႔ အခက္အခဲေတြကို ေၾကာင္ကေလး မသိဘူးလား?<br />ကၽြန္မတြင္ အေျဖမရွိပါ။<br /><br />"ကိုယ္ခ်င္းစာတရား" ဆိုေသာ စကားလံုးသည္ ေၾကာင္တစ္ေကာင္၏ အဘိဓါန္တြင္ မည္သည့္အခါကမွ် ျပဌာန္းထားခဲ့ဟန္မတူပါ။<br />ေၾကာင္တစ္ေကာင္ဆီက နားလည္မႈကို လိုခ်င္ေနေသာ ကၽြန္မ မိမိကုိယ္ကိုသာ မိမိ အျပစ္တင္မိပါသည္။<br /><br />---<br /><br />သံုးပတ္ဆိုေသာ အခ်ိန္သည္ ခဏေလးလဲ ျဖစ္ႏုိင္သလို၊ အၾကာၾကီးလဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။<br />မေန႔ကေတာ့ မနက္ျဖန္ဆို ငါ ေၾကာင္ကေလးဆီသြားစရာမလိုေတာ့ဘူး ဆိုျပီး ကၽြန္မေတြးေနမိပါသည္။ စိတ္ေတြလဲ ေပါ့ပါးေနသေယာင္။<br /><br />အစာေကၽြးျပီးေတာ့ ကၽြန္မတံခါးပိတ္လိုက္ပါသည္။ ေၾကာင္ကေလးက ထံုးစံအတုိင္း ဓါတ္ေလွကားထိပ္ထိ လုိက္လာျပီး ကၽြန္မကို ပို႔ပါသည္။<br />ဓါတ္ေလွကားမေရာက္လာခင္ ေမာ့ၾကည့္ေနေသာ ေၾကာင္ကေလးကို "နက္ျဖန္ဆို မင္းသခင္ေတြ ျပန္လာေတာ့မွာကြ" ဟု ေျပာလိုက္မိပါသည္။<br />ကၽြန္မ စကားသံ အဖ်ားတြင္ လႈပ္ခတ္သြားပါသလား?<br />ကၽြန္မတြင္ အေျဖမရွိပါ။<br /><br />---<br /><br />ဒီေန႔ ေမာင္ေလးတို႔ မိသားစု ျပန္လာျပီျဖစ္သျဖင့္ ကၽြန္မ ေသာ့ သြားျပန္ေပးခဲ့ပါသည္။<br />ေၾကာင္ကေလးသည္ ဓါတ္ေလွကားထဲမွ ထြက္လာေသာ ကၽြန္မဆီ အေျပးလာပါသည္။ ေမာင္ေလးႏွင့္ အိမ္ေပါက္၀တြင္သာ စကားေျပာ ျဖစ္ျပီး အိမ္ထဲသို႔ မ၀င္ျဖစ္ေတာ့ပါ။<br />ကၽြန္မေျခေထာက္ေအာက္တြင္ ပြတ္သပ္ေနေသာ ေၾကာင္ကေလးကို ၾကည့္ကာ ေမာင္ေလးက "ၾကည့္ပါဦး မမကို ခၽြဲေနတာ" ဟု ေျပာပါသည္။ ကၽြန္မတြင္ ျပန္ေျပာစရာ စကားမရွိပါ။<br />ေၾကာင္ကေလးကို ခါတိုင္းလို ေကာက္ မခ်ီမိေတာ့ပါ။ ခါတိုင္းလို အစာမေကၽြးမိပါ။<br />ခါတိုင္းလို အိမ္ေပါက္၀မွ ၾကိဳတင္ျပီး အစာစား မစား အစာခြက္ကို လွမ္းမၾကည့္မိေတာ့ပါ။<br />ေၾကာင္ကေလး၏ သခင္ေတြ ျပန္လာျပီျဖစ္ပါသည္။<br /><br />---<br /><br />ေၾကာင္ကေလးက ကၽြန္မကို ဓါတ္ေလွကားထိပ္ထိ ထံုးစံအတိုင္းလိုက္ပို႔ပါသည္။ ဓါတ္ေလွကားက အဲဒီအထပ္တြင္ပင္ အဆင္သင့္ ရွိေနသျဖင့္ ကၽြန္မေစာင့္စရာမလိုေတာ့ပါ။<br />ေၾကာင္ကေလးလဲ ကၽြန္မကိုေမာ့ၾကည့္စရာမလိုေတာ့။<br />ကၽြန္မလည္း ခါတုိင္းလို ေကာက္မခ်ီမိေတာ့။<br />ေက်ာခုိင္းကာ ထြက္ခြာလာေတာ့ ေၾကာင္ကေလး က်န္ရစ္ခဲ့ပါသည္။<br />ေၾကာင္ကေလး ကၽြန္မကို လွမ္းၾကည့္ေနမိေသးသလား? ကၽြန္မတြင္ အေျဖမရွိပါ။<br /><br />----<br /><br />ဒီေန႔ ေၾကာင္ကေလးႏွင့္ ကၽြန္မ ခြဲခြာခဲ့ၾကျပီျဖစ္ပါသည္။ လြန္ခဲ့သည့္ သံုးပတ္တာကာလအတြင္း ေၾကာင္ကေလးတစ္ေကာင္ ကၽြန္မဘ၀ထဲသို႔ ၀င္ေရာက္လာခဲ့ပါသည္။<br />သံုးပတ္ဆိုေသာ အခ်ိန္သည္ အၾကာၾကီးလား၊ တိုတိုေလးလား? ကၽြန္မတြင္ အေျဖမရွိပါ။<br />သံုးပတ္ဆိုေသာ အခ်ိန္အတြင္း ကၽြန္မေၾကာင္ကေလးကို ခ်စ္ခဲ့မိသလား? ကၽြန္မတြင္ အေျဖမရွိပါ။<br />သံုးပတ္ဆိုေသာ အခ်ိန္အတြင္း ငါးကေလးမ်ားထက္ ဘာေၾကာင့္ ေၾကာင္ကေလးကို ပို သံေယာဇဥ္တြယ္ခဲ့ မိပါသလဲ? ကၽြန္မတြင္ အေျဖမရွိပါ။<br />သံုးပတ္ဆိုေသာ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုျပီးေနာက္ ကၽြန္မတြင္ ၀န္ေပါ့သြားပါသလား? ကၽြန္မတြင္ အေျဖမရွိပါ။<br />သံုးပတ္ဆိုေသာ အခ်ိန္ကာလ ေနာက္တြင္ ကၽြန္မ ေၾကာင္ကေလးကို သတိတရ ရွိေနဦးမည္လား? ကၽြန္မတြင္ အေျဖမရွိပါ။<br /><br />ေၾကာင္ကေလးပူစီထံတြင္ေတာ့ အေျဖတစ္ခုခု ရွိေကာင္း ရွိေနပါလိမ့္မည္။<br />ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ႏွင့္ နားလည္မႈ စာခၽြန္လႊာေရးထိုးခ်င္ေသာ ကၽြန္မ၏မိုက္မဲမႈကို ျပန္စဥ္းစားရင္း ျပံဳးမိပါသည္။<br /><br />---<br /><br />ဘာပဲေျပာေျပာ ဒီေန႔ ေၾကာင္ကေလးႏွင့္ ကၽြန္မ အျပီးတိုင္ ခြဲခြာခဲ့ၾကျပီျဖစ္ပါသည္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51); font-style: italic;">ကၽြန္မတြင္ ေၾကာင္ကေလးတစ္ေကာင္ ရွိ ခဲ့ ဖူး ပါသည္။</span><br /><br />---<br /><br /><br />၀၅.၀၁.၂၀၁၂။<br />၁း၁၈ မနက္။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-7952394166908204847?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-63419846482752066232011-12-30T23:56:00.004+08:002011-12-31T00:03:21.002+08:00သမီးကေတာ့<br />စိတ္ကူးယဥ္လို႔ ေကာင္းေနတုန္းပဲေမေမ<br />ဒီႏွစ္လည္း အိမ္မျပန္ျဖစ္ျပန္ဘူး။<br /><br />၃၁.၁၂.၂၀၁၁။<br />၀၀း၀၁ မနက္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-6341984648275206623?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-53734288345090495292011-12-26T14:15:00.011+08:002011-12-26T17:05:19.294+08:00<div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 51, 51);">There's an element of music that cannot be captured.</span></div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 51, 51);">Life cannot be captured. The human heart cannot be captured.</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 51, 51);">The moment of creation itself is fleeting.<br />[<span style="font-weight: bold;">Parker Wilson - Hachiko</span>]</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 51, 51);">Hachiko</span> ရုပ္ရွင္ထဲက <span style="color: rgb(0, 51, 51); font-style: italic;">Professor Parker</span> ေျပာသလိုပါပဲ။ ျပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ရက္ေလာက္က ထြက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ခရီးမွာ ကင္မရာတစ္လံုးနဲ႔ ရသမွ်၊ ခံစားမိသမွ် လိုက္ရိုက္ေနမိေပမယ့္ နက္ရႈိင္းတဲ့ သဘာ၀တရားေတြနဲ႔ လုိက္ပါခံစားတဲ့ ခံစားမႈစိတ္အစဥ္ကုိ အဲဒီကင္မရာေလးထဲမွာ ဘယ္လိုမွ ဖမ္းယူလို႔မရခဲ့ပါဘူး။<br /><br />ေျမနီျမိဳ႔ေလးမွာ ေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ မဖမ္းဆုပ္ႏုိင္တဲ့ အရာေတြအေပၚ ရသေလာက္ ဖမ္းဆုပ္ျပီး ကၽြန္မနဲ႔ အတူ ခရီးထြက္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာအပိုင္းအစေလးေတြပါ။<br /><br /><div style="text-align: center;">---<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-a3lzVGvPWpE/TvgXeUvUaYI/AAAAAAAAAD0/6yD7vdpVusw/s1600/DSCN0869.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-a3lzVGvPWpE/TvgXeUvUaYI/AAAAAAAAAD0/6yD7vdpVusw/s320/DSCN0869.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690323938913315202" border="0" /></a><span>အကာအရံ</span><br /></div><div style="text-align: center;"> ကၽြန္ေတာ့္ထံလာေသာအလင္းတန္းမ်ား<br />စိတ္မွန္းနဲ႔သာ<br />ခိုးယူလင္းၿမရေတာ့တယ္။ ။<br /><span style="font-weight: bold;">[မညီမွ်ျခင္း ၂ - ဧထက္]</span><br /><br />---<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-muZxHVhqKmo/TvgZd9krvAI/AAAAAAAAAEA/JqmGD1WiNm4/s1600/DSCN0966.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-muZxHVhqKmo/TvgZd9krvAI/AAAAAAAAAEA/JqmGD1WiNm4/s320/DSCN0966.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690326131717946370" border="0" /></a>႐ိုစီ …<br />ျမ” အေၾကာင္း ငါေျပာမိလို႔<br />အဲဒီညက ရိၿပံဳးၿပံဳးၾက<br />ထိက႐ုန္းလို ျပန္ထတဲ့ အထဲ<br />ငါလည္း ပါမယ္ မထင္နဲ႔ ႐ိုစီ။<br /><p>ကေန႔အတြက္ ႀကိဳခံစားသမွ်<br />နင့္ကေတာက္ကဆေတြနဲ႔ ကြယ္ဝွက္<br />ေရးၿပီးတာကို ဖ်က္လိုက္တယ္။<br /></p> <p>႐ိုစီ …<br />ဘဝဟာ<br />အဲသလိုလည္း<br />တိုက္႐ိုက္ အခ်ိဳးက်ေသးတယ္။<br /><span style="font-weight: bold;">[ရိုစီ - သင္ကာ]</span></p><p>---</p><p><a href="http://4.bp.blogspot.com/-wXB8J-mTKsI/TvgagMS9vtI/AAAAAAAAAEM/9dqV72l8Qag/s1600/DSCN1017.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-wXB8J-mTKsI/TvgagMS9vtI/AAAAAAAAAEM/9dqV72l8Qag/s320/DSCN1017.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690327269541527250" border="0" /></a></p><p class="\&quot;MsoNormal\&quot;"><span>ျမစ္ေကာက္ေကြ႕ေတာ့ လူသိေပမယ့္<br />ပင္လယ္ေကာက္တာ<span> </span>မျမင္သာဘူးေလ<br />ဒီေလာကဓံလိႈင္းေတြၾကားမွာ<br />ေပၚရေကာင္းမွန္းကို မသိေတာ့တဲ့ေကာင္ ...<br /><span style="font-weight: bold;">[ပင္လယ္ - ဆူးနစ္ရင္]</span></span></p><p class="\&quot;MsoNormal\&quot;"><span>---</span></p><p class="\&quot;MsoNormal\&quot;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-SaRcXZOwkLs/TvgiPGqKWII/AAAAAAAAAEY/M-e0o7tv4KQ/s1600/DSCN1019.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-SaRcXZOwkLs/TvgiPGqKWII/AAAAAAAAAEY/M-e0o7tv4KQ/s320/DSCN1019.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690335772063455362" border="0" /></a><br />ေရကူးၿခင္းဟာ<br />သိပ္လြယ္လြယ္ေလးပဲထင္လို႔<br />ခုန္ခ်လိုက္မိတာ။<br />သက္ေသၿပစရာဆိုလုိ႔လည္း တၿခားဘာမွမရွိခဲ့ဘူး။<br /><span style="font-weight: bold;">[ေမ့ပစ္လုိက္ပါ - ပုိင္စိုးေ၀]</span><br /></p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" ></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><span style="font-size:100%;">---<br /></span></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/-kpMLCNMxpj0/TvgqsR349XI/AAAAAAAAAEk/h9GlFXi2074/s1600/DSCN1057.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-kpMLCNMxpj0/TvgqsR349XI/AAAAAAAAAEk/h9GlFXi2074/s320/DSCN1057.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690345069383054706" border="0" /></a><br />ျပဇာတ္တစ္ပုဒ္ရဲ႔<br />ေကာင္းႏိုးရာရာ<br />တစ္ေနရာက' က ျပႏိုင္ဖို႔<br />ဇာတ္ပြဲေတြေနာက္<br />(ခုခ်ိန္ထိ)<br />တစ္ေကာက္ေကာက္ လိုက္ေနရတုန္းေပါ့။<br /><span style="font-weight: bold;">[ခပ္ည့ံည့ံသရုပ္ေဆာင္ - ခရမ္းျပာထက္လူ]</span><br />---<br /><br /><div style="text-align: left;">ကၽြန္မဖန္တီးေနခဲ့တဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္သြားတဲ့ အရာေတြကေတာ့ မိုးေရစက္ေတြထဲမွာ ....<br /><br />၂၆.၁၂.၂၀၁၁။<br />၅း၀၂ ညေန။<br /><br /><br /></div></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-5373428834509049529?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-65800275669016645402011-12-10T01:58:00.005+08:002011-12-11T12:21:02.431+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">အယ္လ္ဒိုရာဒို</span> ဆုိတာက စပိန္ဘာသာစကားျဖစ္ျပီး ေပ်ာက္ဆံုးသြားေသာေရႊျမိဳ႔ေတာ္ လို႔ အဓိပၸါယ္ရသည္။ တကယ္ေတာ့ စပိန္ေတြ နယ္ေျမသစ္ရွာေဖြခဲ့ေသာ ဟိုးႏွစ္ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာအခ်ိန္ကတည္းက လူေတြ ေလာဘတၾကီး လိုက္လံရွာေဖြျပီး အစအနပင္ ရွာေဖြမရခဲ့ေသာ ဒ႑ာရီထဲမွ စိတ္ကူးယဥ္ျမိဳ႔ေတာ္ တစ္ခုသာျဖစ္သည္။<br /><br />---<br /><br />လမ္းေလွ်ာက္ေနရတာကိုက ပ်င္းရိျငီးေငြ႔ဖြယ္ေကာင္းသည္။ လမ္းခ်ိဳးေလးအတိုင္းေလွ်ာက္လာလွ်င္ ေဘးတစ္ဖက္ တစ္ခ်က္ဆီမွာ ဆိုင္ခန္းမ်ား ။ ေတာက္ပေသာ တနည္းအားျဖင့္ ေျပာင္စပ္စပ္ႏိုင္ေသာ ဆိုင္းဘုတ္မ်ားက စီစီရီရီ။<br />ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ကိုျငီးေငြ႔လြန္းပါသည္။ တစ္ေထာင္ဖိုးသံုးေခြရေသာ ဗီစီဒီ၊ ဒီဗီဒီေခြဆိုင္။ အေညွာ္နံ႔ တေထာင္းေထာင္းႏွင့္ အကင္ဆိုင္။ ထိုဆိုင္ႏွင့္ ဆီေလ်ာ္မႈမရွိလွစြာ ကပ္လ်က္ရွိေနသည္က အလွျပင္ဆိုင္။ အရာရာသည္ ကိုးလိုးကန္႔လန္႔ႏွင့္ အေျခတက်မရွိေန။<br /><br />ထိုကေမာက္ကမႏိုင္လွေသာ လမ္းၾကားထဲမွ ျဖတ္ကာ ကၽြန္ေတာ္ေန႔စဥ္ အလုပ္သြားေလ့ရွိသည္။ ထိုေန႔ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကားဂိတ္ကို ေက်ာ္ကာေလွ်ာက္မိသြားသည္။<br />မွန္တံခါးအၾကီးၾကီးေနာက္ကြယ္မွ ေရာင္စံုကိတ္မုန္႔ေလးမ်ား၊ ေပါင္မုန္႔အရြယ္အစားမ်ိဳးစံုတို႔ကို ျမင္လိုက္ရသျဖင့္ ထိုဆိုင္သို႔ ကၽြန္ေတာ္သြားလိုက္မိသည္။ တကယ္က ကၽြန္ေတာ္ ေပါင္မုန္႔ၾကိဳက္တတ္သူလည္းမဟုတ္ပါ။<br />ထိုေန႔က မည္သည့္အတြက္ ထိုမွန္တံခါးေနာက္သို႔ ၀င္လိုက္မိမွန္းလည္း မသိပါ။ အရာရာသည္ မေတာ္တဆသာျဖစ္ဟန္ရွိပါသည္။<br /><br />မွန္ေကာင္တာထဲမွ ေရာင္စံု ကိတ္မုန္႔ေလးမ်ား၊ ေပါင္မုန္႔ေလးမ်ားကို လိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။ ဘယ္အမ်ိဳးအစားက စားေကာင္းသလဲ ကၽြန္ေတာ္မသိပါ။ အျပင္ပန္းအဆင္းကို ၾကည့္ရံုျဖင့္ အတြင္းမွ အရသာကို ကၽြန္ေတာ္မခန္႔မွန္းတတ္ပါ။<br />ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္၀ယ္ၾကည့္မွ သိပါလိမ့္မည္။ အေတြ႔အၾကံဳရွိသြားလွ်င္ ေနာက္တခါ ကၽြန္ေတာ္ ေရြးခ်ယ္တတ္သြားပါလိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။ ေကာင္းမည္ဟုထင္ရေသာ သံုးေလးထုပ္ကို ဆြဲယူကာ ေငြရွင္းေကာင္တာသို႔ တင္လိုက္မိသည္။<br /><br />ပထမဆံုး သတိထားမိသည္က ကၽြန္ေတာ္တင္လိုက္ေသာ မုန္႔ထုပ္ေလးမ်ားကို ဆြဲယူသြားသည့္ လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ား။ လက္ဖမိုးျဖဴျဖဴေပၚမွ ေမႊးညွင္းစိမ္းစိမ္းေလးမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ အမွတ္မထင္ ေငးၾကည့္ေနမိသည္။<br />ေသသပ္စြာညွပ္ထားေသာလက္သည္း ၊ လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားက ႏုနယ္သိမ္ေမြ႔မေနပါ။ ထိုလက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားသည္ ၾကံ႔ၾကံ႔ခိုင္ခိုင္ႏွင့္ အလုပ္ၾကမ္းလည္းလုပ္ရပံုေပၚပါသည္။<br />ကြန္ျပဴတာခလုတ္ခုံေပၚ တေတာက္ေတာက္ႏွိပ္လိုက္ ေနာက္မုန္႔တစ္ထုပ္ကို ဆြဲယူလိုက္ႏွင့္ အလုပ္ရႈပ္ေနေသာ လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ေငးေနမိသည္။ အားလံုး ေလးေထာင့္ရွစ္ရာက်ပါတယ္ရွင္ဆိုေသာ အသံအဆံုးတြင္ ကၽြန္ေတာ္ေမာ့ၾကည့္မိသည္။<br /><br />မ်က္လံုး ... တကယ္ေတာ့ မ်က္လံုးထက္ အၾကည့္က ပိုလွသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ဆိုခ်င္ပါသည္။ က်ယ္ျပန္႔ေသာ ၾကည္လင္ေသာ ရိုးရွင္းေသာအၾကည့္... ။ သူမသည္ ကၽြန္ေတာ့္ထက္အရပ္နိမ့္ေသာေၾကာင့္ ထို႔ျပင္ ေငြစာရင္းကို ငံု႔တြက္ေနရာမွ မ်က္လံုးကို ၀င့္၍ၾကည့္သလိုျဖစ္ေနရာ ထိုအၾကည့္က အလြန္လွပါသည္။ ထိုေန႔မွစ၍ ကၽြန္ေတာ္ ငွားရန္ အဆင္သင့္ရွိေနေသာကားမ်ားစြာရွိသည့္တိုင္ ကားဂိတ္ကို ေက်ာ္ေက်ာ္၍ လမ္းေလွ်ာက္တတ္လာပါေတာ့သည္။<br /><br />----<br /><br />အိပ္မက္ တစြန္းတစမွမမက္မိပါ။ ထို႔အတူ စိတ္ကူးလည္း တစိုးတစိမွ် မကူးမိ။ ထိုအၾကည့္သည္ သိပ္မၾကာခင္မွာပင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလ့ရွိသည္။<br />သို႔ေသာ္ ထိုလမ္းေလးထိပ္သို႔ေရာက္တိုင္း ထိုမုန္႔ဆိုင္နားေရာက္တုိင္း အလိုလို ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကူးတြင္ ထင္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ထိုအၾကည့္ကို ခံယူခ်င္လာသည္။ ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ္ မွန္တံခါးေလးကို တြန္းဖြင့္ကာ ၀င္သြားရျပန္ပါသည္။<br />သူမႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္အၾကားတြင္ ေပါင္မုန္႔ထုပ္ေလးမ်ား ကိတ္မုန္႔ဘူးမ်ားသာ ရွိျပီး။ သူမႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ဆက္သြယ္ေသာ ဘာသာစကားမွာ ဘယ္ေလာက္က်သလဲႏွင့္ ဒီေလာက္က်ပါတယ္ရွင္ဆိုေသာ စကားႏွစ္ခြန္းကလြဲလွ်င္မရွိပါ။ ထို႔ျပင္ တစံုတရာဆက္သြယ္ေသာ သေကၤတဟူ၍ ပင့္၍ၾကည့္ေသာ အၾကည့္ေလးတခ်က္သာရွိပါသည္။<br /><br />ရံဖန္ရံခါ သူမေခါင္းငံု႔၍ စာရင္းတြက္ေနသည့္အခါ သူမမ်က္ႏွာကို ကၽြန္ေတာ္ေငးၾကည့္ေလ့ရွိသည္။ အနည္းငယ္ေကာက္ဟန္ရွိေသာ ဆံႏြယ္ေလးမ်ားကို ေနာက္သို႔ သိမ္းထားေသာေၾကာင့္ ရွင္းျပန္႔ေနေသာ နဖူး၊ နားရြက္ကေလး ႏွင့္ ႏႈတ္ခမ္းနီနီ ...။<br />ထိုအရာအားလံုးကို ကၽြန္ေတာ္ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္းသာၾကည့္ရန္အခ်ိန္ရပါသည္။ ျပီးလွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ထံ ေရာက္ရွိလာမည့္ အၾကည့္ကို အျမန္ေစာင့္ေနရေလ့ရွိသည္။<br /><br />အိမ္သို႔ျပန္သည့္အခါ ၊ ရံုးသို႔သြားသည့္အခါ လက္ထဲတြင္ ေပါင္မုန္႔ထုပ္မ်ား ကိတ္မုန္႔မ်ား ပါသည့္အၾကိမ္မ်ားလာရာ အစ္မမ်ား၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက စေနာက္ေလ့ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ လွ်ိဳ႔၀ွက္တတ္သူမဟုတ္ပါ။ လွ်ိဳ႔၀ွက္ခ်က္တစ္ခုလည္းမဟုတ္ပါ။<br />ထိုအၾကည့္ေလးတစ္ခ်က္သည္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ သို႔ေသာ္ ဖတ္ျပီးသည္ႏွင့္ေပ်ာက္သြားေသာ .. ေခါင္းစဥ္ျမင္မိသည္ႏွင့္ ျပန္ဖတ္ခ်င္ေသာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္။ အလိုအေလွ်ာက္ ညည္းမိေသာ ေတးသီခ်င္း အပိုင္းအစတစ္ခု ။ ပန္းခ်ီကားတစ္ကား ။ ကၽြန္ေတာ္ ထိုဆိုင္ေလးသို႔ သတိရသည့္အခါတိုင္း သြားမိပါသည္။<br /><br />---<br /><br />"အင္း အဲဒါပါပဲကြာ။ တျခားမရွိပါဘူး။" ...... လို႔ ဒီေကာင္ အဆံုးသတ္ ေျပာလိုက္ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ နည္းနည္းျငိမ္သြားၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲလဲ နည္းနည္းေတာ့ ထူးဆန္းေနတယ္။ ဒီေကာင္က ဒါမ်ိဳးကိစၥေတြရွင္းတယ္။ ရွင္းဆို တခါမွကို သူ႔ဆီက မၾကားဘူးတာ။ စကားေတြျဖတ္ျပီး ျပန္လာေတာ့ အျပန္လမ္းမွာ မုန္႔ဆုိင္ထဲ ၀င္ၾကည့္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ မိုးေတာ့ နည္းနည္းခ်ဳပ္ေနျပီ။ မထူးပါဘူးဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ္၀င္လိုက္တယ္။<br /><br />မုန္႔တစ္ခုကို ေကာက္ယူလိုက္ျပီး ေကာင္တာဆီသြားလိုက္တယ္။<br /><br />ေကာင္မေလးက မ်က္လံုးတစ္ခ်က္၀င့္ၾကည့္လိုက္တယ္။<br /><br />ပိုက္ဆံရွင္းျပီးကၽြန္ေတာ္ထြက္လာလိုက္တယ္။ ဟိုေကာင္ ေပါင္မုန္႔မၾကိဳက္တာ ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာသိတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္လဲ ေနာက္ေန႔က်ရင္ <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">အယ္လ္ဒိုရာဒို</span>ဆီ ေရာက္မိဦးမလားပဲ။<br /><br />---<br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-style: italic;">Based on a true story inspired with my friend.</span></span><br /></div><br />၁၀.၁၂.၂၀၁၁။<br />၀၁း၂၉ မနက္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-6580027566901664540?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-76217118427773106702011-11-13T16:28:00.003+08:002011-11-13T16:43:52.319+08:00၂၀၁၁<br />မာရသြန္ေျပးပြဲ ရဲ႔ လမ္းေပၚမွာ<br />ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ခပ္ျမန္ျမန္ေျပးသူမ်ားကိုေတြ႔ခဲ့<br />ဘ၀ဟာ တာတိုေျပးပြဲလို႔ ထင္သူမ်ား<br />အံ၀င္ဂြင္က်ျဖစ္ေနေသာ စက္၀ို္င္းနဲ႔ စတုဂံမ်ား<br />တူတူပုန္းတမ္းကစားေနၾကေသာ ဗဟုဂံမ်ား<br />၂၀၁၁ နဲ႔ အတူ က်န္ခဲ့ၾကေတာ့မယ္။<br /><br />ဒီႏွစ္ဟာလည္း<br />မႏွစ္ကအတုိင္းပဲ<br />ပံုတူကူးထားသလို..<br />အေတာင္ပံ ခတ္ ေနရံုနဲ႔ မျပီးဘူး<br />ျမင့္ျမင့္ေရာက္ဖို႔လဲ လိုေသးတယ္ဆို<br />ခပ္နိမ့္နိမ့္ေလး ပ်ံသန္းေနတာေတာင္မွ<br />တိုးမိတိုက္မိ<br />ငါ့ေကာင္းကင္ကိုက နိမ့္လြန္းရဲ႔။<br /><br />ကိုယ္စိုက္တဲ့ အပင္က စူး<br />ကိုယ့္ကိုယ္ျပန္စူးကတည္းက စံပယ္ေတြပဲခ်စ္ခဲ့တာပါကြယ္။<br />မာယာေတြထည့္မပ်ိဳးမိေတာ့<br />ဒီႏွစ္ ရာသီခ်ိန္ေရာက္တာေတာင္<br />ရနံ႔ျပယ္ပန္းေတြပဲ ပြင့္တယ္။<br /><br />သတိရျပီး မျပန္ခ်င္တဲ့ အရာေတြက<br />"<span style="font-style: italic;">အတိတ္</span> " နဲ႔ ဟုိးအေ၀းက "<span style="font-style: italic;">အိမ္</span> "။<br />ျဖည္းျဖည္းေလွ်ာက္ရင္းကပဲ<br />ေ၀းသထက္ေ၀းလာခဲ့ၾကပါျပီ။<br /><br />ခ်စ္ရတဲ့ ေဆာင္းေရ<br />မင္းနဲ႔ မေတြ႔ပဲ ႏွစ္ေတြေျပာင္းခဲ့တာ<br />ဘယ္ေလာက္ၾကာခဲ့ျပီလဲ။<br />ကေမာက္ကမ မိုးရြာေနတဲ့ ဒီဇင္ဘာထဲ<br />အေမ့မီးဖိုေခ်ာင္က<br />ငါဆာေလာင္ေနတဲ့ ရီသံေမာသံ ၾကားလိုက္သလို<br />အေညွာ္ခံဖို႔အတြက္ အေကာင္းဆံုး ေယာင္မွားျခင္းတစ္မ်ိဳးေလလား?<br />ဒီႏွစ္လဲ<br />ငါ ... အဆင္မေျပစြာနဲ႔ပဲ<br />ငါ ... ေတာ္ေတာ္ၾကီးအဆင္ေျပခဲ့ပါတယ္။<br /><br />၁၃.၁၁.၂၀၁၁။<br />၄း၂၉ ညေန။<br /><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">ေရးထားတာေတာ္ေတာ္ၾကာျပီး အဆံုးမသတ္ႏိုင္ေသာကဗ်ာ။ အားလံုးပဲ စိတ္ေအးခ်မ္းသာစြာ ၂၀၁၂ ကို ကူးေျပာင္း ျဖတ္သန္းႏိုင္ၾကပါေစ။<br /><br /><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-7621711842777310670?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-85134342901019704892011-10-25T23:12:00.007+08:002011-10-25T23:29:16.129+08:00<div style="text-align: justify;">က်င္ေနေသာ လက္ကို မလႈပ္ျဖစ္ေအာင္ ထိန္းရင္းက မခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ နာက်င္လာသည္။<br />ဒါေပမယ့္ လႈပ္လိုက္ရင္ သူမလက္ေပၚမွာ အိပ္ေမာက်ေနတဲ့ သူႏိုးသြားမွာ .. လႈပ္လို႔မျဖစ္ဘူးဆိုျပီး ေပျပီးေနေနမိသည္။<br />တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ရဲ႔ ၀င္သက္ ထြက္သြက္ေတြ ခလုတ္တိုက္ေနသည့္ၾကားက အိပ္ေမာက်ေနတဲ့ သူ႔ကို ၾကည့္ရင္းက သူ႔ ပါးေအာက္မွာ ပိျပီး က်င္ ေနတဲ့ လက္ထက္ ႏွလံုးသားထဲက ပိုျပီး နာက်င္လာသည္။<br />အခုလို ေနာက္ဆံုးညမွာေတာင္ အိပ္ေပ်ာ္ရက္သူဟုလည္း သူမ တစိုးတစိမွ အျပစ္မဆိုခ်င္ေတာ့ပါ။<br />တစ္ခုထဲရွိတဲ့ အေျဖတစ္ခုအတြက္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္အျပစ္ဆို ျငင္းခံုျပီး လက္ညွိဳးေတြ ဘာလို႔ထိုးေနေတာ့မလဲကြယ္။<br /><br />----<br /><br />ေနာက္ဆံုးဆိုေသာစကားသည္ ခြဲခြာျခင္းေတြမွာ မည္သည့္ အခါကမ်ား ခ်ိဳျမိန္ခဲ့ဖူးပါသလဲ။<br />ခြဲခြာျခင္းတစ္ခုအတြက္ သူေပးခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ိဳးစံုေတြကို ေမ့ႏိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားရင္း ၀င္သက္ ထြက္သက္ေတြကို မွတ္ျပီး ၾကိဳးစားအိပ္ေလ အေတြးေတြက ပိုျပီး ျဖန္႔ထြက္ေလ။<br />နက္ျဖန္ဆို သူမ တစ္ေယာက္တည္း ဘယ္လိုေနမွာပါလိမ့္?<br />ေသခ်ာတာကေတာ့ ဟိုးဘက္နားထိပ္က ဓါတ္ေလွကားမွ အဆင္းအတက္မွာ တတီတီျမည္ေသာအသံကို သူမ နားစြင့္စရာ လိုေတာ့မွာမဟုတ္။<br />ေနာက္ ေဘးအိမ္ေတြက ေသာ့ဖြင့္သံေတြႏွင့္ ကိုယ့္အိမ္ရဲ႔ ေသာ့ဖြင့္သံကို အျမဲတမ္းေရာေထြးတတ္ေသာ သူမအတြက္ အဲလိုကိစမ်ိဳးေတြလည္း ရွိလာမွာမဟုတ္ေတာ့။<br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ အခန္းတခါး၀ေရွ႔ေရာက္လာမယ့္ ေျခသံတစ္စံုအတြက္လည္း သူမ ...<br /><br />အိုး ..<br />ေတာ္ပါေတာ့ကြယ္။<br />ကိုယ့္အေတြးေတြကို နံရံမွာ ခ်ိတ္ထားေသာ နာရီရဲ႔ လက္တံေတြဆီ ပို႔လႊတ္လိုက္သည္။<br />ဒီလက္တံေလးေတြရဲ႔ တိုးတိတ္ညည္းတြားသံကို ခုလိုအခ်ိန္၊ ခုလိုခံစားမႈမ်ိဳးမရွိဘဲနဲ႔ု႔ ဘယ္သူေတြကမ်ား အေရးတယူရွိခဲ့ဖူးမွာပါလိမ့္?<br />လူေတြရဲ႔ ရီေမာေပ်ာ္ရႊင္သံ၊ ေအာ္ဟစ္ဆူညံသံ၊ ျငင္းခုန္ရန္ျဖစ္သံေတြၾကား အျမဲလိုလိုက်က်ေပ်ာက္သြားခဲ့တဲ့ သူ႔ လက္တံေလးေတြရဲ႔ ညည္းတြားသံေတြအတြက္ေတာ့ နာရီေလးက သူမကို တစိုးတစိမွလည္း အျပစ္မဆို။<br />ခံႏုိင္ရည္ရွိလြန္းလွတဲ့ နာရီေလးကို ၾကည့္ရင္း ေအးစက္စက္ညမွာ နာရီတစ္လံုးရဲ႔ ျဖစ္တည္မႈကို သူမ ေလးစား အားက်လို႔သာ ေနမိေတာ့သည္။<br /><br />----<br /><br />အား ..<br />နာက်င္ေသာလက္က စူးျပီးေအာင့္လာမွ သူမအေတြးေတြ ပစၥဳပၸန္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့သည္။<br />မခံမရပ္ႏိုင္ေအာင္ နာက်င္လာေတာ့ ပိေနေသာ သူမလက္ကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဆြဲထုတ္လိုက္သည္။ ဆတ္ကနဲ တစ္ခ်က္သာလႈပ္ျပီး အျခားဘက္သို႔လွည့္ကာျပန္အိပ္သြားေတာ့မွ သူမ စိတ္ခ်မ္းသာသြားသည္။<br />က်င္ေနသာလက္ကိုရုတ္ျပီး အျခားလက္တစ္ဖက္ျဖင့္ လြတ္သြားေသာ ေစာင္ကို ျခံဳေပးလိုက္ျပီး ဒါဟာလည္း ေနာက္ဆံုးပဲေပ့ါေနာ္ဟူေသာ အေတြးထပ္၀င္လာျပန္သည္။<br /><br />သူ႔ေက်ာျပင္ကိုၾကည့္ရင္း ဆရာမ ဂ်ဴးရဲ႔ "အမွတ္တရ" ၀တၳဳထဲက ဇာတ္ေကာင္ "ေမာင့္" ကို သြားသတိရမိသည္။<br />အခန္းတစ္ခုလံုးကို ေ၀့၀ုိက္ၾကည့္ရင္း ေနာက္တစ္ႏွစ္၊ ႏွစ္ႏွစ္ဆို ဒီအခန္းေလးလဲ ဘယ္လိုျဖစ္ေနမွာပါလိမ့္။<br />အိမ္ေလးကို ေျခရာလက္ရာမပ်က္ထားခဲ့ေသာ စုစုေထြးလို အစြမ္းအစေရာ သူမမွာ ရွိပါရဲ႔လား။ သူမ ညံ့တဲ့ေနရာေတြကလဲ အမ်ားသားလားေနာ္။<br /><br /><span style="font-style: italic;font-size:100%;" >"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">ကၽြန္မၾကားေနက် </span></span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);font-size:100%;" >စကားသံတစ္ခုျဖင့္</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);font-size:100%;" >ကၽြန္မကို ၾကိဳဆိုမည့္သူမရွိပါ။</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);font-size:100%;" >ေသာ့ပိတ္ထားေသာ</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);font-size:100%;" >တံခါးေဘးတြင္</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);font-size:100%;" >ကၽြန္မနာမည္ ဆိုင္းဘုတ္ျပားတစ္ခုသာ</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);font-size:100%;" >ရွိေတာ့သည္။</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);font-size:100%;" >မိုးသက္ေလျဖင့္</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);font-size:100%;" >အနည္းငယ္</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);font-size:100%;" >ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ျဖစ္သြား၍</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);font-size:100%;" >လက္ေပြ႔အိတ္ထဲမွ<br /></span><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);font-size:100%;" >ေသာ့ကို ကဗ်ာကသီ</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);font-size:100%;" >ထုတ္ယူလုိက္သည္။</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);font-size:100%;" >ဤေသာ့ကို ဖြင့္မည့္သူဟူ၍</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);font-size:100%;" >ကၽြန္မတစ္ဦးတည္းသာ</span><br /><span style="font-style: italic;font-size:100%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ရွိေတာ့သည္။</span>" </span><br /><br />အဲ၀တၳဳေလးကို ဆရာမက ခုလို အစပ်ိဳးထားသည္။<br /><br />ခုအျပင္မွာမိုးေတြရြာေနသည္။ နက္ျဖန္ခါ မိုးမရြာရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲကြယ္ဟု သူမ သိပ္ျမတ္ႏိုးေသာ မိုးေရစက္ေတြကို ဘ၀မွာ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ျငိဳျငင္မိေတာ့သည္။<br /><br />----<br /><br />နာရီကို ထပ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အာရံုတက္ပင္ ေရာက္ေတာ့မည္။ အျပင္မွာ မိုးသံကို နားစြင့္ရင္း ငယ္ငယ္က ေနခဲ့ဖူးတဲ့ သစ္သားအိမ္ေလးကို သတိရမိသည္။<br />အဲလိုသာဆို သြပ္ျပားေပၚက်လာတဲ့ မိုးသံေတြရဲ႔ ဂီတကို နားဆင္ျပီး သူမ ခုထက္ ခပ္ျမန္ျမန္ အိပ္ေမာက်သြားႏိုင္သည္။ ခုေတာ့ အျပင္မွာ မိုးသည္းေနတာေတာင္ အထဲက ခပ္သဲ့သဲ့ေလးသာၾကားရသည္။<br />သက္ျပင္းအရွည္ၾကီး ရႈိက္ျပီး နားက်ပ္ကို နားထဲထိုးကာ ဖုန္းထဲက သီခ်င္းေတြနားေထာင္ဖုိ႔ၾကိဳးစားလိုက္သည္။<br />ဘာပဲေျပာေျပာ ရွင္သန္ျခင္းတစ္ခုအတြက္ သူမ မနက္က် ရံုးသြားရဦးမွာမလား။<br />နားထဲ ပထမဆံုး ၀င္လာတဲ့သီခ်င္းက "<span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);">The Carpenters</span>" ရဲ႔ "<span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);">The End Of the World</span>" ......<br />နားက်ပ္ကို အျမန္ဆြဲလို႔သာ ျဖဳတ္လိုက္ေတာ့သည္။<br /><br />သူမ်ားေတြအတြက္ ထမင္းစားေရေသာက္ ေလာကဓံသည္ သူမအတြက္ေတာ့ အရွင္လတ္လတ္ ငရဲသာျဖစ္ေနေတာ့သည္။<br /><br />----<br />----<br /><br />ဖုန္းအလန္းမ္းသံမည္မွ သူမ လူးလြန္႔ႏိုးထလာသည္။ ဘယ္အခ်ိန္ထဲက မည္ေနလဲမသိ။ သူမ ထံုးစံအတိုင္း ၀ရုန္းသံုးကားျပင္ဆင္ျပီး အိတ္ကို ဆြဲလိုက္ေတာ့ လိုတာထက္ေလးေနသလို ခံစားရသည္။<br />အိတ္ကို ဂဗ်ာဂယာဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ထီးကို ျမင္သည္။ တစ္ကိုယ္လံုးေလးလံထုိင္းမႈိင္းေနတာမို႔ အဲဒီထီးေလးရဲ႔ အေလးခ်ိန္ကိုေတာင္ သူမ သည္းမခံခ်င္ပါ။<br />အျမန္ထုတ္ျပီး စားပြဲေပၚတင္ကာ ခပ္သုတ္သုတ္ထြက္လာခဲ့သည္။ ထံုးစံအတုိင္း ေနာက္က်သည့္ ရံုးခ်ိန္ထက္ပိုျပီး ေနာက္က်ေနျပီမလား။<br />ဆင္းရမဲ့ ဘူတာေရာက္ေတာ့ ေျမေအာက္ထဲကေန အျပင္ကိုထြက္လာေတာ့မွ အျပင္မွာ မိုးရြာေနမွန္းသိလိုက္သည္။<br />မိုးေတြက သည္းသည္းမည္းမည္း။<br />တံစက္ျမိတ္ေအာက္မွာ ရပ္ရင္း မိုးတိတ္ေအာင္ ေစာင့္ေနလိုက္သည္။<br />မိုးပြင့္ မိုးမႈန္ေလးေတြကို သူမကို ထိခတ္ေဆာ့ကစားေနၾကသည္။<br />ခုခ်ိန္မွာေတာ့ သူမ ေလးသည္ဟု ျငိဳျငင္ကာ တမင္တကာခ်န္ထားရစ္ခဲ့တဲ့ ထီးေလးကိုသာ သတိရေနမိေတာ့သည္။<br /></div><br />----<br />၂၅.၁၀.၂၀၁၁။<br />၁၀း၄၉ ည။<br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;">အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ ညတစ္ညကိုသာ ခံစားျပီးေရးဖြဲ႔ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ စာဖတ္သူအားလံုးပဲ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ညေတြမွ ကင္းေ၀းပါေစလို႔ ရင္ထဲကေန ဆုေတာင္းေပးပါတယ္။</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">Happy Deepavali to Everyone!</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-8513434290101970489?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-32933652626818690122011-10-18T17:28:00.001+08:002011-10-18T17:33:58.533+08:00ေဟာဟိုးက<br />မုတ္သံုဟန္ေဆာင္လာတဲ့ ဒုကၡတိမ္ကိုမွ<br />ကိုယ္ဘာသာဆြဲျပီး ရြာခ်ပစ္မိတယ္။<br />သိဟ္ရာသီေမြးတဲ့ ေကာင္မေလး<br />မိုးၾကိဳက္တာဘာဆန္းလဲ။<br /><br />ေသာကေတြစိုစြတ္လာမွ<br />တယ္လီဖုန္းေလးေအာက္ခုိ၀င္<br />ဟိုးအေ၀းက အသံနဲ႔<br />လက္ပူတုိက္အေျခာက္ခံ<br />ဒီႏွစ္မွပဲ မုတ္သံုခြာတာ ေနာက္က်လြန္းတယ္။<br /><br />ေလာကဓံကိုက ပူအုိက္လြန္းခဲ့တာပါဆိုတဲ့<br />အမွန္တရားတစ္ခုအတြက္<br />ၾကယ္ေလးေတြကို စီးခ်င္းမထိုးခုိင္းရက္ဘူး။<br />ေနာင္တကိုင္းဖ်ားမွာ<br />လံုလံုျခံဳျခံဳထုပ္ပိုးျပီး ခ်ိတ္ဆြဲခဲ့မယ္<br />သတိရတုိင္း ေမာ့ေမာ့ၾကည့္ဖို႔။<br /><br />စည္းခ်က္ညီ တိတ္ဆိတ္သြားေသာ မိုး ... ေရ ...<br />ေနာက္တစ္ေကြ႔ေရာက္ရင္ ေနာက္တစ္ဆင္နဲ႔ ရြက္ကုန္ဖြင့္<br />အသံသာသာရီ<br />ေၾကာင့္ၾကမႈ တစိုးတစီမျဖစ္နဲ႔<br />ရင္ဘတ္ခ်င္းမတူတဲ့ အခါ<br />ရီသံဆိုတာ ရထားမျဖစ္ေတာ့ျပီပဲ။<br /><br />၁၈.၁၀.၂၀၁၁။<br />၅း၂၅ ညေန။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-3293365262681869012?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-75202992226493562862011-09-29T14:04:00.002+08:002011-09-29T14:07:38.541+08:00ေသြးက ခုထက္ထိ ငယ္ထိပ္မွာ<br />ဆယ္စုႏွစ္တစ္၀က္လံုး ထင္ တစ္လံုးနဲ႔<br />နီးျခင္း၊ ေ၀းျခင္းျပႆနာေတြနဲ႔<br />ရွင္သန္ျခင္းဟာ ပိုးေလာက္လန္းလိုပဲ။<br /><br />မဟာဂီတနဲ႔ နီးလိုက္၊ ေမာ္ဒန္ေရာခ္ နဲ႔ နီးလိုက္<br />ေဖ့စ္ဘြတ္နဲ႔ နီးလိုက္၊ ဂ်ီေမးလ္နဲ႔ နီးလိုက္<br />ပရီးမီးယားလိဂ္နဲ႔ နီးလိုက္၊ ခ်န္ပီယံလိဂ္နဲ႔ နီးလိုက္<br />ကိုရီးယားကားနဲ႔ နီးလိုက္၊ ရုပ္ရွင္ရံုနဲ႔ နီးလိုက္<br />၀င္ေငြေတြနဲ႔ နီးလိုက္၊ ထြက္ေငြေတြနဲ႔ နီးလိုက္<br />ခ်စ္ျခင္းေတြနဲ႔ နီးလိုက္၊ မုန္းျခင္းေတြနဲ႔ နီးလိုက္<br />အဆိုးဆံုးကေတာ့ ေသျခင္းတရားနဲ႔ နီးလာတာပါပဲ။<br /><br />ေ၀းတာဆိုလို႔<br />ျမန္မာ စူပါေမာ္ဒယ္၊ မင္းသား၊ မင္းသမီး အသစ္ေတြနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းေ၀း<br />ျမန္မာလိဂ္ဆိုတာနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းေ၀း<br />သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းေ၀း<br />ၾကင္နာျခင္းေတြနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းေ၀း<br />ရယ္ေမာျခင္းေတြနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းေ၀း<br />လူေတြနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းေ၀း<br />မိသားစုနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းေ၀း<br />မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ေ၀း၊ ေနာင္တေတြနဲ႔ေ၀း<br />အဆိုးဆံုးကေတာ့ နားေ၀းလာတာပါပဲ။<br /><br />ေတာ္ရာမွာ ေနတဲ့ အရပ္ဆိုေတာ့လဲ<br />ဟုိခရုခြံထဲ ၀င္လုိက္၊ ဒီခရုခြံထဲက ထြက္လိုက္။<br /><br />ေဖာင္ဖ်က္လာတဲ့ တုိက္ပြဲဆိုေတာ့လဲ<br />ေအာင္ျမင္ျခင္းနဲ႔ ရႈံးနိမ့္ျခင္းဟာ ဗံုလံုျဖစ္လိုက္၊ ငါးပ်ံျဖစ္လိုက္။<br /><br />မေပ်ာ္ဘဲ က တဲ့ ဇာတ္ဆိုေတာ့လဲ<br />ဗီလိန္ျဖစ္လိုက္၊ မင္းသမီးျဖစ္လိုက္၊ ဇာတ္ပို႔ျဖစ္လိုက္။<br /><br />ဒႆနေတြ မ်ားတဲ့ ေခတ္ဆိုေတာ့လဲ<br />လူက အရင္းရွင္ျဖစ္လိုက္၊ ဆိုရွယ္လစ္ျဖစ္လိုက္၊ ဒီမိုကရက္ျဖစ္လိုက္၊ ကြန္ျမဴနစ္ျဖစ္လိုက္၊ လစ္ဘရယ္ျဖစ္လိုက္။<br /><br />ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ခဏခဏက်ေပ်ာက္ပါမ်ားေတာ့လဲ<br />တခါတေလ ျပန္ရွာမေနေတာ့ပါဘူး။<br /><br />(ဘ၀က)<br />ပိုမ်ားေကာင္းမလားလို႔ ေဖ်ာ္ေသာက္မိပါတယ္<br />အနံ႔ကေလးပိုေမႊးသလိုလိုနဲ႔<br />တကယ္တမ္းက် ဘယ္ေတာ့မွ အနည္မထိုင္တဲ့ေကာ္ဖီ။<br /><br />၂၉.၀၉.၂၀၁၁။<br />၀၂း၀၂ ညေန။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-7520299222649356286?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-7294700988085779422011-09-09T21:30:00.002+08:002011-09-09T21:38:00.883+08:00<div style="text-align: justify;">ဟုိးငယ္ငယ္ အေမ့ရင္ခြင္ထဲ၀င္ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္ျပီး လမင္းၾကီးထဲမွာ ဆန္ဖြပ္တဲ့ အဖိုးအိုနဲ႔ ယုန္ငယ္ကို ရွာေဖြစဥ္က အလြန္သေဘာက်ခဲ့သည္။<br /><br />"ေမေမ အဲဒါက ဘာလဲဟင္?"<br /><br />"အဲဒါလမင္းၾကီးေပါ့ သမီးရဲ႔။"<br /><br />"လမင္းဆိုတာ ဘာလဲဟင္ .. အဲဒီေပၚမွာ ဘာေတြရွိလဲဟင္ ေမေမ?"<br /><br />"လမင္းဆိုတာ ေမေမတို႔ ကမၻာၾကီးကို လွည့္ပတ္ေနတာ။ ေမေမတို႔ ကမၻာၾကီးက တျခားျဂိဳဟ္ေတြတူတူ ေနမင္းၾကီးကို လွည့္ပတ္ေနတာ သမီးရဲ႔။ အဲလိုနဲ႔ ေန႔နဲ႔ည တို႔ လျပည့္၊ လကြယ္ တို႔ ျဖစ္လာတာေပါ့။ အဲဒီေပၚမွာ နတ္သားေတြ၊ နတ္သမီးေတြ ေနတယ္ သမီးရဲ႔။ သူတို႔ ကံကုန္တဲ့ အခါက်ေတာ့ ေဟာ အဲဒီေပၚကေနျပီး ဒီမွာ လူလာျဖစ္ၾကတာေပါ့။"<br /><br />"ဒါဆို သမီးလဲ ဟုိး မိုးေပၚကေန လာတာေပါ့ေနာ္ ေမ့?"<br /><br />"ေအးေပါ့ သမီးရဲ႔။ .........."<br /><br />အေမးအျမန္းထူေသာ သမီးငယ္ကို ဟုတ္တာေတြေရာ၊ မဟုတ္တာေတြေရာ ပံုေျပာသလို ေျပာေကာင္းေအာင္ ေျပာေသာ ေမေမ့စကားတို႔တြင္ သူမယံုၾကည္သြားခဲ့သည္က သူမ ဒီကမၻာေျမဆီကို အဲဒီ ဟိုး မိုးေပၚက ေနရာတစ္ခုခုဆီက လွမ္းလာခဲ့သည္ေပါ့။<br /><br />---<br /><br />သူမဆြဲယူထားေသာ အပိုင္းအစမ်ားကို ျပန္တြန္းမထုတ္ခ်င္ေသးေသာ အခ်ိန္ေပါ့။<br /><br />သိပ္စိတ္ကူးယဥ္ေသာ သူမသည္ အရာရာကို စိတ္ကူးထဲက အတိုင္း အစီအစဥ္တက် ျဖစ္မည္ဟု အျမဲေတြးတတ္သည္။ အရာရာကို အေကာင္းျမင္လြန္းျပီး သူမ တစ္ေလာကလံုးသည္ အျမဲ သာသာယာယာ .. သူမ ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြကေတာ့ အျမဲျပံဳးလို႔ေနတတ္သည္။<br /><br />---<br /><br />"အဲဒါက ဒီလိုမဟုတ္ဘူးလား ေအာင္္ရဲ႔။"<br /><br />ျငင္းခုန္သည္မဟုတ္ေသာ္လည္း သူမ အျမင္ကို ေျပာျပျခင္းအေပၚ မ်က္ေမွာင္ကုတ္ျပီးေအာင္က ၾကည့္ေသာအခါ "ေအာင္နဲ႔လဲ အျမင္ကို မတူၾကဘူးေနာ္" ဟု ခပ္ရြ႔ံရြ႕ံ ျပန္ေျပာမိသည္။ ရြံ႕သည္ဆိုသည္က ေအာင့္ကို ေၾကာက္၍မဟုတ္ဘဲ သူမ စိတ္ညစ္၍သာျဖစ္ပါသည္။ သူမ ႏႈတ္ခမ္းတြင္လဲ အျပံဳးေတြ တျဖည္းျဖည္း ခမ္းေျခာက္လာသည္။<br /><br />"ဘယ္တူမလဲကြ။ ေအာင္က မားစ္ က လာျပီး ငယ္ က ဗီးနပ္စ္ ကလာတာကိုး" ဟု ေအာင္က မခ်ိသလို ျပန္ေျပာသည္။<br /><br />"ဘာဆိုင္လို႔လဲ" ဟု သူမ ခပ္ဆတ္ဆတ္ ျပန္ေျပာလုိက္သည္။<br /><br />အျမင္မတူတာလား။ ခ်စ္ျခင္းေမတၲာေတြ မတူၾကတာလား ဟု သူမဆက္ေတြးေနသည္။။<br /><br />---<br /><br />"ေအာင္ အဲဒီေကာင္မေလးက ဘယ္ကလဲလို႔ ေမးေနတယ္ေလ။"<br /><br />မာခ်င္ေနေသာေလသံကို သူမနည္းနည္းျပန္ေလ်ာ့ထားေသာလဲ စကားေတြက မခ်ိဳျမိန္။<br /><br />"ေအာ္ သူကလား .. .." ဟု အစခ်ီကာ ရွင္းျပေနေသာ ေအာင့္စကားေတြကို မၾကားတခ်က္ ၾကားတခ်က္။<br /><br />"ဗီးနပ္စ္က လာတဲ့ ေကာင္မေလး ေအာင့္ကို သ၀န္တိုေနတာလား?"<br /><br />"ေတာ္စမ္းပါ ေအာင္ရယ္။ နားလည္မႈဆိုတဲ့ စကားတစ္လံုးကို သူ႔ဘက္ ကိုယ့္ဘက္ ကာဗာယူဖို႔ ကၽြန္မတို႔ မားစ္က လာတယ္။ ဗီးနပ္စ္ က လာတယ္ ျဖစ္ကုန္ၾကေရာလား .."<br />သူမ စကားေတြကို ရပ္ပစ္လိုက္သည္။ သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကား ၀င္လာတဲ့ ေလရူးေလးလဲ ၾကားထဲမွာ ေအးခဲသြားပံုရသည္။<br /><br />----<br /><br />သူမဘ၀ထဲ ဆြဲငင္ယူထားေသာ အပိုင္းအစမ်ား သူမကို ျပန္လည္ ေလာင္ကၽြမ္းေနသည္ကို တျဖည္းျဖည္း အသားက်လာခဲ့သည္ႏွင့္အမွ် စက္ဆုပ္လာသည္။<br /><br />သူမ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ အခ်စ္ဆိုတာ အဲလို မဟုတ္ဘူး ဟု ေျပာလွ်င္လည္း စိတ္ကူးယဥ္တတ္ေသာ သူမကို ကိုယ္ခ်င္းစာမဲ့လူ ရွိမွာမဟုတ္ဟု သူမယံုၾကည္သည္။<br /><br />သူမ ေအာင့္ကို အရမ္းခ်စ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူမဘ၀ထဲမွာ ေအာင့္ကို မလိုအပ္ေတာ့။<br /><br />တိုေတာင္းလြန္းတဲ့ ဘ၀ထဲမွာ ဘာကိုမွ အေရးမၾကီးသလို ထားလိုက္ဖို႔လဲ ကၽြန္မစိတ္ေတြကို ခ် မထားႏိုင္ခဲ့။ နားလည္မႈ ၃၀% ႏွင့္ ပူေလာင္မႈႏွင့္ နာက်င္ ၇၀% ေရာေႏွာထားေသာ ဆက္ဆံေရးတစ္ခုအေပၚ သူမ ဘယ္လိုမွ သည္းခံ၍ မရေတာ့။<br /><br />စြန္႔လႊတ္ျခင္းက အျပီးသတ္အေျဖတစ္ခုမဟုတ္ေပမယ့္ သူမေရြးခ်ယ္လိုက္တဲ့ လမ္းျဖစ္လို႔ သြားေတာ့သည္။<br /><br />----<br /><br />လမ္းခြဲစကားေျပာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ထင္သေလာက္ သူမ မတုန္လႈပ္ေတာ့။ ေအာင္လဲ ထုိ႔တူပင္။<br /><br />ဘာျဖစ္လို႔လဲ ငယ္ ဟု ေအာင္ ကေမးေတာ့ .. သူမ တစ္ခ်က္ျပံဳးျပီး ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္မက ဗီးနပ္စ္က လာခဲ့လို႔ေလေအာင္ ဟုသာ ေျပာျပီး သူမ ထြက္ခဲ့သည္။<br /><br />ေနာက္ဘ၀က်ရင္ ေအာင္ရယ္၊ ကၽြန္မရယ္ တျခား မားစ္တို႔၊ ဗီးနပ္စ္တို႔ မဟုတ္တဲ့ ဟုိးအေ၀းေကာင္းကင္ တစ္ေနရာရာက အတူတူလာျပီး ဆံုၾကတာေပါ့ေအာင္ ...<br /><br />----<br /><br />ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္ျပီး ေလကို တစ္၀ ရႈရႈိက္လိုက္သည္။ ဟုိတစ္ေျပာက္ ဒီတစ္ေျပာက္ လင္းေနေသာ ၾကယ္ေလးေတြ နဲ႔ လမင္းၾကီးကို ၾကည့္ျပီး သူတို႔မွာ ဘာလို႔နာမည္ရွိရသလဲ ဟု ေတြးေနမိသည္။ သူမဟာ ဟိုး မိုးေပၚက ေနရာတစ္ခုခုဆီက လာတယ္ဆို မျပီးဘူးလား။ ခုေတာ့ ဗီးနပ္စ္၊ မားစ္ .. ကဲ အဲဒီ ပညတ္ေတြဟာ တကယ္ေကာ အေရးၾကီးပါသလား ...<br /><br />ေတြးေနရင္းက ေအာင့္ အျပံဳးကို ျမင္ေယာင္မိသည္။ ေနာက္ေတာ့ .. ေအာင့္ လက္ကို တြဲထားေသာ ေအာင့္ ေကာင္မေလး၏ အျပံဳး။<br /><br />ေလမတိုက္ေသာ ညက ထင္သည္ထက္ ပို၍ ပူေလာင္လာသည္။<br /><br />ဗီးနပ္စ္ က လာခဲ့ေသာ ေကာင္မေလးသည္လဲ မျငိမ္းခ်မ္း ...<br /><br />----<br /><br />၀၉.၀၉.၂၀၁၁။<br />၀၉း၃၆ ည။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-729470098808577942?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-8349360289136856512011-08-08T17:57:00.002+08:002011-08-08T18:14:54.062+08:00<div style="text-align: justify;">ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္ သူ႔ မ်က္ႏွာကို ျဖတ္ရိုက္လိုက္ဖို႔ ရည္ရြယ္ေသာ္လည္း မေအာင္ျမင္။ <br />'ကၽြန္မ ရွင့္ကို စိတ္နဲ႔ပဲ ျပန္ရိုက္ခဲ့မယ္' ဟူ၍သာ တစ္ခြန္းထဲ ေျပာျပီး သူမေတာင္ကုန္းေလးေပၚမွ အေျပးဆင္းလာမိခဲ့သည္။ <br />သူကိုယ္တိုင္ စုိက္ပ်ိဳးထားသည္မဟုတ္ေသာ္လည္း 'ဒါ မင္းအတြက္ ကိုယ္ဆြဲထားတဲ့ ပန္းခ်ီကား' ဟု သူ အတည္အခန္႔ ေျပာဖူးေသာ ေတာင္ကုန္းေလးေပၚရွိ ပန္းခင္းထဲမွပန္းအခ်ိဳ႔ သူမ ေျခေထာက္ေအာက္တြင္ က်ိဳးေၾကမြက်န္ရစ္ခဲ့သည္။ <br />ရင္ဘတ္ထဲရွိ အရာအားလံုး ဆြဲထုတ္သြားသလို .. <br />မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆိုေသာ အသိတစ္ခုေအာက္တြင္ အရာအားလံုး အဆံုးသတ္သြားခဲ့ပါသည္။ <br /> <br />အိမ္မက္က လန္႔ႏိုးလာေတာ့ သူမပင္ပန္းၾကီးစြာ .. <br />ရႈိက္ၾကီးတငင္ငိုမိျခင္းသည္ ပထမဆံုးအၾကိမ္ မဟုတ္ေတာ့။ <br /> <br />--- <br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">(ငွက္ခါး</span> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">ဒဏ္ရာမ်ားတဲ့ ေကာင္းကင္လား?</span> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">အေ၀းတြင္သာ အပ်ံသင္ခ်င္ခဲ့သူ။)</span> <br /> <br /></div> <br />--- <br />ဘယ္သူ႔ကိုမွ အသိမေပးဘဲ သူ ျမိဳ႔ေလးမွ ရုတ္တရက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ေသာအခါ ျမိဳ႔ေလးက ပိုမိုတိတ္ဆိတ္စြာ သူမရင္ထဲ၌ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ ေနာက္ .. အဲလိုအိမ္မက္မ်ိဳးထဲတြင္သာ သူ႔ကို (နာနာက်ည္းက်ည္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္) ေတြ႔ဆံုႏိုင္ခြင့္ရွိေတာ့သည္။ <br /> <br />အဲေနာက္ပိုင္းေတာ့ သူမ ဟက္ဟက္ပက္ပက္မရယ္ေမာျဖစ္ေတာ့။။ <br />အရင္က သည္းမခံႏုိင္ေသာ လူမ်ား၏ စကားမ်ားကိုလည္း လက္ခံနားေထာင္ျဖစ္သည္။ <br />(တခါတေလေတာ့ သူမစိတ္ေတြ သူတို႔ဆီမွာ မရွိတာ ၀န္ခံပါသည္။) <br />ေမေမႏွင့္ အတိုက္အခံလုပ္တာေတြ သိပ္နည္းသြားသည္။ <br />အရင္က မလုပ္ခ်င္၍ မလုပ္ျဖစ္ေသာ အရာမ်ားကို လုပ္ျဖစ္လာသည္။ <br />လူၾကီးမ်ားက သူမကို လိမၼာလာျပီ၊ ရင့္က်က္လာျပီ၊ လူၾကီးဆန္လာျပီဟု ေျပာဆိုသံမ်ား ၾကားရျပီး <br />လူငယ္မ်ားကေတာ့ အသည္းကြဲေနသည္ဟု ဆိုၾကပါသည္။ <br />လူမ်ားကို ထင္ျမင္ခ်က္လြယ္လြယ္ေပးျပီး ၄င္းထင္ျမင္ခ်က္မ်ား၏ အဓိပၸါယ္ကိုပင္ စိုးစဥ္းမွ် မသိေသာ သူတို႔၏ ထင္ျမင္ခ်က္မ်ားကို ဘယ္လိုမွပင္ မခံစားရ။ <br />တခုပဲရွိသည္။ အသည္းကြဲျခင္း ဆိုသည္မွာ စိတၱဇနာမ္တစ္ခုျဖစ္သည္ကိုေတာ့ ၄င္းတို႔အား သိေစခ်င္ပါသည္။ <br />သူမကို ဘာမွ မေျပာေသာ ေမေမကိုသာ ကၽြန္မ ေက်းဇူးအလြန္တင္မိပါသည္။ ႏႈတ္ဆိတ္ေနေသာ္လည္း ေမေမ ေစာင့္ၾကည့္ေနသည္ကိုေတာ့ သူမခံစား၍ရပါသည္။ <br />သူမႏွင့္အတူ ျမိဳ႔ေလးရွိ ရာသီဥတု အနည္းအက်ဥ္းမွ် လိုက္လံေျပာင္းလဲလာခဲ့သည္။ <br />ေတာင္ကုန္းေလးေပၚက ပန္းေလးေတြ မပြင့္ေတာ့။ <br /> <br />--- <br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">(တခါတေလ ရာသီေျပာင္းရံုမဟုတ္ဘဲလည္း </span> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">ပန္းေတြေၾကြတယ္။)</span> <br /></div> <br />--- <br />ဂ်က္ကီက သူမကို ဦးေခါင္းႏွင့္ တိုးေ၀ွ႔ ပြတ္သပ္လိုက္ေတာ့မွ သူမ အေတြးအိမ္ထဲမွ ထြက္ခြာခြင့္ရေတာ့သည္။ <br /> <br />သူမဘ၀တြင္ အတြယ္အတာဆံုးေသာ သူ ႏွင့္ ေဒစီ သည္ သူမထံမွ ေရွ႔ဆင့္ ေနာက္ဆင့္ ရုတ္တရက္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ျပီးေနာက္ ဂ်က္ကီက ေမာင္နဲ႔အတူ ကၽြန္မဘ၀ထဲကို ေရာက္လာသူျဖစ္သည္။ <br /> <br />ေဒစီကေခြးမေလးျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ဂ်က္ကီက ေဒစီႏွင့္ မတူ အထူးပင္လိမၼာသည္။ ေဒစီက ညစ္တီးညစ္က်ယ္ႏွင့္။ ေခြးမေလးျဖစ္ေသာ္လည္း ေခြးထီးေလးတစ္ေကာင္လို ဆိုးသည္။ ေနမေကာင္း ေနခ်ိန္မ်ားဆို သူမကို ျပန္၍ပင္ ကိုက္ခ်င္ေသးသည္။ <br />သူႏွင့္ ေဒစီသည္ ဆိုးႏြဲ႔ျခင္းဟူေသာ မာယာတစ္မ်ိဳးျဖင့္ တြယ္ေႏွာင္ရစ္ရာ၌ ကၽြမ္းက်င္ၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။ <br />ဂ်က္ကီ က ပို၍ လိမၼာေသာ္လည္း သူမ ေဒစီ့ကိုသာ ပိုခ်စ္သည္ကို ၀န္ခံပါသည္။ ေတြးေနတုန္း ဂ်က္ကီေလး ၀မ္းနည္းသြားမလားဟု လွမ္းၾကည့္မိသည္။ <br />ခံစားသိ၌ တစ္ခါတစ္ရံ သူတို႔က လူေတြထက္သာသည္ေလ။ <br /> <br />--- <br /><div style="text-align: center; color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">(ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းကို ထီးမိုးရွာခဲ့ ..</span> <br /><span style="font-weight: bold;">ေနေရာင္ေတြက ထိုးတယ္ကြယ္။)</span> <br /></div> <br />--- <br />ေမာင္ အနားေရာက္လာေသာအခါ ျပန္လည္ထြက္ခြာလာေသာ အတိတ္ျမက္ခင္းစိမ္းေပၚ၌ သူမေျခတစ္ဖက္ က်န္ရစ္ေနတုန္းျဖစ္သည္။ <br />သူမမ်က္၀န္းေတြထဲ ထဲထဲ၀င္၀င္လိုက္ခံစားတတ္သူမို႔ ေမာင္ သိမ်ားသြားျပီလားဟု မစိုးရိမ္ဘဲ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္။ <br />အရိပ္အေရာင္တစ္ခုခုမ်ား ေမာင့္မ်က္စိထဲမွာရွိေလမလား။ <br />ေမာင့္ မ်က္လံုးမ်ားက ပံုမွန္အတိုင္း ၾကည္လင္ေအးျမလွ်က္။ <br /> <br />ဆက္စပ္ေတြးေခၚျခင္းႏွင့္ အလြယ္တကူမယံုၾကည္ႏုိင္ျခင္း ဟူေသာ ကၽြန္မ၏ အဇၩတၱတို႔ၾကား ကၽြန္မသည္လည္း ေမာင့္ရဲ႔ ဂ်က္ကီေလး ျဖစ္ႏုိင္သည္ဟု ေတြးျပီးျပံဳးမိသည္။ <br /> <br />ေမာင္ကေတာ့ သူ႔ကို ျပန္ျပံဳးျပသည္သာ ထင္ေနေတာ့သည္။ <br /> <br />--- <br />၀၈.၀၈.၂၀၁၁။ <br />၆း၁၄ ညေန။ <br /> <br /> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-834936028913685651?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-65182600647547949372011-05-29T23:17:00.004+08:002011-05-29T23:30:20.818+08:00<div style="text-align: justify;">ညက ေအမီ့ကို အိမ္မက္မက္တယ္။<br />အိမ္မက္က ခဏေလးရယ္။<br />ေအာ္ ေအမီဆိုတာ ကြၽန္မရဲ႔ ေပ်ာက္သြားတဲ့ စက္ဘီးေလးေပါ့။ ဘူတာရံုနားမွာ ရပ္ထားခဲ့တုန္း ခုိးခံလိုက္ရတာ။<br />ကိုယ္အရမ္းတန္ဖိုးထားတဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုခုမ်ား ေပ်ာက္ဖူးတဲ့ လူဆိုရင္ေတာ့ ကြၽန္မခံစားခ်က္ကို နားလည္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္မိတယ္။<br /><br />မက္ပံုကလဲ ဒီလို။ လမ္းေပၚမွာ ဘယ္ကိုမွန္းမသိ အေျပးအလႊားသြားေနတုန္း စက္ဘီးတစ္စီးနဲ႔ တုိက္မိမလုိျဖစ္တယ္။ အဲဒါကေန စိတ္တိုျပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကြၽန္မရဲ႔ ေအမီေလးျဖစ္ေနတယ္။ ေသခ်ာရဲ႔လား<br />ဟုတ္လား။ ေအာ္ .. ကြၽန္မေသခ်ာကို မွတ္မိတယ္။ ဒါ ကြၽန္မရဲ႔ေအမီမွ ေအမီ။ မ်က္စိမွိတ္ျပီး စြတ္ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ ဟုတ္တယ္ .. အဲဒါ ကြၽန္မရဲ႔ ေအမီဆိုျပီး အိမ္မက္ထဲမွာ ကြၽန္မ ေသခ်ာေနခဲ့တယ္။<br />ဒါဆို ခုစီးလာတဲ့လူက စက္ဘီး သူခိုးေပါ့။ ဘာျဖစ္မွန္းမသိေတာ့ဘူး။ ကြၽန္မ အသားေတြ တဆတ္ဆတ္တုန္ေနတယ္။<br />စိတ္တိုလြန္းေတာ့ အျမင္ေတြေတာင္ မႈန္မႈန္ရီရီနဲ႔ စက္ဘီးေပၚကလူကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေသခ်ာေတာင္ မျမင္မိဘူး။ ဒါေပမယ့္ သိစိတ္ကေန သိလိုက္ရတာက ဒီလူဟာ သူခုိးမျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာကိုပဲ။<br />သူခုိးမျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆုိတာ ဘာကိုၾကည့္ျပီးေျပာႏိုင္မလဲ။ သူခုိးဆိုတာ ဂ်ိဳမွ မပါတာေနာ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္နဲ႔ အိမ္မက္ထဲက ကြၽန္မရဲ႔သိစိတ္ထဲမွာ ေသခ်ာေနတာကေတာ့ အဲဒီလူဟာ စက္ဘီးသူခုိး မဟုတ္ဘူးဆိုတာပါပဲ။ ဒါဆို ဒီလူက သူခိုးျပန္ေရာင္းထားတဲ့ ဆိုင္မွာမ်ား ၀ယ္လုိက္တာလား။<br />စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္း ျဖစ္ပ်က္သြားတဲ့ ကြၽန္မစိတ္ေတြနဲ႔ ေတြးမိတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြက ျပန္မေျပာျပႏုိင္ေအာင္ အမ်ားသားလား။<br /><br />ေတြးေနတုန္းပဲ အဲဒီလူက ဟိုးဘက္လမ္းကူးသြားျပီး ဘူတာနားမွာ ေအမီ့ကို ထုိးရပ္လိုက္တယ္။<br />ကြၽန္မစိတ္ေတြ ပူေလာင္သြားတယ္။ ေအမီ ထပ္ျပီးခုိးခံရေတာ့မွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီလူ႔ကို ဒီလိုရပ္ထားတုန္း ေအမီ့ကို ခုိးခံလိုက္ရတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ဘယ္လိုေျပာျပရပါ့မလဲ။<br />စဥ္းစားေနတုန္းမွာပဲ အဲဒီလူဟာ ေအမီ့ကို ထားခဲ့ျပီး ဘူတာထဲ၀င္သြားေတာ့တယ္။<br /><br />ကြၽန္မလဲ လမ္းကိုျဖတ္ကူးျပီး ေအမီ့နားကို ေလွ်ာက္သြားလိုက္တယ္။<br />ဘာမွ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ ေအမီ့ကို ေသခ်ာလြမ္းလြမ္းေမာေမာ ၾကည့္လိုက္မိတယ္။<br />ေအမီ ပိုင္ရွင္ အသစ္နဲ႔ အဆင္မွ ေျပရဲ႔လား။ ကြၽန္မေအမီေလးကို ကြၽန္မလို တယုတယမွ ထားရဲ႔လား ဆိုတဲ့ အေတြးေတြနဲ႔ေလ ...<br /><br />တကယ္တမ္းက်ေတာ့ အထင္နဲ႔ အျမင္ဆိုတာဟာ အိမ္မက္ထဲမွာေတာင္မွ လြဲေနတတ္ျပန္ပါတယ္။<br />ေအမီေလးက ပိုျပီးေတာ့ေတာင္ ေတာက္ေျပာင္ေနသလိုပဲ။ အလို .. ဘီးမွာလဲ ကြၽန္မတုန္းက မတပ္ႏိုင္တဲ့ ရႊ႕ံကာေတြ ဘာေတြနဲ႔ပါလား။<br />ေရဘူးခ်ိတ္တဲ့ဟာေလးေတာင္ ပါလို႔။ ေနာက္ဘက္မွာလဲ ေရာင္ျပန္ျပားေလးေတြ တပ္ထားေသးတယ္။ အိုး .. ေအမီ့ကို ခတ္ထားတဲ့ ေသာ့ကလည္း အေကာင္းစားပါလား။<br />ကြၽန္မစိတ္ေတြ ေအးခ်မ္းသြားတယ္။ ေအမီ့ရဲ႔ သခင္ အသစ္က သိပ္ကို ေကာင္းပံုရျပီး ေအမီေလးလဲ အစစ အရာရာျပီးျပည့္စံုလို႔။ ကြၽန္မ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ အေျခအေနတစ္ခုမွာ ဒီလို သခင္ရဲ႔ ရင္ခြင္ထဲ ေအမီ့ကို ကြၽန္မ ဘာလို႔ မထားခဲ့ႏုိင္ရမွာလဲေနာ္။<br />ဟိုလူရပ္ထားခဲ့တဲ့ စက္ဘီးေခါင္းေလးက ေခြေနေတာ့ စကားမေျပာတတ္တဲ့ ေအမီေလးက ကြၽန္မကို ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္ေနသလို။ စိတ္ခ်ပါေတာ့ သခင္ရယ္ ဆိုတဲ့ အၾကည့္မ်ိဳးနဲ႔ေလ။<br /><br />ဘာအေၾကာင္းမွန္းမသိေပမယ့္ အိမ္မက္ထဲမွာ ကြၽန္မ ေအမီ့နားကေန ထြက္ခြာရေတာ့မယ္။<br />ကြၽန္မေျခလွမ္းေတြ ေလးကန္ေနေပမယ့္ ကြၽန္မစိတ္ေတြ ေအမီ့ဆီမွာ ျငိတြယ္ေနေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာရယ္၊ ေအမီ့ကို ဒါ ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္ေတြ႔ရတာ ဆိုတာရယ္ကို ကြၽန္မ အဲဒီအိမ္မက္ထဲမွာ သိေနခဲ့တယ္။<br /><br />ႏိုးလာေတာ့ အိမ္မက္ထဲက ေအမီ့ကို ျမင္ေယာင္မိတယ္။<br />ေနာက္ .. ေအမီ ကြၽန္မကို သတိရေနခဲ့လားလို႔ ေမးခဲ့ဖို႔ ေမ့သြားတာကို သတိရလိုက္မိတယ္။<br />ေဘးနားက ကြန္ပ်ဴတာထဲကေန ညတုန္းကတည္းက ဖြင့္ထားခဲ့တဲ့ သီခ်င္းေတြထဲက တစ္ပုဒ္ျဖစ္တဲ့ Rod Steward ရဲ႔ It's a Heartache ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးလာေနတယ္။<br />ဟုတ္ကဲ့ .. ပူေလာင္မႈ ကင္းမဲ့တဲ့ အခ်စ္ဆိုတာ ဘယ္မွာမ်ား ရွိပါလိမ့္မလဲေနာ္။<br /><br />၂၉.၀၅.၂၀၁၁။<br />၁၁း၂၅ ည။<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-6518260064754794937?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-44315809392734731532011-05-22T13:26:00.000+08:002011-05-22T13:27:37.507+08:00ျပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ခ်ဳပ္စာရင္းကိုၾကည့္ေတာ့<br />အႏႈတ္ဂဏန္းေတြခ်ည္း ျမင္ရ။<br /><br />စာမ်က္ႏွာေဟာင္းေတြထဲက<br />သနားၾကင္နာတတ္ျခင္းနဲ႔ နားလည္တတ္ျခင္းတို႔ဟာ<br />ကုိယ့္ကုိ ျပန္ေငးၾကည့္ေနလိုက္တာမ်ား<br />'ဘယာနက' ရသ ေျမာက္လို႔။<br /><br />ခက္တာက<br />ႏွလံုးသားနဲ႔<br />ယိုယြင္းေနဆဲ ဦးေႏွာက္ထဲမွာေတာင္<br />တစ္ခ်ိဳ႔ အမွတ္သညာေတြက<br />တစ္ဘ၀စာခံေနေသးတာ။<br />လက္က်န္ Mutual Respect ေလးေတာင္ ေၾကာက္ဒူးေတြတုန္လို႔။<br /><br />အေျပာင္းအလဲေတြက လူကို လာေရာက္ရိုက္ခတ္ဆိုလား ..<br />ဒါဟာလဲ အေၾကာင္းျပခ်က္တစ္ခုပါ ေမေမ။<br />သမီးကို တခ်က္ေလာက္ လာေငါက္လွဲ႔ပါ။<br /><br />၂၂.၀၅.၂၀၁၁။<br />၁း၂၅ ညေန။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-4431580939273473153?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-57091991199926731522011-05-17T12:34:00.003+08:002011-05-17T12:42:27.433+08:00အေနာ္ေလးရဲ႔ တဂ္ပို႔စ္။ အေနာ္ေလးေရ .. ေရးျပီးစိတ္ထဲ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးျဖစ္သြားလို႔ ရွဲရွဲနီ။ ေ၀ါအိုက္နီ။ :P<br /><br />---<br /><br /><div style="text-align: left;">(1) အစားခ်င္ဆံုးအစားအစာ - ကိုရီးယားကင္ခ်ီထမင္းေၾကာ္ (မေန႔က ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ေတြ႔လို႔)<br /><br />(2) ေန႕တိုင္းစားျဖစ္တဲ႕အစား - ထမင္းနဲ႔ဟင္း။ ေနာက္ ကာပီ .. =)<br /><br />(3) အလိုခ်င္ဆံုးေရေမႊး - Pleasure<br /><br />(4) သံုးျဖစ္ေနတဲ့ေရေမႊး - မရွိ။ ဘၾကိဳင္ (ဘိုင္က်) ေနသျဖင့္ မ၀ယ္ႏိုင္။ =)<br /><br />(5) အလိုခ်င္ဆံုးေမြးေန႕လက္ေဆာင္ -ေမြးေန႔မွာ မနက္ေစာေစာ မိသားစုနဲ႔ ေရႊတိဂံုဘုရားသြားရရင္။<br /><br />(6) အလိုခ်င္ဆံုးဖုန္း - မရွိ။<br /><br />(7) သံုးျဖစ္ေနတဲ့ဖုန္း - ရံုးက ေပးထားေသာ iPhone။<br /><br />(8) အရူးသြပ္ဆံုးအရာ - မရွိ။<br /><br />(9) အနီးစပ္ဆံုးဂီတ - မ်ိဳးစံု။ ေရဒီယိုက ကိုယ္ၾကိဳက္တာ ေရြးလို႔မွ မရတာ။ လႊင့္တာနားေထာင္။ း)<br /><br />(10) အလိုခ်င္ဆံုးစာအုပ္ - ရွိတယ္ .. "ေတာင္သမန္အင္းမွာ ေလညင္းေဆာ္ေတာ့" လားမသိဘူး။ ႏွစ္အုပ္တြဲ။ စာအုပ္နာမည္ ေသခ်ာ မမွတ္မိဘူးျဖစ္ေနတယ္။<br /><br />(11) အခုဖတ္ျဖစ္ေနတဲ့စာအုပ္ - ေခါင္းအံုးေဘးမွာေတာ့ 'ေမာင္ဗလ အလြမ္းေျပ အမွတ္တရစာစုမ်ား' နဲ႔ 'ပိေတာက္ပြင့္သစ္' ေတြ႔တာပဲ။ လူမ်ားဟာ ကပ္ ဖတ္ရတာ။ =)<br /><br />(12) အၾကားခ်င္ဆံုးစကား - "သမီးငယ္"<br /><br />(13) အျဖစ္ခ်င္ဆံုးဆႏၵ - ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ တစ္မိသားစုလံုးနဲ႔ ခရီးထပ္ထြက္ခ်င္တာ။<br /><br />(14) အလိုခ်င္ဆံုးဆု - "အပၸိေယဟိ သမၸေယာေဂါ ဒုေကၡာ၊ ပိေယဟိ ၀ိပၸေယာေဂါ ဒုေကၡာ" - အဲဒုကၡႏွစ္ခုနဲ႔ ကင္းေ၀းခ်င္တာ။<br /><br />(15) အသြားခ်င္ဆံုးေနရာ - Venice - Italy<br /><br />(16) သြားျဖစ္ေနတဲ့ေနရာေတြ - Esplanade နားမေရာက္ခင္ ကမ္းနားေဘာင္ေလးမွာ။ ေနၾကာစိကိုက္။ ကုိယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ တိတ္တိတ္ကေလး ထုိင္ၾက။ တခါတေလေတာ့လဲ ေရာက္တတ္ရာရာေျပာ။<br /><br />(17) အၾကည့္ခ်င္ဆံုးရုပ္ရွင္ - မုန္းရခက္ၾကီး (ေက်ာ္သူ၊ ေမဆြိ)။<br /><br />(18) အေျပာခ်င္ဆံုးစကား - One man's meat is another man's poison.<br /><br />(19) အယံုၾကည္ဆံုးလူသား - မရွိ။<br /><br />(20) မယံုၾကည္ဆံုးအရာ - မရွိ။ (တကယ္က ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ။ ဒါမဲ့ မယံုဘူးဆို ဒဏ္သင့္မယ္ဆိုလို႔) =)<br /><br />(21) အမုန္းဆံုးအရာ - Two-faced ppl။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့လဲ အဲထက္ေတာင္ မ်ားၾကေသးတာပဲေလ။<br /><br />(22) အေသာက္ျဖစ္ဆံုးအေအး - ကိုလာ ထင္တာပဲ။<br /><br />(23) လတ္တေလာအထိေတြ႕ဆံုးအရာ - Culinaries - ပိုက္ဆံကုန္သက္သာေအာင္ ခ်က္ပဲစားေနလို႔။ =)<br /><br />(24) မေကာင္းတဲ့က်န္းမာေရး - ညာဘက္ေအာက္က အံသြား။<br /><br />(25) အေကာင္းဆံုးအေဖာ္ - ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေဘးနားမွာ။<br /><br />(26) လက္ရွိအၾကိဳက္ဆံုးသီခ်င္း - Avril Lavigne - Wish You Were Here<br /><br />(27) အေၾကာက္ဆံုးအလုပ္ - မရွိ။ မေကာင္းဘူးထင္ရင္ေတာ့ မလုပ္ပါ။<br /><br />(28) တန္ဖိုးအထားဆံုးအရာ - မိသားစု။ ေသြးနဲ႔ခ်ည္တာထက္ ျမဲတဲ့ၾကိဳး ဘယ္ရွိမွာလဲ။<br /><br />(29) အေႀကာက္ဆံုးတိရိစာၦန္ - ဖား။<br /><br />(30) ေတြ႕ျဖစ္ေနတဲ့ဘေလာ့ဂါေတြ - <a href="http://www.mirror-4d.net/">မေၾကးမံု </a>၊ <a href="http://lynndepa.blogspot.com/">ကိုလင္းဒီပ</a>။ :lol<br /><br />(31) အျပင္သြားတိုင္းပါတဲ့ပစၥည္း - MRT card၊ Phone၊ Money။<br /><br />(32) သြားျဖစ္ေနတဲ့ေနရာေတြ - (16) မွာ ၾကည့္လိုက္ေနာ္။ =)<br /><br />(33) စိတ္အညစ္ဆံုးအခ်ိန္ - Depression ၀င္ေနခ်ိန္ေပါ့။ အဲအခ်ိန္ဆို ဘယ္သူဘာေျပာေျပာ၊ ဘာၾကီးပဲျဖစ္ျဖစ္ ေလာကၾကီးက မသာယာဘူးမလား။ မွတ္ခ်က္ - မျဖစ္တာေတာ့ အေတာ္ၾကာျပီ။ (ဖြ .. ဖြ)<br /><br />=)<br /><br />(34) အေနခ်င္ဆံုးေနရာ - အိမ္မွာ။ အေမ့အိမ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ခဏခိုနားေနရတဲ့ ခရုခြံထဲမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ အိမ္မွာေနရတာပဲၾကိဳက္တယ္။ I'm Home ဆိုျပီး သိေနရတာကို ၾကိဳက္တယ္။<br /><br />(35) ၾကားလိုက္မိတဲ့ဟာသေလးတစ္ခု - ဟိုေန႔က အီးေမးလ္ထဲေရာက္လာတာ .. ေရကူးကန္ေဘးက သားအမိႏွစ္ေယာက္ အေၾကာင္း။ ေကာင္းေတာ့မေကာင္းဘူး။ ဒါေပမယ့္ ရီရတယ္။<br /><br />(36) ေပးခ်င္တဲ့သတင္းတစ္ခု - ဟုိေန႔က အပင္ေလးတပင္၀ယ္ျပီး စိုက္ထားတယ္။ =)<br /><br />(37) အေပ်ာ္ဆံုးျဖစ္မယ့္အခ်ိန္ - ေလာေလာဆယ္ေတာ့ double tax ေပးစရာမလိုေတာ့ဘူးဆို သိပ္ေကာင္းမွာပဲ။<br /></div><br />---<br /><br />ျပန္တဂ္လို႔ရတယ္ဆို <a href="http://www.shwepyithu.com/"> ေရႊျပည္သူ</a>နဲ႔ <a href="http://www.mirror-4d.net/">မေၾကးမံု </a>ကို တဂ္ခ်င္ပါတယ္။<br />အဆင္ေျပရင္ ေရးေပးပါေနာ္။ =)<br /><br />---<br />၁၇.၀၅.၂၀၁၁။<br />၁၂း၂၈ ညေန။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-5709199119992673152?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-71208444041103344842011-05-11T21:37:00.005+08:002011-05-11T21:47:04.402+08:00<div style="text-align: justify;">ေလာကၾကီးက က်ဥ္းသလား၊ က်ယ္သလား ဟုိေန႔က ေသေသခ်ာခ်ာေတြးျဖစ္သည္။<br />တခ်ိဳ႔က်ေတာ့လဲ ကမၻာၾကီးက က်ဥ္းက်ဥ္းေလး၊ တခ်ိဳ႔ကက် အက်ယ္ၾကီး ဟု ..။<br />ေတြးျဖစ္သည့္ အေၾကာင္းအရင္းက ဒီနိဳင္ငံေရာက္ျပီး ဒုတိယေျမာက္အလုပ္လုပ္တုန္းက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ တစ္ေယာက္ကို သြားရင္းလာရင္းျပန္ေတြ႔ျဖစ္တာက စ'ျပီး အေတြးေတြ ရွည္ကုန္တာျဖစ္သည္။<br /><br />တကယ္တမ္းက် အဲဒီသူႏွင့္ ထဲထဲ၀င္၀င္ ခင္လွမင္လွသည္ မဟုတ္ပါ။ အဲဒီ အစ္ကိုၾကီးက ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံမွျဖစ္ျပီး ခ်စ္စရာသမီးေလး ၂ေယာက္ရွိသည္။ သူ႔အတြက္ အဲအလုပ္က ပထမဆံုးအလုပ္ျဖစ္ျပီး စေရာက္ကာစမို႔ထင္သည္ .. အမ်ိဳးသမီးႏွင့္ ကေလး၂ေယာက္ကို မေခၚႏုိင္ေသး။ အသက္ ၁၉၊ ၂၀ ပတ္၀န္းက်င္ခန္႔က အိမ္ေထာင္က်ခဲ့သည္ဟုထင္သည္။ သူႏွင့္စခင္ခ်ိန္မွာ သမီးအၾကီးေလးက ၉ႏွစ္၊ အငယ္ေလးက ၄ႏွစ္ခန္႔ ရွိေနျပီဟု သူေျပာျပသျဖင့္သိသည္။ သမီးေလး ၂ေယာက္ဓါတ္ပံုကို ပိုက္ဆံအိတ္ထဲမွာ အျမဲထည့္ထားျပီး သမီးေလးေတြအေၾကာင္း ခ်ိဳသာေသာ မ်က္ႏွာျဖင့္ အျမဲလိုလုိေျပာျပတတ္သည္။ သူက ကြၽန္မေနာက္ဘက္မွာထုိင္သျဖင့္ သမီးေလးေတြနဲ႔လည္း အျမဲလို ဖုန္းေျပာေနသံကိုၾကားရသည္။ တခါတခါ အားမရလွ်င္ webcam ႏွင့္ပါ ေျပာသျဖင့္ အျမဲလိုေတြ႔ေနရသည္။ သူႏွင့္၂ႏွစ္ေက်ာ္အတြင္း ဒါပထမဆံုးအၾကိမ္ ျပန္ေတြ႔တာ ျဖစ္သည္။ ဒီတခါေတာ့ အမ်ိဳးသမီးႏွင့္အတူျဖစ္သည္။ အေ၀းမွျမင္လိုက္တာျဖစ္သျဖင့္ လက္လွမ္းျပျပီး ျပံဳးရယ္ကာသာ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ၾကသည္။ သမီးေလးေတြကို ျပံဳးျပေသာ အျပံဳးမ်ိဳး အဲဒီအစ္ကိုၾကီးဆီမွာ ရွိတုန္းျဖစ္သည္။<br /><br />အဲဒီ့အစ္ကိုၾကီးမတိုင္ခင္တုန္းက အဲဒီ့အလုပ္ကပင္ ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ႏွင့္ orchard လမ္းေပၚမွာ တခါသာ ျပန္ေတြ႔ဖူးသည္။<br /><br />ပူေဆြးေသာကေတြထဲမွာ ကြၽန္မအေၾကာက္ဆံုးက parting grief ျဖစ္သည္။ ခြဲခြာျခင္း ကိစၥတုိင္းမွာ ပုထုစဥ္ပီပီ ေၾကကြဲခဲ့၊ ၀မ္းနည္းခဲ့သည္သာ။<br />ဒီကိုေရာက္ျပီး ၅ႏွစ္အတြင္း အလုပ္ေတြေျပာင္းခဲ့တာ ယခုအလုပ္ဆိုလွ်င္ စတုတၳေျမာက္အလုပ္ျဖစ္ခဲ့ျပီ။<br />အဲဒီ့အလုပ္ေတြကလူေတြ .. ေနာက္ျပီး ... ေက်ာင္းတက္တုန္းကေကာ .. သိရံုသိခဲ့၊ ျမင္ရံုျမင္ဖူးခဲ့၊ ထဲထဲ၀င္၀င္ ခင္မင္ခဲ့ဖူးေသာ၊ ခ်စ္ခဲ့ဖူးေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားေရာ ..<br />ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႔ေတြဆိုလွ်င္ မွတ္ဥာဏ္ထဲမွာ ၀ိုးတ၀ါး ..<br /><br />စကၤာပူဆိုသည့္ ကြၽန္းေလးက တကယ္က်ဥ္းပါသည္။ အခ်ိန္ကာလဆိုတာကလည္း တျဖဳတ္ျဖဳတ္ ကိုယ့္ေရွ႔မွာ ေသဆံုးခဲ့ၾက၊ ေသဆံုးေနဆဲ ျဖစ္သည္။<br />သတ္သတ္မွတ္မွတ္ခ်ိန္းျပီး ေတြ႔ဆံုၾကသည္မဟုတ္ေတာင္ ခရီးသြားဟန္လႊဲ ေတြ႔မည္ဆိုက ေတြ႔ႏိုင္ဖို႔အတြက္ လံုေလာက္သည္ဟု ထင္မိသည္။<br /><br />အဲလိုေတြးေနဆဲ .. ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ႏွစ္ေလာက္တုန္းက အစ္ကို၊ အစ္မေတြႏွင့္ ညဘက္ လွည္းတန္းဘက္ကို မုန္႔သြားစားၾကသည္။<br />အဲဒီ့အခ်ိန္တုန္းက (ကြၽန္မအရမ္းသေဘာက်ဘူးေသာ) လူတစ္ေယာက္ကို အရမ္းသတိရမိေနတုန္း အျပန္လမ္းမွာ ျဗဳန္းဆို ရုတ္တရက္သြားေတြ႔ျပီး ေပ်ာ္ခဲ့ဖူးတာ သတိရသည္။<br /><br />အဲလိုဆိုေတာ့လည္း ကမၻာၾကီး အက်ဥ္းအက်ယ္ထက္ ကြၽန္မတို႔ေတြရဲ႔ စိတ္အက်ဥ္းအက်ယ္ကသာ ပုိျပီး အဓိကက်ပံုရသည္သာ ..<br /></div><br />၁၁.၅.၂၀၁၁။<br />၉း၃၄ ည။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-7120844404110334484?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-80598357953442203962011-05-09T13:49:00.019+08:002011-05-09T22:05:23.007+08:00<div style="text-align: justify;">google logo ဟာ အထိမ္းအမွတ္ေန႔ေတြ ကို လုိက္ျပီး ေျပာင္းလဲတတ္တာ လူတိုင္းအသိပါ။ ဒီေန႔ google မွာ ထူးထူးျခားျခား ခ်စ္စရာအရုပ္ကေလးေတြ ေတြ႔ရပါတယ္။ ပိုထူးျခားတာက ခါတိုင္းလိုမဟုတ္ဘဲ တခုျပီးတခု ေျပာင္းေနတာပါ။ အဲဒါနဲ႔ စိတ္၀င္စားျပီး ေရာ္ဂ်ာ့ အေၾကာင္းကို ရွာဖတ္ၾကည့္မိပါတယ္။ ေနာက္ျပီး စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ ပံုေလးေတြကို print screen ဖမ္းျပီး မွ်ေ၀လုိက္ပါတယ္။<br />တခ်ိဳ႔ကာတြန္းခ်စ္သူေတြ သိျပီးသားျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ကာတြန္းေလးေတြဟာ အျပစ္ကင္းျပီး ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။<br /><br />....<br /><br /><div style="text-align: left;">Mr.Men နဲ႔ Little Miss တို႔ဖန္တီးရွင္ ေရာ္ဂ်ာကို ၁၉၃၅ ၊ ေမလ၊ ၉ရက္ေန႔မွာ ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။<br />ျဗိတိသွ်လူမ်ိဳးတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ေရာ္ဂ်ာဟာ ကေလးစာေပေတြ ေရးသားခဲ့ျပီး သူ႔ရဲ႔ ကာတြန္းစာအုပ္ေတြဟာ ကမၻာနဲ႔အ၀ွမ္းမွာ ဘာသာေပါင္း၂၀နဲ႔ ျပန္ဆိုခံခဲ့ရျပီး ၈၅ သန္းခန္ ႔ေရာင္းခ်ခံခဲ့ရပါတယ္။<br /></div><br />သူ႔ရဲ႔ အေစာပိုင္းကာလေတြမွာ သူ႔အေဖရဲ႔ စီးပြားေရးမွာ ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးခဲ့ေပမယ့္ သူ႔ရဲ႔ အဓိက အိမ္မက္ကေတာ့ ကာတြန္းပညာရွင္တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ပါတဲ့။<br /><br />အဲလိုနဲ႔ ၁၉၇၁မွာ သူ႔ရဲ႔ ပထမဆံုး Mr. Men စာအုပ္အတြက္ Mr. Tickle ဇာတ္ေကာင္ကို ဖန္တီးေရးသားခဲ့ပါတယ္။ အေစာပိုင္းမွာ ထုတ္ေ၀သူရွာေဖြတဲ့ေနရာမွာ အခက္အခဲေတြရွိခဲ့ေပမယ့္ ထုတ္ေ၀ျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အလြန္တရာေအာင္ျမင္ခဲ့ျပီး ၃ႏွစ္အတြင္းမွာ ကာတြန္းစာအုပ္ေပါင္း တသန္းခန္႔ ေရာင္းခ်ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />၁၉၇၆မွာ သူ႔ရဲ႔လက္ရွိအလုပ္ကေနထြက္ခဲ့ျပီး ၁၉၈၁ခုႏွစ္မွာေတာ့ Little Miss ကာတြန္းစီးရီးကို ထုတ္ေ၀ခဲ့ပါတယ္။ အျခား ကေလးပံုျပင္အေျမာက္အျမားကို ေရးသားခဲ့ေပမယ့္ ေရာ္ဂ်ာဟာ Mr. Men ကာတြန္း ၄၆အုပ္နဲ႔ Little Miss ကာတြန္း ၃၃အုပ္တို႔ေရးသားသူအျဖစ္နဲ႔သာ ပိုျပီး လူသိမ်ားခဲ့ပါတယ္။ ေရာ္ဂ်ာရဲ႔ ေအာင္ျမင္ေၾကာ္ၾကားလွတဲ့ Mr. Men ေရာ၊ Little Miss ကာတြန္းစီးရီးႏွစ္ခုလံုးကို ကာတြန္းရုပ္ရွင္အျဖစ္ ျပန္လည္ရိုက္ကူးျခင္း ခံခဲ့ရပါတယ္။<br /><br />မိသားစုဘ၀အေနနဲ႔ ဇနီးျဖစ္သူ ခရစ္(စ)တင္းနဲ႔ အဒမ္၊ ေဂးလ္စ နဲ႔ အျမႊာကေလးေတြျဖစ္တဲ့ ဆိုဖီ နဲ႔ အန္မလီယာ တို႔ကို ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။<br /><br />သူ႔ရဲ႔ ပထမဆံုးဇာတ္ေကာင္ျဖစ္တဲ့ Mr. Tickle ကို သူ႔ရဲ႔ သား အဒမ့္ရဲ႔ ေမးခြန္းကိုေျဖရင္းနဲ႔ စိတ္ကူးရျပီး ဖန္တီးခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ inspiration ကေနျပီး ကေလးအားလံုးအတြက္ ကာတြန္းဇာတ္ေကာင္တစ္ခုကိုဖန္တီးနိဳင္ခဲ့တာပါ။<br /><br />ေရာ္ဂ်ာဟာ ၁၉၈၈ခုႏွစ္မွာ ရုတ္တရက္ေလျဖတ္ျပီး ဆံုးပါးသြားခဲ့ပါတယ္။ ေရာ္ဂ်ာဆံုးပါးသြားခဲ့ျပီးတဲ့ေနာက္ သားျဖစ္သူ အဒမ္ဟာ Mr. Men နဲ႔ Little Miss ကာတြန္းစီးရီးေတြကို ဆက္လက္ေရးသားခဲ့ပါတယ္။<br />၀မ္းနည္းဖို႔ေကာင္းတာ တခုကေတာ့ ေရာ္ဂ်ာရဲ႔ ဇနီးျဖစ္သူ ခရစ္(စ)တင္းဟာ ၂၀၀၄ခုႏွစ္၊ ဧျပီလမွာ Mr. Men ရဲ႔ မူပိုင္ခြင့္ကို ျဗိတိန္ရဲ႔ ေဖ်ာ္ေျဖေရး ကုမၸဏီတစ္ခုျဖစ္တဲ့ Chorion ကို ေပါင္ ၂၈သန္းနဲ႔ အျပီးအပိုင္ ေရာင္းခ်ခဲ့တာပါပဲ။<br /><br />ေအာက္မွာ သူ႔ရဲ႔ ကာတြန္းဇာတ္ေကာင္ေလးေတြနဲ႔ google က လုပ္ထားတဲ့ အထိမ္းအမွတ္ပံုေလးေတြပါ။<br /></div><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-luNUMQUEQ1s/TceDEd0SxSI/AAAAAAAAACY/kmhOXIRoFS0/s1600/google%2B1.JPG"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 400px; height: 117px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-luNUMQUEQ1s/TceDEd0SxSI/AAAAAAAAACY/kmhOXIRoFS0/s400/google%2B1.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604592374032549154" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-c_y0GLAeumI/TceDnfV_PSI/AAAAAAAAACw/R_lfEMfJmbg/s1600/google%2B4.JPG"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 400px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-c_y0GLAeumI/TceDnfV_PSI/AAAAAAAAACw/R_lfEMfJmbg/s400/google%2B4.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604592975737732386" border="0" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/-LSiRApX3N8U/TceDtoSd_tI/AAAAAAAAAC4/U8X3hcZvjqM/s1600/google%2B5%2B-%2BMr.%2BSlow.JPG"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 400px; height: 155px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-LSiRApX3N8U/TceDtoSd_tI/AAAAAAAAAC4/U8X3hcZvjqM/s400/google%2B5%2B-%2BMr.%2BSlow.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604593081218105042" border="0" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/-c56Gok-slFw/TceD1Q-X4kI/AAAAAAAAADA/28zdASEqzHg/s1600/google%2B6.JPG"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 400px; height: 103px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-c56Gok-slFw/TceD1Q-X4kI/AAAAAAAAADA/28zdASEqzHg/s400/google%2B6.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604593212398756418" border="0" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/-4k2PAS3TQZ4/TceD8nbb_JI/AAAAAAAAADI/XMJi5uRB9wc/s1600/google%2B7.JPG"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 400px; height: 128px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-4k2PAS3TQZ4/TceD8nbb_JI/AAAAAAAAADI/XMJi5uRB9wc/s400/google%2B7.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604593338685324434" border="0" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/-77mheVD9LxQ/TceEDyqYuWI/AAAAAAAAADQ/ZJdkIUkMPjc/s1600/google%2B8.JPG"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 400px; height: 121px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-77mheVD9LxQ/TceEDyqYuWI/AAAAAAAAADQ/ZJdkIUkMPjc/s400/google%2B8.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604593461959899490" border="0" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/-KhC5EXn7hSQ/TceEOGJAkCI/AAAAAAAAADY/XhgFqu58dgg/s1600/google%2B9%2B-%2BLittle%2BMiss%2BSunshine.JPG"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 400px; height: 161px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-KhC5EXn7hSQ/TceEOGJAkCI/AAAAAAAAADY/XhgFqu58dgg/s400/google%2B9%2B-%2BLittle%2BMiss%2BSunshine.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604593638987304994" border="0" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/-i7nyHVHcips/TceEUa0giyI/AAAAAAAAADg/apF2IkPFCik/s1600/google%2B10.JPG"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 400px; height: 103px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-i7nyHVHcips/TceEUa0giyI/AAAAAAAAADg/apF2IkPFCik/s400/google%2B10.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604593747617680162" border="0" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-bYFObdkjjH0/TceEeMGKIwI/AAAAAAAAADo/jUV_xX6dWt8/s1600/google%2B11.JPG"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 400px; height: 121px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-bYFObdkjjH0/TceEeMGKIwI/AAAAAAAAADo/jUV_xX6dWt8/s400/google%2B11.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604593915463869186" border="0" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-iKUPJHyaYbI/TceDNcgPPwI/AAAAAAAAACg/9GJ15IU4ATg/s1600/google%2B2.JPG"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 400px; height: 130px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-iKUPJHyaYbI/TceDNcgPPwI/AAAAAAAAACg/9GJ15IU4ATg/s400/google%2B2.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604592528298819330" border="0" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/-4JEdyWK_AiU/TceDVhrv2pI/AAAAAAAAACo/IW1NDxvqblE/s1600/google%2B3.JPG"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 400px; height: 113px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-4JEdyWK_AiU/TceDVhrv2pI/AAAAAAAAACo/IW1NDxvqblE/s400/google%2B3.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604592667128224402" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-8059835795344220396?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-26337023351182179392011-04-06T00:28:00.003+08:002011-04-06T00:49:15.514+08:00ျပန္ရဦးမယ္။<br />နာဖ်ားေနတဲ့ ရုပ္ကုိသာျမင္ေစ<br />နာဖ်ားေနတဲ့ စိတ္ကို ဖံုးလို႔ ကြယ္လို႔။<br /><br />ညာရဦးမယ္။<br />အသီး အပြင့္အုပ္က တစ္ရာ၊ႏွစ္ရာ<br />ဒုကၡေဗဒါက တစ္ပင္တည္းပါေပါ့။<br /><br />ဟန္ေဆာင္ေကာင္းတဲ့ ေမေမကေတာ့<br />(အရင္အတုိင္း)<br />ျပံဳးလို႔<br />ရယ္လို႔။<br /><br />၆.၀၄.၂၀၁၁။<br />၁၂း၂၂ မနက္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-2633702335118217939?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-40881187087215997732011-03-07T21:17:00.005+08:002011-03-07T21:29:30.301+08:00<div style="text-align: justify;">အခ်ိန္ကိုၾကည့္ျပီး ရင္ထဲမွာ ပူေလာင္လာသည္။ အမေတြကို ႏႈတ္ခမ္းစူျပ မ်က္ေစာင္းထိုးျပီး ဒုန္းဒုန္းဒုန္းဆို ေအာက္ထပ္ကိုေျပးဆင္းျပီး ေမေမ့ကို ရွာမိသည္။ သူမအတြက္ စစ္ကူရလိုရျငားျဖစ္သည္။<br /><br />ေျပာလို႔မရ။ ေမေမက စာက်က္ဆိုရင္ေတာ့ ဒုကၡပါပဲ။ ဘုရားသိၾကားမလို႔ ေမေမ စိတ္ေကာင္း၀င္ေနပါေစ ဟု ဆုေတာင္းေနမိသည္။<br /><br />"ေမေရ႕ .. ေမ့ ..."<br /><br />"ဟဲ့ ဘာတုန္း သမီးငယ္ရယ္ .. အလန္႔တၾကား .."<br /><br />"မီးေလ စာအုပ္အငွားဆိုင္လုိက္ခ်င္တာ အဲတာ မမၾကီးနဲ႔ မလတ္က မေခၚဘူး မီးကို .. ဟင့္ ..."<br /><br />ေျပာရင္း ၀မ္းနည္းလာျပီး မ်က္ရည္မ်ားပင္ စို႔တက္လာသည္။<br />ဒီအခ်ိန္ဆိုလွ်င္ စာအုပ္အငွားဆုိင္သို႔ သြားေနၾကျဖစ္သည္။ အမေတြက အပ်ိဳလုပ္ခ်င္ေသာအရြယ္ျဖစ္ျပီး လမ္းထြက္ရင္ သူမကို ရႈပ္သည္ဆိုျပီး မေခၚခ်င္ၾကေတာ့။ လွတပတမဟုတ္ေတာင္ သပ္သပ္ခပ္ခပ္ေလး၀တ္ျပီး သူတို႔ဘာသာ သြားခ်င္ၾကသည္။<br />တကယ္ေတာ့ သူမ ကေလးမဟုတ္ေတာ့ပါ။<br /><br />"စာေတြလုပ္ျပီးျပီလား သမီးေလးရဲဲ႕"<br /><br />"လုပ္ျပီးဘီေမ့ .. အိမ္စာေတြ အကုန္ျပီးသြားျပီ။ အဲဒါမီးကို မေခၚဘူးတဲ့။"<br /><br />ေမေမက မ်က္ရည္အ၀ိုင္းသားႏွင့္ ခပ္ခၽြဲခၽြဲေျပာေနေသာ သူမကို ၾကည့္ျပီး သနားသြားသည္ထင့္။<br />"ကဲ..ကဲ ဂါ၀န္လဲျပီးလိုက္သြား။ ေမေမေျပာလိုက္မယ္ မမတို႔ကို။"<br /><br />မ်က္ရည္ၾကားမွ မ်က္၀န္းတို႔ ရႊန္းလဲ့ေတာက္ပလာကုန္သည္။ ေမေမ့စကားမျပီးခင္ အိမ္ေပၚ ျပန္ေျပး တက္လာသည္။<br /><br />သူမကို ျပဴးၾကည့္ေနေသာ အမေတြကို "ေမေမက လုိက္သြားတဲ့"ဟု အေပၚေက်ာႏွင့္ ေျပာလိုက္သည္။ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖစ္သြားေသာ အမေတြကို ေက်ာခုိင္းကာ ဗီဒိုကိုဖြင့္ျပီး သူမအၾကိဳက္ဂါ၀န္ေလးကို အေျပးအလႊားရွာေတာ့ မေတြ႔။ ဒုကၡပဲ။ ဘယ္မွာပါလိမ့္။<br /><br />ဗီဒိုကိုေမႊေႏွာက္ရွာေနတုန္း .. အမေတြက ေအာက္ဆင္းသြားရာကေန လွမ္းေအာ္ျပီး လိုက္မယ္ဆို ျမန္လုပ္ဟု ေျပာသြားၾကသည္။<br />ကဲပါေလ .. ရွိတာပဲ ၀တ္သြားတာေကာင္းပါတယ္။ ေတာ္ၾကာ ေမေမနဲ႔ အမေတြ စိတ္ေျပာင္းသြားရင္ .. မျဖစ္ဘူးဟု စဥ္းစားကာ မ်က္စိေရွ႔က ဂါ၀န္တထည္ကို အျမန္ေကာက္၀တ္လိုက္သည္။<br /><br />ျပန္ေျပးဆင္းလာတုန္း .. "ေမ့သမီးက လမ္းသြားရင္ သိပ္ဂ်ီက်တာ။ ဟုိဟာစားမယ္။ ဒီဟာလုပ္မယ္နဲ႔" .. ဟု မမၾကီးက ေမေမ့ကို ျပန္ေျပာေနတာကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ပစ္လုိက္သည္။<br />"သမီးငယ္ ေကာင္းေကာင္းသြား ေကာင္းေကာင္းျပန္လာေနာ္။ လမ္းမွာ ဂ်ီမက်နဲ႔။ ၾကားလား။"<br />"ဟုတ္ ေမ့" .. ဟု ေျပာကာ အမေတြေနာက္မွ ကုတ္ကုတ္ကုတ္ကုတ္ႏွင့္ ထြက္လာရသည္။<br /><br />လက္မွ အရုပ္နာရီေလးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေနာက္ေတာင္က်ေနဘီ။ ဒီအခ်ိန္ဆို ကိုကိုေတာင္ ေရာက္ေနျပီလား မသိဘူး ဟု စဥ္းစာကာ ေျခလွမ္းေတြကို သြက္သြက္လွမ္းမိသည္။<br />ကိုကို ဆိုတာက ဟုိဘက္တစ္လမ္းေက်ာ္မွ အကိုၾကီးျဖစ္သည္။ ကိုကိုလဲ ဒီအခ်ိန္ဆို စာအုပ္ဆိုင္လာေနၾကျဖစ္သည္။<br />အမေတြကလဲေနာ္ .. ဟင္း .. ဆင္မယဥ္သာ ေလွ်ာက္ေနၾကသည္။<br />ကိုကိုျပန္သြားျပီလား မသိဘူးဟုစဥ္းစားကာ စိတ္ေတာင္ပ်က္သြားသည္။<br />ပံုမွန္အတိုင္းေတာ့ ကိုကိုလဲ စာအုပ္ဆိုင္မွာ အေတာ္ၾကာ ေမႊေႏွာက္ရွာေနျပီး စာအုပ္ဆိုင္မွ အဘႏွင့္ စကားေတြဘာေတြေျပာေသးသည္။<br /><br />စိတ္ညစ္ရတဲ့အထဲ လမ္းမွာ ေနာင္ေနာင္သည္ ႏွင့္တိုးသည္။ ေနာင္ေနာင္သည္ဆိုသည္က သရက္သီးခ်ဥ္ျပံဳးေလးေတြကို စိတ္ျပီး သၾကား၊ ငံျပာရည္၊ ငရုတ္သီးမႈန္႔တို႔ႏွင့္ ေရာနယ္ထားကာ ဇလံုၾကီးထဲထည့္၍ လွည္းကေလးႏွင့္ ေမာင္းေလးတီးျပီး လိုက္ေရာင္းသည့္ အသည္ျဖစ္သည္။<br />ခါတိုင္းဆိုရင္ေတာင္ အမေတြကို ပူဆာမိဦးမည္ျဖစ္ျပီး ဒီေန႔ေတာ့ အမေတြကလဲ မၾကည္လင္တာမို႔ မ်က္ႏွာကို ဟုိဘက္လွည့္ကာ တံေတြးကို ျမိဳခ်ျပီး ျဖတ္ေလွ်ာက္ခဲ့ရသည္။<br /><br />စာအုပ္ဆိုင္နားနီးေတာ့ သူမေျခလွမ္းေတြ ပိုသြက္လာသည္။ စာအုပ္ဆိုင္ထဲလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုကို႔ကို လွမ္းေတြ႔လုိက္ရသည္။<br />ေျပး၀င္မလိုလုပ္လိုက္ျပီးမွ ရုပ္တရက္ အရွိန္ေလ်ာ့ကာ ေၾကမြတြန္႔ေနေသာ ဂါ၀န္ကို မသိမသာေလး ဆြဲဆန္႔လုိက္သည္။<br />ဂါ၀န္ကလဲ အေတာ္ေၾကေနတာပဲေနာ္။ ကမန္းကတန္းဆြဲထုတ္၀တ္လာသျဖင့္ သတိမထားမိလိုက္။<br /><br />စာအုပ္ဆိုင္ထဲေရာက္ေတာ့ ဟုိစာအုပ္ရွာသလို ဒီစာအုပ္ရွာသလိုလုပ္ကာ ကိုကို႔ကို ေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္သည္။ ကိုကိုလည္း စာအုပ္ရွာေနတာကို ေတြ႔ရသည္။<br />ခပ္တည္တည္ႏွင့္ ကိုကို႔နားတိုးကာ မမတို႔ေတြ အၾကိဳက္ ေမာင္စိန္၀င္း စာအုပ္ကို ခပ္တည္တည္ႏွင့္ဆြဲခ်ျပီး ဟိုလွန္ဒီလွန္ ၾကည့္လိုက္သည္။<br />ကိုကိုက တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္ေတာ့ လက္ေတြဘာေတြေတာင္ တုန္ကုန္သည္။<br />"အငယ္ ျပီးျပီးလား။ မိုးမရြာခင္ျပန္ရေအာင္" ဟု မမၾကီး လွမ္းေအာ္မွ ေမာင္စိန္၀င္း စာအုပ္ကို အသာေလးျပန္ခ်ျပီး ေဘးနားက ေသာ္က ကာတြန္းစာအုပ္ကို ေကာက္ယူလိုက္သည္။<br /><br />သူမတို႔ထြက္လာေသးသည္အထိ ကိုကို ဆိုင္ထဲမွာ က်န္ခဲ့သည္။ ဆိုင္က အဘကို သူမ မသိေသာ စာအုပ္ေတြ ေမးေနသံၾကားသည္။<br />ကိုကိုက စာေတာ္ေတာ္ ဖတ္ျပီး အမ်ားၾကီး သိတာပဲေနာ္ ဟု အထင္တၾကီးေတြးမိသည္။<br />ဆိုင္က ျပန္အထြက္ သူမ ဂါ၀န္ေနာက္ဖက္ေလးကို မသိမသာေလးဆြဲခ်လိုက္မိသည္။<br />ဂါ၀န္ေတြက တိုကုန္ျပီ။ ေမေမ့ကို အသစ္ခ်ဳပ္ခုိင္းရေပဦးမယ္။<br /><br />အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့ အထိ အမေတြက သိပ္မၾကည္လင္ၾကေသး။<br />သူမလဲ ကာတြန္းစာအုပ္ေလး ကိုင္ျပီး အလုိက္တသိ သူတို႔ေတြလို ဖတ္ေနခုိက္ မိုးက သည္းသည္းမဲမဲရြာခ်လာသည္။<br />ေငါက္ကနဲထကာ "ေမ့ .. မီး မိုးေရခ်ိဳးခ်င္တယ္" ဟု ေလွကားေျပးသြားျပီး ေအာက္ထပ္က ေမေမ့ကို လွမ္းေအာ္ေျပာလိုက္သည္။<br />သူမက မိုးေရခ်ိဳးရတာ သိပ္ၾကိဳက္သည္။<br />ေမေမက တားမရမွန္းသိသျဖင့္ "ဂါ၀န္ေလးနဲ႔ပဲ ေနာက္ေဖးဘက္ကို ဆင္းေနာ္ .. အေအးမိမယ္.. ျမန္ျမန္လုပ္" ဟု လွမ္းေျပာသည္။<br /><br />"ဟုတ္" ဟုျပန္ေျပာကာ မမၾကီးဖက္လွည့္ျပီး "မမ .. မီး ေရခ်ိဳးျပီး ဘာ၀တ္ရမလဲ" ဟု စပ္ျဖဲျဖဲႏွင့္ ေမးလိုက္သည္။<br />မမၾကီးက သူမ ခုနက ထိုးေသာ မ်က္ေစာင္းမ်ိဳးျပန္ထိုးကာ "သြား .. ျမန္ျမန္ခ်ိဳးခ်ည္" ဟု ျပန္ေျပာသည္။<br /><br />လွ်ာကေလးထုတ္ျပကာ ေနာက္ေဖး တံစက္ျမိတ္ဘက္ေျပးထြက္လာခဲ့သည္။<br />မိုးေရေပါက္ေတြက သူမကိုယ္ေပၚ ခုန္ေပါက္ျမဴးထူးစြာ စီးဆင္းလာၾကသည္။<br />"ပုစြန္ဆိတ္ကေလး ဘယ္လိုငယ္ ပင္လယ္ကူးတတ္တယ္ ....." ဟူေသာ မေမဆြိသီခ်င္းကို ေအာ္ဟစ္ သီဆိုလိုက္သည္။<br />အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ သူမ ကိုကို႔ကို ေမ့သြားခဲ့ျပီျဖစ္သည္။<br /><br />၇.၃.၂၀၁၁။<br />၉း၁၃ ည။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-4088118708721599773?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-62808214663660899862010-12-21T00:46:00.005+08:002010-12-21T01:09:46.761+08:00<div style="text-align: justify;"><div style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold; text-align: center;">As always on this boulevard, the faces were young, coming annually in an endless migration from every country, every continent, to alight here once in the long journey of their lives.<br />[Brian Moore]<br /></div><br />အဲဒီ quote ေလးအတိုင္း ဟုိတေလာက ေရမၾကည္၊ ျမက္မႏုေသာ ေနရာေလးရွိ ခရုခြံအသစ္ကေလးသို႔ ေျပာင္းပါသည္။<br /><br />ကြၽန္မခရုခြံေလးသည္ ဘူတာႏွင့္ မလွမ္းမကမ္း လူစည္ကားေသာ ေနရာတြင္ တည္ရွိျပီး ကြၽန္မ၏ ရံုးႏွင့္ ၅ ဘူတာကြာေ၀းသည္။<br />ဘူတာရံုမွ မီးပြိဳင့္ႏွစ္ခုျဖတ္ျပီး နည္းနည္းဆက္ေလွ်ာက္၊ ေနာက္ ကုန္းမနိမ့္ တနိမ့္ေလးအတိုင္း ဆင္းျပီး ျဖတ္ခ်လုိက္လွ်င္ လူစည္ကားေသာေနရာကို ေက်ာခုိင္းထားျပီး ၀ါက်င္က်င္တုိက္မ်ားကို မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္ထားသည့္ ကြၽန္မခရုခြံအသစ္ကေလးကို ေတြ႔ႏုိင္ပါသည္။<br />မာၾကဴရီထြန္းညွိထားေသာ ၀ါက်င္က်င္တုိက္မ်ားက တခါတေလေတာ့လည္း နာနာက်င္က်င္ခံစားခ်က္မ်ားကို ေပးပါသည္။<br /><br />အျမင့္ဆံုးအထပ္ျဖစ္သျဖင့္ ခရုခြံေလးထဲတြင္ ေလေကာင္း ေလသန္႔ ႏွင့္ အလင္းေရာင္ လံုေလာက္စြာရရွိသည္။ ေကာ္ရစ္ဒါႏွင့္ ကပ္ရပ္ျဖစ္ေသာ္လည္း ပတ္၀န္းက်င္ေကာင္းသျဖင့္ ဆူညံျခင္းမရွိ။<br /><br />ကြၽန္မခရုခြံေလးႏွင့္ ေနာက္ေဖးတိုက္ၾကားတြင္ ကားအ၀င္အထြက္လုပ္၍ရေသာ မက်ဥ္းမက်ယ္ေနရာေလး ရွိသည္။ အဲေနရာေလး၏ ဟိုးဘက္ထိပ္တြင္ ခ်စ္စရာေလွကားထစ္ေလးမ်ားရွိျပီး အေ၀းကၾကည့္လွ်င္ ဓါတ္ဆီဆုိင္ေသးေသးေလးက ထိုေလွကားထစ္ေလးမ်ားေပၚ ေမးတင္ထားသေယာင္။ တခါတေလ ထုိေလွကားထစ္ေပၚ တထစ္ခ်င္းျဖတ္နင္းျပီး လမ္းကူးကာ ဓါတ္ဆီဆိုင္ေလးတြင္ဖြင့္ထားသည့္ မုန္႔ဆိုင္ေလးမွာ တိုလီမုတ္စ၀ယ္စားရေသာအခုိက္အတန္႔မ်ား၌ ဘာ့ၾကာင့္မွန္းမသိ ကေလးတစ္ေယာက္လိုခံစားရသည္။<br /><br />ခရုခြံေလးမွ ဘူတာဘက္ျပန္ေလွ်ာက္လာလွ်င္ ဘယ္ဘက္ျခမ္းတြင္ ျမက္ခင္းစိမ္းႏွင့္ ကုန္းမနိမ့္တနိမ့္ေလး ရွိသည္။<br />အစိမ္းေရာင္မ်ားၾကား၌ တစ္ပင္လံုးေျခာက္ေသြ႔ကာ လွလွပပေသဆံုးလွ်က္ရွိသည့္ မနိမ့္မျမင့္ အပင္ေလးတစ္ပင္မွာ ကြၽန္မ မေရးျဖစ္ေသာ ကဗ်ာတပုဒ္၊ မဆြဲျဖစ္ေသာ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ပင္ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />ညာဘက္ျခမ္းတြင္မူ ေရပန္း၊ နာရီစင္၊ ကစားကြင္းႏွင့္ ခံုတန္းေလးမ်ား ရွိသည္။ အုတ္ခဲေလးေတြ ဂ်ေလာင္းဂ်ေလာင္းျမည္ေအာင္ျဖတ္ေလွ်ာက္ျပီး ခံုတန္းတြင္ထုိင္ကာ ကေလးမ်ား ေရေဆာ့ေနသည္ကိုျဖစ္ေစ၊ အန္တီၾကီးမ်ား က' ေနသည္ကိုျဖစ္ေစ၊ အန္ကယ္ၾကီးမ်ား ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ေနသည္ကိုျဖစ္ေစ စိတ္အေညာင္းေျပ ၾကည့္ရႈႏိုင္ပါေသးသည္။ တစ္ညေနက မိသားစုတစ္စုထိုင္ေနျပီး ကုလားကေလးေလးမ်ား ေရပန္းေပၚေျပးလႊားတက္ေဆာ့ေနသည္ကို ေတြ႔ခဲ့သည္။ မိဘမ်ားက ဟန္႔တားျခင္းမရွိဘဲ စကားေအးေဆး ထုိင္ေျပာေနသည္ကို ၾကည့္ကာ 'ဒါ့ေၾကာင့္ အိႏၵိယမွ သိပၸံပညာရွင္ေတြ အထြက္မ်ားျပီး စလံုးက တရုတ္ေတြထက္ ေတာ္တာ' ဟု ဘာမဆိုင္ ညာမဆိုင္ ေတြးမိပါေသးသည္။<br /><br />ေရာက္တာသိပ္မၾကာေသးေပမယ့္ ညေနဘက္ အားအားယားယားရွိျပီး စိတ္ပါလွ်င္ အုတ္ခဲေလးေတြေပၚ ဂ်ေလာင္းဂ်ေလာင္းျမည္ေအာင္ ေအမီေလးကို ပတ္စီးေနတတ္ပါသည္။ အဲဒီထက္ ထပ္စိတ္ပါလာလွ်င္ေတာ့ အဲဒီကြင္းေလးဟိုးဘက္ ဆက္စီးသြားျပီး food court အေနာက္ဘက္ ကုန္းခပ္ျမင့္ျမင့္မွေန၍ ေအမီႏွင့္ ဘရိတ္မညွစ္ပဲ ဆင္းခ်လိုက္ပါက ရွိသမွ် stress မ်ား ေနာက္တြင္ က်န္ရစ္ခဲ့ပါေတာ့သည္။<br /><br />ညဥ့္နက္ပိုင္း ခရုခြံေလး အနီးအနားလမ္းထြက္ေလွ်ာက္လွ်င္ ျမိဳ႔ေသးေသးေလးသို႔ ေရာက္ေနသလို ခံစားရျပီး<br />ၾကယ္ေလး တပြင့္လင္းေနေသာ နာရီစင္နားမွာ ထုိင္မိသည့္ညတြင္ေတာ့ ထူးအိမ္သင္ကို သတိရမိကာ သံစဥ္မရွိေသာ သီခ်င္းတပုဒ္ကို ဖန္တီးမိပါသည္။<br /><br />ရွည္လ်ားလွေသာ ခရီးစဥ္တြင္ ခရုခြံေတြ တစ္ခုျပီး တစ္ခု ေျပာင္းခဲ့ရသည္။ ခ်စ္ခင္သူမ်ားႏွင့္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ခြဲခြာခဲ့ရသည္။<br />ဟုိတေလာက ကြၽန္မအလုပ္တြင္ အလုပ္ရွင္ အေျပာင္းအလဲျဖစ္သည္။ အလုပ္ရွင္ အသစ္ကို customer မ်ားရွိရာသို႔ လိုက္လံ မိတ္ဆက္ေပးရာတိုင္းတြင္ ကြၽန္မအလုပ္ရွင္အသစ္မွ "Business will be the same. Service will be the same." ဟုေျပာသည္ကို မွတ္သားမိသည္။<br />အထက္ဆံုးတြင္ေဖာ္ျပခဲ့သည့္ quote ေလးအတိုင္း ကြၽန္မလဲ ေနာက္ထပ္ ခရုခြံေလးမ်ားဆီသို႔ ေျပာင္းေရႊ႔ေနထိုင္ရပါလိမ့္ဦးမည္။ မည္သည့္ခြဲခြာျခင္းမ်ိဳးတြင္မဆို "Our friendship will be the same. Our relationship will be the same." ဟုေျပာ၍သာ ခ်စ္ေသာသူမ်ားႏွင့္ ခြဲခြာလုိပါသည္။<br /><br />ယခုခရုခြံေလးသည္ ကြၽန္မ၏ အဌမေျမာက္ ခရုခြံေလးျဖစ္ပါသည္။<br />ေနာက္ထပ္ ခရုေသးေသးေလး သံုးေကာင္၊ ခရုခပ္လတ္လတ္ တစ္ေကာင္ႏွင့္ အတူတူေနၾကပါသည္။<br /><br />ေလွကားထစ္မ်ားေပၚေမးတင္ထားေသာ ဓါတ္ဆီဆိုင္ေသးေသးေလးကို ျမင္လွ်င္ျဖစ္ေစ၊ အစိမ္းေရာင္မ်ားၾကား၌ တစ္ပင္လံုးေျခာက္ေသြ႔ကာ လွလွပပေသဆံုးလွ်က္ရွိသည့္ မနိမ့္မျမင့္ အပင္ေလးတစ္ပင္ကို ေတြ႔လွ်င္ျဖစ္ေစ၊ အုတ္ခဲေလးေတြေပၚ ဂ်ေလာင္းဂ်ေလာင္းျမည္ေအာင္ ေျပးလႊားေနေသာ ေအမီေလးကို ျမင္လွ်င္ျဖစ္ေစ၊ ၾကယ္ေလး တပြင့္ေအာက္က နာရီစင္တြန္႔တြန္႔ေလးကို ျမင္လွ်င္ျဖစ္ေစ ကြၽန္မ၏ အဌမေျမာက္ခရုခြံေလးဆီသို႔ အလည္တေခါက္ လာေရာက္လွည့္ပါဟု ........<br /><br />၂၁.၁၂.၂၀၁၀။<br />၁၂း၄၁ မနက္။<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-6280821466366089986?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-84890499432918235412010-12-19T02:39:00.004+08:002010-12-19T03:09:33.297+08:00<div style="text-align: justify;">ကြၽန္မငယ္ငယ္က မူၾကိဳကို အလံု-၄ (မူၾကိဳ ၄) မွာ တက္ရပါသည္။<br />မူၾကိဳ ၄မွာ အေပၚေဆာင္ ေအာက္ေဆာင္ ႏွစ္ခုရွိပါသည္။<br />ကြၽန္မက ေအာက္ေဆာင္မွာ တက္ရပါသည္။ အဲဒီေဟာလ္ထဲက အခန္းေထာင့္မွာ စႏၵယားတစ္လံုးရွိပါသည္။ စႏၵယားေလးက အခမ္းအနားေတြ၊ ျပိဳင္ပြဲေတြက်မွ အသံုးေတာ္ခံရျပီး က်န္သည့္အခ်ိန္ဆို အခန္းေထာင့္မွာ ခမ္းနားေသာ္လည္း အထီးက်န္စြာ ေန ေနရရွာပါသည္။<br />ကေလးေတြ မတီးရပါ။ ထိခြင့္လည္းမရွိပါ။ အဲဒီအရြယ္က ဂီတကို နားမလည္ေသးေသာ္လည္း ဘာလို႔မွန္းမသိ အလြန္ပင္ သေဘာက်ပါ၍ တီးခ်င္ပါသည္။<br />မူၾကိဳ ၄ မွာက ေန႔လည္ဘက္ဆို ကေလးေတြအကုန္ ဖ်ာေသးေသးေလးေတြခင္း ေခါင္းဦးေသးေသးေလးေတြႏွင့္ မအိပ္မေနရ အိပ္ရပါသည္။ စႏၵယားေလးက ကြၽန္မမ်က္စိေထာင့္မွာ။ ေန႔ခင္းအိပ္မက္ေတြထဲ ကြၽန္မစႏၵယား တီးေနခဲ့သည္ ထင္ပါသည္။<br />ဟုတ္ကဲ့ .. ကြၽန္မ စႏၵယားတီးတတ္ခ်င္ခဲ့ဖူးပါသည္။<br /><br />ကြၽန္မတို႔ငယ္ငယ္က မင္းသမီး အကအစီအစဥ္ ညေနအေစာပိုင္းေတြမွာ လာတတ္သည္။<br />အျငိမ့္က အနည္းဆံုး တလကို တခါေတာ့ သတင္းအျပီးမွာ လႊင့္ေပးတတ္သည္ ထင္ပါသည္။<br />တီဗြီေရွ႔မွာ လက္ကေလးေတြ တြန္႔လို႔ခ်ိဳးလို႔။<br />မင္းသမီးကတာ ျပီးသြားတဲ့အထိ သီခ်င္းေလး ကိုယ္ဘာသာ ဆိုလိုက္ ကလိုက္ႏွင့္။<br />အဲဒါမွ အားမရလွ်င္ ေနာက္တစ္ေန႔က် အစ္ကို၊ အမေတြႏွင့္ ျခင္ေထာင္ၾကီးကို ႏွစ္ဖက္ဆြဲေထာင္ကာ အျငိမ့္စင္လုပ္ျပီး က ၾကသည္။<br />ကြၽန္မ အၾကိဳက္ဆံုး သီခ်င္းက "ကြၽန္မ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ရန္မလို ထမင္းအိုးဖင္ကို ၾကည့္ေတာ္မူပါ အစ္ကို" .. အဲဒီသီခ်င္းျဖစ္သည္။<br />ဟုတ္ကဲ့ .. ကြၽန္မ မင္းသမီး ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ဖူးပါသည္။<br /><br />ကြၽန္မငယ္ငယ္က ဆယ္တန္းေအာင္ျပီး ဘာလုပ္မယ္ စဥ္းစားရေသာ လူမႈပတ္၀န္းက်င္၌ သူလိုကိုယ္လို ၾကီးပ်င္းခဲ့ရပါသည္။<br />ကြၽန္မက ပံုဆြဲတာ အနည္းငယ္ ၀ါသနာပါ ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ေတာ့မဟုတ္ပါ။<br />ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းရဲ႔ ခန္႔ျငားထည္၀ါမႈ၊ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြရဲ႔ လူငယ္ရနံ႔၊ ဆြ႔ံပ်႔ံလြမ္းေမာဖြယ္ ဇာတ္လမ္းေျမာက္မ်ားစြာထဲမွ "စတုတၳႏွစ္ျမိဳ႔ျပေက်ာင္းသူ" ဗီဒီယိုကားၾကည့္ျပီးေနာက္ေတာ့ ပိသုကာတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ပါသည္။<br />ဆိုင္လား မဆိုင္လားေတာ့မသိပါ။ ဇာတ္ေကာင္ေတြရဲ႔ လႊမ္းမိုးမႈေၾကာင့္လဲ ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။ အဲဒီဇာတ္လမ္းက အခုထက္ထိ ကြၽန္မအၾကိဳက္ဆံုး ျမန္မာဗီဒီယိုကား တစ္ကားျဖစ္ေနဆဲျဖစ္ပါသည္။<br />ကိုယ့္စိတ္ကူး ေအးေအးခ်ိဳခ်ိဳေလးေတြႏွင့္ အေဆာက္အဦး၊ ျပတိုက္၊ အိမ္ေသးေသးေလးေတြ အျဖစ္ ဖန္တီးခ်င္ခဲ့ဖူးပါသည္။<br />အဲဒီပညာရပ္က ကြၽန္မထင္သေလာက္ လြယ္ကူခ်င္မွ လြယ္ကူပါလိမ့္မည္။ ဒါေပမယ့္ ..<br />ဟုတ္ကဲ့ .. ကြၽန္မ ပိသုကာတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ဖူးပါသည္။<br /><br />ကြၽန္မ မငယ္ေတာ့ပါ။ ၀ါသနာမပါေသာ ပညာရပ္ကို သင္ၾကားျပီးေနာက္ ၀ါသနာမပါေသာ အလုပ္တစ္ခု လုပ္ေနပါျပီ။<br />ငယ္ငယ္ကတည္းက အေမ့ေမြးစားအေမရွိေသာ ပန္းတေနာ္နားက ဇရပ္လွရြာကို ေႏြရာသီတိုင္းလိုလို မိသားစု သြားေလ့ရွိပါသည္။<br />အဖြား၏သမီး ကြၽန္မအေဒၚက အဲဒီရြာက မူလတန္းေက်ာင္းအုပ္ျဖစ္ပါသည္။<br />ေက်ာင္းအုပ္ဆိုေသာ္လည္း ဆရာ လယ္တြင္းသားေစာခ်စ္ ေျပာသလို တစ္ေက်ာင္းလုံုးမွ တစ္ေယာက္သာ ရွိပါသည္။<br />ေက်ာင္းကလဲ ဆရာ့ေဟာေျပာပြဲထဲကလို ထရံမိုး ထရံကာ ထရံေပါက္ႏွင့္။<br />ကေလး အိမ္သာကိစၥမွအစ စာေမးပြဲကိစၥအဆံုး ကြၽန္မအေဒၚတစ္ေယာက္ထဲက လုပ္ပါသည္။ ေက်ာင္း၀င္းထဲ သီးပင္စားပင္ေတြေတာင္ စိုက္ထားလိုက္ေသးသည္။<br />ကေလးမ်ားကလဲ အလြန္ရိုးသားကာ ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းပါသည္။<br />အေျပာမခ်ိဳေသာ္လည္း ၾကင္နာတတ္ေသာ မ်က္လံုးမ်ားႏွင့္၊ အစိမ္းေရာင္မပီေတာ့ေသာ ထမီအစိမ္းေရာင္ေလးႏွင့္ အေဒၚ့ကို ကေလးမ်ားက ဆရာမ ဆရာမ ႏွင့္။<br />အဲဒီအေခါက္က အေမတို႔ကို အေဒၚ့ဆီမွာ ေနခဲ့ရမလားေမးပါသည္။ ကြၽန္မ ဘာလုပ္လုပ္ မတားျမစ္ေသာ အေဖနဲ႔ အေမက ေနႏိုင္ရင္ေနခဲ့ဟုသာေျပာပါသည္။<br />အေဒၚက ကြၽန္မေနခဲ့မယ္ဆို ေပ်ာ္ေတာင္ေနပါသည္။ ျပန္ခ်င္တဲ့ အခ်ိန္ ရန္ကုန္ကို သူျပန္လိုက္ပို႔မယ္ဟု ေျပာပါသည္။<br />တကယ္က ကြၽန္မစိတ္ကူးက အျပီးေနခ်င္တာျဖစ္ပါသည္။ အေမတို႔ကိုေတာ့ အတိအက်မေျပာျဖစ္ပါ။ အဲဒီအေခါက္က ကြၽန္မ အၾကာၾကီး တစ္ေယာက္တည္း အေသအခ်ာစဥ္းစားခဲ့တာ ကြၽန္မတစ္ေယာက္သာသိပါသည္။ အေဒၚ့ေက်ာင္းမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္က ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပ့ါဟု ကြၽန္မေတြးပါသည္။<br />ဟုတ္ကဲ့ .. ကြၽန္မ ကေလးေတြကို စာသင္ေပးေသာ အျဖဴအစိမ္း၀တ္ ဆရာမေလးျဖစ္ခ်င္ခဲ့ဖူးပါသည္။<br /><br />ကိုယ္မၾကိဳက္ေသာ သီခ်င္းဆိုလွ်င္ ေက်ာ္လို႔မရေသာ ျပစ္ခ်က္ တစ္ခုမွလြဲလွ်င္ ေရဒီယိုနားေထာင္ျခင္းကို အလြန္ခံုမင္ပါသည္။<br />ဒီကိုေရာက္လာေတာ့လည္း သီခ်င္းလိုင္းေတြ နားေထာင္ျဖစ္ပါသည္။ အထူးသျဖင့္ ညဥ့္နက္ပိုင္း ပရိုဂရမ္ေတြျဖစ္ပါသည္။<br />စိတ္ညစ္လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေပ်ာ္လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အလုပ္ကိစၥရွိလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အထီးက်န္ေနလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ညဘက္ေတြအိပ္မေပ်ာ္တဲ့အခါ၊ မအိပ္ရေသးတဲ့အခါ ေရဒီယိုဖြင့္လိုက္လွ်င္ အေတာ္စိတ္သက္သာရာ ရပါသည္။<br />သီခ်င္းေတြေၾကာင့္သာ မဟုတ္ဘဲ Announcer ေတြရဲ႔ ေလယူေလသိမ္း၊ အရႊမ္းေဖာက္ေျပာတာေလးေတြ၊ သီခ်င္းကို ရႈေထာင့္တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးမွ ခ်ဥ္းကပ္ကာ ေၾကျငာေပးပံုေလးေတြကို လိုက္နားေထာင္ရင္း အျမဲတမ္း စိတ္သက္သာရာရသြားသည္ခ်ည္း ျဖစ္ပါသည္။<br />ဟုတ္ကဲ့ .. ကြၽန္မလို ညဥ့္နက္ပိုင္းထိ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ မအိပ္တတ္တဲ့လူေတြအတြက္ အသံမတိုးမက်ယ္ေလးျဖင့္ သီခ်င္းေလးေတြ ေၾကျငာေပးျပီး ထုတ္လႊင့္ေပးရေသာ ေရဒီယို Announcer တစ္ေယာက္လဲ ျဖစ္ခ်င္ပါသည္။<br /><br />အခုလိုျပန္စဥ္းစာေတာ့ ကြၽန္မ၌ "ဟုတ္ကဲ့ .. ကြၽန္မ" ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါလားဟု ေတြးမိပါသည္။<br />အရင္တုန္းက ဘာေတြျဖစ္ခ်င္ခဲ့လဲ စဥ္းစားရတာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါသည္။<br /><br />အခုဘာျဖစ္ခ်င္လဲ စဥ္းစားရတာက် ေခါင္းေျခာက္ပါသည္။ း)<br />ေခါင္းေျခာက္ျပီးစဥ္းစားလိုက္ေတာ့ ကြၽန္မ အနားယူခ်င္ေနပါသည္။<br />တစ္ႏွစ္လံုး မျဖစ္မေနလုပ္ရမည့္ အလုပ္မ်ား လုပ္ျပီး ရက္ေပါင္း ၃၀ ေလာက္ေတာ့ စိတ္ေအးလက္ေအး ဘာမွ မစဥ္းစားဘဲ အနားရခ်င္ပါသည္။<br />ထိုရက္ေပါင္း ၃၀၌ မသြားရေသးေသာ ေနရာေဒသမ်ားသို႔ သြားေရာက္လည္ပတ္လိုပါသည္။<br />ဟုတ္ကဲ့ .. ကြၽန္မ ခရီးေတြ အမ်ားၾကီး ထြက္ခ်င္ပါသည္။<br /><br />၁၉.၁၂.၂၀၁၀။<br />၂း၄၀ မနက္။<br /><br />မယ္ရာ တဂ္ထားေသာ ပို႔စ္ျဖစ္ပါသည္။<br />ညီမေလး <a href="http://moeswe-moeswe.blogspot.com/">အေနာ္</a> ႏွင့္ <a href="http://revolution-littlebrook.blogspot.com/">လစ္တဲလ္ဘရြတ္</a>ကိုလဲ ဆက္ တဂ္ခ်င္ပါသည္။<br />အဆင္ေျပလွ်င္ ေရးေပးေစလိုပါသည္။ း)<br></br><br></br></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-8489049943291823541?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-20029187365781061252010-10-27T03:12:00.006+08:002010-10-27T03:31:18.346+08:00<div style="text-align: justify;">ဟုိေကာင္ျပန္သြားေတာ့ ငါတစ္ေယာက္တည္း ဒီေနရာမွာဆက္ထိုင္ေနျဖစ္တယ္ အမြန္။<br />နင့္အေၾကာင္းလဲ စဥ္းစားရင္းေပါ့ဟာ။<br /><br />တကယ္ေတာ့ နင္ဟာ ငါ့အတြက္ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး။<br />ငါ တသက္လံုးခံယူထားတာ နင္ဟာ ငါ့အတြက္ အမႈိက္။ မ်က္စိထဲစူးတဲ့ စပါးေမႊးပဲ။<br />ငါ့အခ်စ္ကိုရဖို႔ မ်ိဳးစံု ၾကိဳးပမ္းခဲ့တဲ့သူ။ ငါ ေယာက္်ားေလး တေယာက္အေနနဲ႔ ဒီလိုေျပာလို႔ ရင့္သီးသြားလား အမြန္။<br />အဲဒါေတြထက္ တကယ္တမ္း ငါ မခံႏုိင္ခဲ့တာက နင့္ရဲ႔ လိမ္ညာမႈေတြပဲ။<br /><br />ဒီအေတြးေတြက ငါ ဟုိေကာင္နဲ႔ ေတြ႔ျပီး စကားမေျပာျဖစ္ခင္ထိေပါ့ဟာ။<br /><br />----<br /><br />အျမဲတမ္းမဟုတ္ေတာင္ ဒီနားမွာ ငါ လာလာထုိင္ေနၾကဟ။<br />ဒရြတ္တုိက္ပါလာတဲ့ မနက္ခင္းေတြကို စိတ္ကုန္တဲ့ အခါပဲျဖစ္ျဖစ္၊<br />ညစ္ေထးေထး ဘ၀အပဲ့နဲ႔ အတူတူ မီးဆက္မမႈတ္ခ်င္ေတာ့တဲ့ အခါပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီေရျပင္ကိုၾကည့္ျပီး ငါ့စိတ္ေတြ မီးလာလာရႈိ႕ တဲ့ေနရာေပါ့။<br />ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဒီေန႔မွပဲ ေက်ာ္၀င္းနဲ႔ ဆံုတယ္။<br /><br />"ေဟ့ေရာင္ အမြန္ဆံုးသြားတာ မင္း သိျပီးဘီလား" လို႔ ေမးေတာ့ ငါနည္းနည္း အံ့ၾသသြားတယ္။<br /><br />စိ္တ္မေကာင္းျဖစ္သြားေပမယ့္ လူငယ္ပီပီ ခပ္ရြတ္ရြတ္နဲ႔ .. 'ေကာင္းတာေပါ့ကြာ။ အရႈပ္သက္သာတာေပါ့' ဆိုျပီး ဘာမွမျဖစ္သလို ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။<br />"မင္းကလဲကြာ" လို႔ တိုးတိုးရြတ္ျပီး ေက်ာ္၀င္းျငိမ္သြားတယ္။<br /><br />"မင္းမသိလို႔ကြ။ ဟိုမွာတုန္းက ငါသူ႔ဒဏ္ေတြ အေတာ္ခံခဲ့ရတာ။ ဇာတ္လမ္းေတြဆင္။ သူ႔ကို သနားေအာင္လုပ္။ ဘာမွန္းညာမွန္းမသိဘဲ ငါ့မွာ သူ႔လိမ္ဆင္ေတြထဲပါလို႔။<br />ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆိုတာ လိမ္ညာယူလို႔မရဘူးေလကြာ။ ငါမၾကိဳက္တာက သူလိမ္တာကိုကြ။ ငါ ဒီေရာက္လာျပီး တာေတာင္ ငါ့ကို မ်က္ေျချပတ္မခံဘူး။ သူအကုန္သိတယ္။"<br /><br />ေက်ာ္၀င္း ထပ္ျငိမ္သြားတယ္။ ဒီေကာင္က အေတြးသမားေလ။<br />တကယ္တမ္း ျငိမ္သြားတာက ႏွစ္ေယာက္လံုးပါပဲ။<br /><br />အေတာ္ေလးၾကာမွ ..<br />"အမြန္က အိမ္ေထာင္က်ိဳးကေမြးလာတာ မင္းသိတယ္မလား။" လို႔ ေက်ာ္၀င္းက ေကာက္ခါငင္ခါေမးတယ္။<br />ေခါင္းပဲ ဆတ္ျပလိုက္ျပီး ေဆးလိပ္မီးခုိးေတြမႈတ္ထုတ္လိုက္တယ္။<br /><br />"တကယ္လို႔ အမြန္က ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ရဖို႔အတြက္ အဲလိုလိမ္ညာတဲ့နည္းနဲ႔ ေတာင္းဆိုခဲ့တယ္ ဆိုရင္ေတာင္ သနားဖို႔ မေကာင္းဘူးလားကြ။<br />ဟုတ္ပါတယ္။ လိမ္ညာတယ္ ဆိုတာ မေကာင္းဘူးေပါ့ကြာ။ ငါေျပာတာ မင္း သူ႔ကို ျပန္ၾကိဳက္ခဲ့သင့္တယ္ ဆုိတာမ်ိဳးေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။<br />မင္း အခု ဒီေန႔ ဒီေနရာကို ဘာလို႔ လာထုိင္လဲ? ငါေျပာတာ အဲလိုမ်ိဳးေလး ေတြးဖုိ႔ပါ။" လို႔ ေက်ာ္၀င္းက ဆက္ေျပာတယ္။<br /><br />ငါ အံ့ၾသသြားတယ္ အမြန္။<br />ငါ ဘယ္တုန္းကမွ မေတြးမိတဲ့ ရႈေဒါင့္တခုပဲ။<br />ဒီတခါ ျငိမ္က်သြားတာက ငါပဲ။<br />ေက်ာ္၀င္းရဲ႕ စကား "မင္း အခု ဒီေန႔ ဒီေနရာကို ဘာလို႔ လာထုိင္လဲ? ငါေျပာတာ အဲလိုမ်ိဳးေလး ေတြးဖုိ႔ပါ။" ဆိုတာ ငါ့နားထဲ ပဲ့တင္ထပ္က်န္ခဲ့တယ္။<br />ေက်ာ္၀င္းျပန္သြားတယ္။<br />ငါ့မွာသာ အေတြးေတြနဲ႔ က်န္ခဲ့တယ္အမြန္။<br /><br />----<br /><br />ငါ့ေရွ႔က ေရျပင္ထဲမွာ မီးေရာင္စံုေတြလႈပ္ခတ္ေနတယ္။ အေရာင္ေတြစံုေတာ့လွသလိုလိုနဲ႔။<br />တကယ္ေတာ့ ဒီက ငါတို႔ ဘ၀ေတြဟာ အဲ ေရျပင္ထဲက မီးေရာင္လွလွေတြလိုပါပဲ။<br />တကယ္ရွိလားဆိုေတာ့ မရွိဘူး။ တခုခုရဲ႕ ထင္ဟပ္ျခင္းခံေနၾကရတာ။<br />ဒါေပမယ့္ အမ်ားအျမင္မွာေတာ့ လွသလိုလုိနဲ႔ေပါ့။<br /><br />ငါဆက္ထုိင္ေနျဖစ္တယ္။<br />ေရျပင္ရဲ႕ ဟိုးဘက္ေရွ႕က အေဆာက္အဦးက အခန္းတခန္းမီးမွိတ္လိုက္တာ ငါေတြ႔တယ္။<br />ေရျပင္ရဲ႔ေဘးပတ္ပတ္လည္မွာ အေဆာက္အဦးေတြ အမ်ားၾကီးရွိေတာ့ အဲဒီအခန္းေလးတခန္း မီးမရွိေတာ့တာဟာ ကန္ေရထဲက မီးေရာင္လွလွေတြကို ဘာမွ မထိခုိက္ေစဘူးေပါ့ အမြန္။<br />ေရျပင္ထဲက မီးေတြ လွတုန္းပဲ။<br />အဲဒီအခန္းေလးဆီက မီးေရာင္ ေရျပင္ထဲမွာ မရွိေတာ့ဘူးဆိုတာ သိတဲ့လူဆိုလို႔ ငါတစ္ေယာက္ပဲရွိမယ္ ထင္တယ္ အမြန္။<br /><br />----<br /><br />ေက်ာ္၀င္းေျပာသြားတာေတြ မွန္တယ္ မမွန္ဘူး ငါ မျငင္းခုန္ေတာ့ပါဘူး။<br /><br />ဒီဇင္ဘာေတာင္ ေရာက္ေတာ့မယ္ အမြန္။<br />ဒီကြၽန္းေပၚမွာေတာ့ ပူတုန္းပဲ။<br />သဘာ၀ေဘးဆိုး အမ်ိဳးမ်ိဳးခံေနရတဲ့ ငါ့တို႔ႏုိင္ငံမွာေတာင္ ရာသီဥတု လက္က်န္ေလးနဲ႔ ေအးေနရွာေရာ့မယ္။<br />ငါ့အိမ္ရွိတယ္လို႔ ထင္တဲ့ ဟိုးအေ၀းက ေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္ေလးတပြင့္ လင္းတလွဲ႔မွိန္တလွဲ႔ တုန္ခိုက္ခုိက္နဲ႔။<br />နင္လဲ ဟုိးေျမၾကီးထဲမွာ တေယာက္တည္းေပါ့။<br />ေနာက္ျပီး ..<br />နင္ သိသြားေသးလား အမြန္..<br />ငါ့ ဒီဇင္ဘာေတြ မေအးတာ အေတာ္ၾကာခဲ့ျပီဆိုတာကိုေလ ..<br /><br />၂၇.၁၀.၂၀၁၀။<br />၃း၁၀ မနက္။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-2002918736578106125?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-18008268962597566762010-09-22T03:04:00.003+08:002010-09-22T10:12:46.197+08:00<div style="TEXT-ALIGN: justify">♪♫ မိုးဦး ၀င္ေရာက္လာတဲ့အခါ ရိုးမေပၚျဖတ္ပ်ံရင္း ♫♪<br />တခါတေလ သတိရျခင္းဆုိတာ ေလတခ်က္အေ၀့၊ ခန္းဆီးေလး တစ္ခ်က္အလႈပ္၊ သီခ်င္း တပိုင္းတစနဲ႔လဲ ျဖစ္လားျဖစ္ရဲ႔။<br />ေနာက္ အဲဒါဟာ ဆယ္စုႏွစ္ ဒီဘက္ အဆံုးပိုင္းကေန ဆယ္စုႏွစ္ ဟုိဘက္ အစ ဆီကိုလဲ ျငိမ့္ျငိ္မ့္ေလး သယ္ေဆာင္သြားလား သယ္ေဆာင္သြားႏုိင္ရဲ႔။<br /><br />----<br /><br />ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘယ္လိုကေန ဘယ္လို စု မိသြားၾကတာပါလိမ့္?<br />တစ္ေယာက္ကို တစ္ေရာင္စီနဲ႔။<br />အေရာင္အေသြးစံုခဲ့တဲ့ ပန္းခ်ီကားေလးက အျမဲလွပ အသက္၀င္လို႔။<br /><br />ပိန္ပိန္နဲ႔ ဆံပင္ေတြ ဖြာလန္လန္နဲ႔ ေကာင္မေလးနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ အရင္တြဲမိတယ္ထင္တာပဲ။<br />ေနာက္ ဂ်စ္တူးမကို ပိန္ပိန္ ျဖဴျဖဴ ေကာင္ေလးက ကြၽန္ေတာ္တို႔ထဲ လာပို႔သြားတယ္။ (ရႈပ္လို႔ဆိုပဲ။)<br />ဂ်စ္တူးမက အဲ့ေန႔က ေက်ာပိုးအိတ္ ေလးေထာင့္ေလးလြယ္၊ ထမင္းခ်ိဳင့္ေလးကိုင္လို႔။ (မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ေပါ့။ တကယ္ကေတာ့ သူ႔ေလာက္ အေၾကာတင္းတာမရွိဘူး။)<br />ေနာက္ေတာ့လဲ အဲပိန္ပိန္ ျဖဴျဖဴ ေကာင္ေလးလဲ ကြၽန္ေတာ္တို႔ထဲေရာက္လာတာပါပဲ။<br />ေနာက္ထပ္ ပိန္ပိန္ ပုပု မဲမဲ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္လဲ ထပ္ေရာက္လာတယ္။<br />ေနာက္ထပ္တစ္ေယာက္ကလဲ ပိန္ပိန္ ရွည္ရွည္ မဲမဲ။<br />ဂ်စ္တူးမလဲ ပိန္တာပါပဲ။<br /><br />သူတို႔နဲ႔မတူဘဲ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ အဲ့ကထဲက ၀'တယ္။ ထုိင္းတယ္။<br />ဂ်စ္တူးမ တခုခုေျပာလိုက္ရင္ ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ တအံ့တၾသျဖစ္မယ္။<br />ဂ်စ္တူးမကို ပိန္ပိန္ျဖဴျဖဴေကာင္ေလးက "နင္က အသားမမဲပါဘူး။ အနက္ႏုႏုရယ္ပါ" လို႔ ေျပာလိုက္ရင္ ၁၅မိနစ္ေလာက္ မရပ္ဘဲ ရီမယ္။<br />အဲဒါကလြဲလို႔ ဘာမွသိပ္မသိေသး။<br /><span style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(0,51,51)">ကြၽန္ေတာ္ အဲလစ္စ ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္အတြက္ေတာ့ သူတို႔ေတြဟာ ရက္ဘစ္၊ ကတ္တာပီလာ၊ ခ်က္ရွီရားေၾကာင္၊ ဟက္တာ စတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေတြပဲ။</span><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(0,51,51)">ဟုတ္ကဲ့။ ကြၽန္ေတာ္ အံ့စရာကမၻာထဲတကယ္ေရာက္ခဲ့တယ္။</span><br /><br />----<br /><br />ကြၽန္ေတာ္တို႔လား?<br />ဘယ္သူမွ အိမ္နဲ႔ အဆင္မေျပတဲ့လူမရွိဘူး။<br />ဘယ္သူ႔အိမ္ကမွ အဆင္ေျပေနတာမရွိဘူး။<br />အကုန္လံုးေက်ာင္းကားစီးၾကတယ္။<br />အိမ္က ထမင္းခ်ိဳင့္ထည့္ၾကတယ္။<br /><br />ပိုက္ဆံလား?<br />အကုန္ စိုတလွဲ႔ ေျခာက္တလွဲ႔ပဲ။<br />ကြၽန္ေတာ္ကလြဲရင္ အားလံုး သူ႔အလုပ္နဲ႔သူ။ စာျပတဲ့လူကျပတယ္။ သင္တန္း ေပးတဲ့လူကေပးတယ္။<br />တခါတေလ ကြၽန္ေတာ္လဲ ေျခာက္တယ္။<br />တခါတေလ သူတို႔လဲ စိုတယ္။<br />ဒါေပမယ့္ အဲဒါဟာ big issue ဘယ္တုန္းကမွ မဟုတ္ခဲ့ဘူး။<br />သစ္ပုတ္ပင္၊ စိန္ပန္းျပာ၊ ကံ့ေကာ္တန္း၊ အင္းလ်ားမရွိေပမယ့္ သာတူညီမွ် ဆက္ဆံေရးကို အားလံုးမသင္ဘဲ တတ္ၾကတယ္။<br />သူတို႔စားလဲ ကြၽန္ေတာ္ရွင္းတယ္။<br />ကြၽန္ေတာ္လဲ သူတို႔ထမင္းခ်ိဳင့္ထဲက ကြၽန္ေတာ္ၾကိဳက္တဲ့ဟာေတြ ယူစားတဲ့အခါစားတယ္။<br /><span style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(0,51,51)">တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ဂ်စ္တူးမေတာင္ သိပ္ဂ်စ္မတူးေတာ့ဘူး။</span><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(0,51,51)">ေနကေတာ့ ပူတုန္းပဲ။</span><br /><br />----<br /><br />ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ ဘာအိမ္မက္မွ မရွိၾကဘူး။<br />ပိုက္ဆံနည္းနည္းေပါရင္ ကာရာအိုေကဆိုၾကမယ္။ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ၾကမယ္။<br />ဒါ့ထက္ နည္းနည္းေပါရင္ အျပန္ စားၾက ေသာက္ၾကမယ္။<br />အဲဒီေနရာေတြက ေက်ာင္းနဲ႔ နည္းနည္းေ၀းေတာ့ အဲဒါေတြလုပ္ဖို႔ဆုိရင္ တေနကုန္ ေက်ာင္းေျပးရတယ္။<br />အဆိုးဆံုးကေတာ့ ေနာက္က်ရင္ ကြၽန္ေတာ့္ကို ျပန္ျပန္ပို႔ရတာပါပဲ။<br /><br />၂၃ ရက္မွ မဟုတ္ပါဘူး။ ပိုက္ဆံက မရွိဘူးဆို တခါတေလ ဘယ္သူ႔ဆီမွာမွ မရွိဘူး။<br />အဲေန႔ေတြမွ ဟင္းမေကာင္းရင္ေတာ့ ပိုဆိုးဘီ။<br />အတန္းေတြ တက္ရတာလဲ စိတ္မပါေတာ့ဘူးဆို ေအာက္ထပ္က အခန္းလြတ္ထဲ တခုခုထဲ ၀င္ထုိင္လို႔။<br />ပ်င္းရိပ်င္းတြဲ။<br /><br />စာေမးပြဲနီးရင္ေတာ့ တစ္အိမ္အိမ္မွာစုၾကတယ္။<br />ပိန္ပိန္ျဖဴျဖဴေကာင္ေလး ဆရာလုပ္တာခံၾကမယ္။<br />ကြၽန္ေတာ္တုိ႔မိန္းကေလး သံုးေယာက္က ဖားေတြ ေအာ္သလို ေအာ္ၾကတယ္။<br />ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္ ေကာင္ေလးနဲ႔ ပိန္ပိန္ပုပုေကာင္ေလးက မလာတလွဲ႔ လာတလွဲ႔။<br />အဲက်မွ အကုန္လံုး မ်က္လံုးျပဴး မ်က္ဆန္ျပဴးနဲ႔။<br />အခ်ိန္တန္ေတာ့ စာေမးပြဲေအာင္ၾကတယ္။<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(0,51,51)">ဟုတ္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ ဘာအိမ္မက္မွ မရွိၾကဘူး။</span><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(0,51,51)">အဲလိုပဲ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ ဘာေနာင္တမွလဲ မရွိခဲ့ၾကဘူး။</span><br /><br />----<br /><br />အေရာင္ေတြစံုသလို အေရာင္ေတြလဲစိုလာၾကတယ္။<br /><br />ပိန္ပိန္ပုပုေကာင္ေလးက တခါတေလ ထမင္းစား မလိုက္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္က ပထမ မသိဘူး။<br />ေနာက္မွ သူၾကိဳက္တဲ့ေကာင္မေလးရွိေနျပီ။ အဲေနာက္တန္းမွာ ထိုင္ ထိုင္ က်န္ခဲ့တယ္။<br />(ေျပာသားပဲ။ ကြၽန္ေတာ္က တခါတေလ လွထံုလို႔။)<br /><br />ဂ်စ္တူးမကလဲ သူ႔ဗလၾကီးနဲ႔ ရန္ျဖစ္လိုက္၊ ေပ်ာ္လုိက္နဲ႔။<br /><br />ပိန္ပိန္ျဖဴျဖဴေကာင္ေလးနဲ႔ ပိန္ပိန္ ဆံပင္ဖြာဖြာေကာင္မေလးနဲ႔လဲ ဘာလိုလုိ။<br />ပိန္ပိန္ျဖဴျဖဴေကာင္ေလးက ရိုမီရိုမဟုတ္သလို၊ ဆံပင္ဖြာဖြာနဲ႔ ေကာင္မေလးကလဲ ဂ်ဴးလိယက္ မဟုတ္ဘူး။<br />သူတို႔ႏွစ္အိမ္လံုးလဲ အရင္က ဘာရန္ျငိဳးရန္စမွ မရွိၾကဘူး။<br />အဲေတာ့ သူတို႔ေတြ အဆင္မေျပစရာ ဘာအေၾကာင္းမွ မရွိျဖစ္သြားၾကတယ္။<br /><br />ပိန္ပိန္မဲမဲေကာင္ေလးက ဗိသုကာလိုင္းဘက္ကို ပိုအားသန္လာတယ္။ (သူက ေက်ာင္းႏွစ္ခုခြတက္တယ္။)<br />သူဆြဲတဲ့ ဗိသုကာလက္ရာေတြ၊ ပန္းခ်ီေတြ ပထမဆံုးၾကည့္ခြင့္ ရတဲ့သူဟာ ကြၽန္ေတာ္ျဖစ္ျဖစ္လာတယ္။<br />ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ၀ရံတာ ထြက္ထြက္ေငးသူသာျဖစ္ခဲ့။<br /><br />ေနာက္ဆံုးေတာ့..<br />ပိန္ပိန္ပုပုေကာင္ေလးက ေနာက္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔။<br />ရိုမီရိုနဲ႔ ဂ်ဴးလိယက္ မဟုတ္တဲ့ ႏွစ္ေယာက္လဲ အိမ္က သေဘာတူရဲ႔သားနဲ႔ ကြဲသြားတယ္။<br />ကြၽန္ေတာ္လဲ ဒီကိုထြက္လာတယ္။<br />ထြက္မလာခင္တစ္ေန႔ ပိန္ပိန္မဲမဲေကာင္ေလး ေရာက္လာျပီး သူေနာက္ဆံုးဆြဲထားတယ္ဆုိတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ပံု ေရေဆး ပန္ခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ေပးတယ္။<br />ဂ်စ္တူးမက ဗလၾကီးနဲ႔လက္ထပ္တယ္။<br />ခုဆုိ ပိန္ပိန္မဲမဲေကာင္ေလးလဲ သူ႔ေကာင္မေလးနဲ႔ လက္မွတ္ထိုးျပီးျပီ္။<br />ဆံပင္ဖြာဖြာေကာင္မေလးလဲ ေနာက္ တစ္ေယာက္နဲ႔။<br /><span style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(0,51,51)">ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ၀ရံတာေလးကို အထဲက ခ်က္ခ်ထားျပီး ပိတ္ပစ္ခဲ့တယ္။</span><br /><br />----<br /><br />ျမိဳ႔ေလးက စုတ္သထက္စုတ္လာတယ္။<br />ဂ်စ္တူးမနဲ႔ ဆံပင္ဖြာဖြာနဲ႔တစ္ေယာက္ပဲ အဲျမိဳ႔ေလးမွာ လင္းလင္းလက္လက္ က်န္ခဲ့တယ္။<br /><br />မႏွစ္က တေခါက္ ကြၽန္ေတာ္ျပန္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးေတြ႔ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကုိ ဖက္နမ္းၾကတယ္။<br /><br />ဟုိတေန႔က ဂ်စ္တူးမ ကိုယ္၀န္ရွိျပီလုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ၾကားေတာ့ မ်က္ရည္လည္တယ္။<br />၀မ္းနည္းတယ္။ ၀မ္းသာတယ္။ ႏွေျမာတယ္။ ၾကည္ႏူးတယ္။<br /><br />အမိတကၠသိုလ္မွာ ျပန္လွည့္ၾကည့္စရာ ဘာမွမရွိဘူး။<br />နားခုိစရာ အပင္ တစ္ပင္မွ မရွိခဲ့ဘူး။<br />ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာလမ္းက အဓိပတိလမ္းထက္ ရွည္ပါတယ္။<br />နံရံေတြက ဂ်ပ္ဆင္ နံရံေတြထက္ ပိုထူထဲတယ္။<br />ေက်ာင္းထဲက ျမက္ခင္းေတြလိုပဲ စိမ္းလန္းတယ္။<br />ကံ့ေကာ္ေတာထက္ ေမႊးၾကိဳင္တယ္။<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(0,51,51)">သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ မိုးရြာျပီးစ မနက္ခင္းနဲ႔ တူတယ္ ဆိုတာ အဲေက်ာင္းေတာ္က ကြၽန္ေတာ္ သင္ၾကား တတ္ေျမာက္ခဲ့တဲ့ တစ္ခုတည္းေသာအရာ။</span><br /><br />----<br /><br />ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြထဲမွာ ဘယ္သူမွ က်ရႈံးတဲ့သူ မရွိခဲ့ဘူး။<br />ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြထဲမွာ ဘယ္သူမွ ေအာင္ျမင္တဲ့လူ မရွိခဲ့ဘူး။<br />ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြထဲမွာ ဘယ္သူမွ ဘီလ္ဂိတ္ျဖစ္မလာခဲ့ဘူး။<br />ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြထဲမွာ ဘယ္သူမွ ယန္းေပါဆတ္ျဖစ္မလာခဲ့ဘူး။<br /><span style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(0,51,51)">ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြပဲျဖစ္တယ္။</span><br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(0,51,51)">ကြၽန္ေတာ္က အဲ့ဒီ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြကို ခ်စ္တယ္။</span><br /><br />ၾကည္ေဇာ္ေအးနဲ႔ မတူတာက ကြၽန္ေတာ့္အတိတ္ေတြက ဘယ္အခ်ိန္ပဲျဖစ္ျဖစ္ သိပ္ကို ျပတ္ျပတ္သားသား ထင္းထင္းလင္းလင္း .. ေနာက္ .. ကြၽန္ေတာ္ ခဏခဏထုတ္မၾကည့္ျဖစ္ေတာ့တဲ့ ကြၽန္ေတာ္ တသသျဖစ္ေနတဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ျဖစ္ျပီး<br /><br />ၾကည္ေဇာ္ေအးနဲ႔ တူတာက ကြၽန္ေတာ္ တရိုတေသ သိမ္းဆည္းထားခဲ့တယ္ဆိုတာပါပဲ။<br /><br /><br />၂၂.၀၉.၂၀၁၀။<br />၃း၀၁ မနက္။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-1800826896259756676?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-76249790575213108992010-09-12T03:14:00.004+08:002010-09-12T03:29:02.977+08:00<div style="text-align: justify;">"တစ္စီးကို ဘယ္ေလာက္လဲ အန္တီ?"<br />"ဒီဘက္က တစ္ေနကုန္ ရွစ္က်ပ္၊ ဟုိဘက္က တစ္ဆယ္၊ ဟိုးဘက္က ၁၅က်ပ္"<br /><br />"ဒါမ်ိဳး ႏွစ္စီးယူမယ္ အန္တီ"။<br /><br />"ႏွစ္စီး ဟုတ္လား ေက်ာ္?" ဟု သူ ၾကားျဖတ္ေမးေတာ့<br />"အင္းေလ။ လုပ္ ေရြးဦး ဘယ္ဘီး ေကာင္းလဲလို႔"<br /><br />ေျပာေျပာဆိုဆို လုပ္ေနေသာ ေက်ာ့္ကို အံ့ၾသတၾကီးၾကည့္ရင္း စက္ဘီးေရြးေပးလိုက္သည္။<br /><br />----<br /><br />"ဒါ ငါတို႔ အရင္အေခါက္က သြားခဲ့တဲ့လမ္းေနာ္။ ဒီကပဲ စ' နင္းၾကတာေပါ့။"<br />ရႊ႔ံေတြၾကားထဲ ကြၽမ္းက်င္စြာစီးနင္းသြားေသာ ေက်ာ့္ေနာက္ကို မွီေအာင္လိုက္ရင္း တခုခုကို ေမးလိုက္ခ်င္စိတ္ကို မ်ိဳသိပ္လိုက္သည္။<br /><br />မႏွစ္က ဒီေနရာမွ သူ႔ေနာက္က ထိုင္လိုက္ခဲ့ေသာ မိန္းကေလးသည္ ေက်ာ္ မဟုတ္ေတာ့တာေတာ့ ေသခ်ာသည္ေလ။<br />စက္ဘီးစီးတတ္ခ်င္တယ္လို႔ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေက်ာ္ ေျပာတုန္းက ဘာေၾကာင့္လဲဟု မေမးခဲ့မိေသာ ေမးခြန္းကို အခုမွမေမးခ်င္ေတာ့ပါ။<br /><br />ေက်ာ့္ ေနာက္ေက်ာတြင္ ကပ္ေနေသာ ေက်ာပိုးအိတ္ေလးေရာ စက္ဘီးစီးတတ္ခ်င္ေနမလား ဟု ခပ္အက္အက္ သူ ေတြးမိသည္။<br /><br />----<br /><br />စက္ဘီးႏွစ္စီး ယွဥ္မသြားႏုိင္ေသာ ေတာလမ္းထဲမွာ စက္ဘီးတစ္စီးစာအကြာအေ၀းကို သူမုန္းတီးေနမိသည္။<br />မႏွစ္က သူ႔ေနာက္က စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႔ ေျပာေနခဲ့ေသာ သူ႔ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းမေလး ဘယ္ေရာက္သြားပါလိမ့္?<br />အဲ့စကားေတြထဲမွာ ေတာအေၾကာင္း၊ ေတာင္အေၾကာင္းေတြပါသည္။<br />သူမ wild ေတြကုိ ႏွစ္သက္ေၾကာင္းေတြ ပါသည္။<br />ခရီးထြက္ရတာ ႏွစ္သက္ေၾကာင္းေတြ ပါသည္။<br />သူမ မုန္းေသာ အလုပ္အေၾကာင္းေတြ ပါသည္။<br />သူမ မုန္းေသာ လူေတြရဲ႔ စရိုက္ေတြအေၾကာင္း ပါသည္။<br />သိပ္ေသခ်ာတာတစ္ခုက အဲစကားေတြေျပာေနရင္းေတာင္ သူမ ရီ(ရယ္)ေမာေနခဲ့ပါသည္။<br />...<br />...<br /><br />ေတာေတာင္န႔ံကို ရႈရွိဳက္ဖို႔ သူေမ့ေလ်ာ့ေနသည္။ စက္ဘီးႏွစ္စီး ရႊ႔ံထဲ ရုန္းသံ ဘလတ္ ဘလတ္ကို သူ သည္းမခံႏုိင္ေတာ့။<br />စက္ဘီးကို မဲျပီးသာ ဖိနင္းလိုက္သည္။<br /><br />အဲေနာက္ေတာ့ မႏွစ္တုန္းက အခ်ိန္မရသျဖင့္ မသြားခဲ့ရေသာ ေနရာေတြ တခုမက်န္ စက္ဘီးျဖင့္ပတ္ၾကသည္။<br />လမ္းတေလွ်ာက္ သူ ဓါတ္ပံုရိုက္ေပးသည္။<br />ေက်ာ္ ျပံဳး ပါသည္။ ေက်ာ္ ရီေမာသံသဲ့သဲ့ကို ကင္မရာထဲတြင္ပင္ မေတြ႔ရ။<br />ေတာေတာင္ ပဲ့တင္ထပ္သံထဲတြင္ပင္မေတြ႔ရ။<br /><br />"ေကာင္းလိုက္တာ" ဟု ေက်ာ္ တစ္ခ်က္ေျပာသည္။<br />ေက်ာ္ စိတ္ခ်မ္းသာေနပါသည္။<br />ေက်ာ္ ေပ်ာ္ေတာ့ မေနပါ။<br /><br />----<br /><br />ညဘက္က် ေက်ာ့္အိမ္ေအာက္မွာ ႏွစ္ေယာက္ထုိင္ရင္း စကားေတြေျပာၾကသည္။<br />အလုပ္အေၾကာင္း၊ သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္း၊ ႏိုင္ငံေတြအေၾကာင္း၊ အေတြ႔အၾကံဳေတြအေၾကာင္း။<br />မႏွစ္ကလို ရည္မွန္းခ်က္ေတြအေၾကာင္းမပါ။<br />မႏွစ္ကလို အိမ္မက္ေတြအေၾကာင္းမပါ။<br />မႏွစ္ကလို ရင္ခုန္သံ ႏူးႏူးညံ့ည့ံမပါ။<br /><br />လူမ်ားႏုိင္ငံေရာက္ေနေပမယ့္လည္း ျမန္မာမိန္းကေလးမို႔ အခ်ိန္ကို ၾကည့္ျပီး ေက်ာ့္ကို သူႏႈတ္ဆက္သည္။<br />သူျပန္ေတာ့မည့္ေန႔ေျပာေတာ့ ေက်ာ္ က သူမ ေလဆိပ္သို႔ လိုုက္ပို႔မည္ဟုေျပာသည္။<br /><br />ယခုအခ်ိန္ထိ သူ ဘာ့အတြက္ေၾကာင့္ ဒီႏိုင္ငံကုိလာတာလဲဟု ေက်ာ္ မေမး။<br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">မႏွစ္က ေဆာင္းဦးေပါက္က ေကာင္မေလးကို သူ လြမ္းမိသည္။</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">သူ တကယ္ ၀မ္းနည္းသြားပါသည္။</span><br /><br />----<br /><br />၁၂.၀၉.၂၀၁၀။<br />၃း၁၂ မနက္။<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-7624979057521310899?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-17646930094799796502010-09-06T01:32:00.004+08:002010-09-06T01:55:44.754+08:00ႏွစ္ကိုယ္တူခ်စ္သမွ်ဆိုတဲ့ ပတ္ပ်ိဳးမွာ<br />မ်က္၀န္းေလးကအစ<br />တီတီတာတာ စကားေတြအဆံုး<br />ဘယ္အရာမွ တိမ္းေစာင္းမသြားဖို႔လိုတယ္။<br /><br />ေပးဆပ္ျခင္းပါဆိုတဲ့ အခ်စ္ေတြအတြက္ေတာင္<br />ေ၀မွ်ခံစားျခင္း ဆိုတဲ့ စကားလံုး<br />ခင္ဗ်ား တြင္တြင္သံုးစြဲဖို႔လိုလိမ့္မယ္။<br /><br />တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ခံစားမႈ တဲ့လား<br />ပုတ္ထုတ္လိုက္ရမွာကို နာက်င္ေနျပီး<br />နာက်င္ေနရတာကို ခင္ဗ်ားသာယာေနတာ ျဖစ္လိမ့္မယ္။<br /><br />အေပးအယူ၊ ဆုတ္ခ်ည္ တက္ခ်ည္၊<br />ဟန္ခ်က္ညီ မွ်တမွ<br />သာယာတဲ့ ဘ၀လို႔ ဆိုရေအာင္<br />လူၾကီးမင္းမ်ားခင္ဗ်ာ..<br />ေက်းဇူးျပဳ၍ ကြၽန္ေတာ္ ဆပ္ကပ္ျပစားေနတာ မဟုတ္ပါ။<br /><br />အဲေနာက္ေတာ့<br />....<br />ငယ္ငယ္က Fairy Tale ေတြထဲကလို<br />အခ်စ္ဟာ<br />သိပ္လွပမေနတဲ့အခါ<br />ကြၽန္ေတာ္ဟာ မေကာင္းျမင္သမားျဖစ္လာတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">ေရာေႏွာျခင္း ကင္းေသာ အခ်စ္ကို ကြၽန္ေတာ္မသိသေရြ႔</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">ပတ္သက္တြယ္တာျခင္းမရွိေသာ ေခတ္၌သာလူျဖစ္လိုတယ္။</span><br /><br />၆.၀၉.၂၀၁၀။<br />၁း၃၄ မနက္။<br /><br></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-1764693009479979650?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-51130834157872747972010-09-02T14:03:00.005+08:002010-09-02T14:29:34.871+08:00<div align="justify">ေျခသံမ်ားက လူတစ္ေယာက္္၏အေၾကာင္းကို ဖြင့္ဆိုျပေလ့ရွိသည္။<br />ေျခသံမ်ားကိုနားေထာင္ျပီး လူ႔စိတ္ကိုဖတ္ေသာေနရာမွာ သူမ ေကာင္းေကာင္းကြၽမ္းက်င္ပါသည္။<br />ပ်င္းရိျငီးေငြ႕ဖြယ္လူတစ္ေယာက္အတြက္ ေျခသံမ်ားက အျပင္ေလာကႏွင့္ထိေတြ႔ေစေသာ တစံုတခုတည္းေသာ အေၾကာင္းအရာလည္းျဖစ္ပါသည္။<br /><br />----<br /><br />ေဟာ..ဒါကေဖေဖ့ေျခသံ။<br />ႏူးႏူး ညံ့ညံ့ၾကင္္ၾကင္နာနာ။<br />ေယာက်ာ္းေလးေျခသံ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဘယ္ေသာအခါကမွ ၾကမ္းတမ္းျခင္းအလ်ဥ္းမရွိခဲ့။<br />ေနာက္ .. အျမဲတေစ ျငိမ္းခ်မ္းလို႔ေနသည္ေလ။<br />ေဖ့ေဖ့ေျခသံမ်ားၾကားတိုင္း "ေမေမသိပ္ကံေကာင္းတာပဲ" ဟု သူမ အားက်မနာလိုျဖစ္မိသည္။<br /><br />အခန္းတံခါးပိတ္သံႏွင့္အတူ ေျခသံေနာက္ထပ္တစ္ခု သူမႏွင့္နီးကပ္လာျပန္သည္။<br /><br />ေျခသံႏွစ္ခုထပ္သြားေသာ္လည္း .. သူမအၾကားအာရံုေတြက လိုတာထက္ပိုျပီးထက္ျမက္ေနတာမို႔<br />သူမေကာင္းေကာင္းခြဲျခားႏုိင္ပါသည္။<br />အဲေျခသံက ျမန္ဆန္သလို တိက်လို႔လည္း ေနျပန္သည္။<br />အားအင္ပါေသာေျခသံ။ ဦးေဆာင္ဦးရြက္ျပဳေသာေျခသံ။<br />တနည္းအားျဖင့္ ထက္ျမက္တဲ့မိန္းမတေယာက္ရဲ႔ေျခသံမ်ား..<br />အေမ့ေျခဖြားေသးေသးေလးမွ ထိုေျခသံမ်ားၾကားရတုိင္းအျမဲတေစ .. သူမအံ့ၾသလို႔သာ ေနေလသည္။<br /><br />ေျခသံႏွစ္ခုက တျဖည္းျဖည္းဝရံတာနား နီးကပ္လာသည္။<br />"တာ့တာ" ဟုေျပာမည့္ ေျခသံမ်ားဟု သူမေတြးျပီးျပံဳးလုိက္မိသည္။<br /><br />"သမီးငယ္ .. ထမင္းကအိုးထဲမွာ .. ဟင္းေတြကို ပန္းကန္ထဲထည့္ထားခဲ့တယ္။.. soup ကိုလည္း ပန္းကန္ထဲထည့္ထားခဲ့ျပီးသား။<br />ေရေႏြးထည့္ရင္သတိထား..အပူေလာင္မယ္။ ေမတို႔ သြားေတာ့မယ္။"<br /><br />ဒီဘဝမွာ သူမေနသားက်ေနျပီျဖစ္ေသာ္လည္း ထံုးစံအတိုင္းေမေမက မွာေနက်စကားမ်ားကို မွာသည္။<br />ေဖေဖက လက္တစ္ဖက္ကို လာဖ်စ္ျပီးႏႈတ္ဆက္သည္။<br /><br />ေျခသံေတြ တျဖည္းျဖည္း ေဝးသြားေတာ့ .. သူမ မ်က္လံုးအစံုကို ပိတ္ခ်ျပီး ေလႏုေအးေတြမ်က္ႏွာကို လာေရာက္ ထိခတ္ႏႈတ္ဆက္ေနတာကို အသိအမွတ္ျပဳလိုက္သည္။<br /><br />----<br /><br />ေဝးသြားေသာေျခသံမ်ားႏွင့္အတူ ပ်င္းရိျငီးေငြ႔ဖြယ္ေန႔လည္ခင္းမ်ား သူမဆီဆုိက္ေရာက္လာၾကေပဦးမည္။<br />သူမ်ားေတြအလုပ္သြားေတာ့ ... အရင္အလုပ္လုပ္တုန္းက အလုပ္ကလူေတြရဲ႔ ေျခသံမ်ားအေၾကာင္း ေတြးမိသည္။<br /><br />အဲဒီအလုပ္က ဝဝဖုိင့္ဖုိင့္ accountant အမ်ိဳးသမီးၾကီးဆိုလွ်င္ လူကလည္း ေလးဖင့္ေနသလို ..<br />ေျခသံမ်ားကလည္း ဝင္ေငြလည္ပတ္စီးဆင္းမႈကို နားမလည္သည့္ႏွယ္။<br />ထြက္သြားမည့္ေငြေၾကးမ်ားအတြက္ သူမစိတ္တြင္ ေလးဖင့္ေနသံမ်ား ေျခလွမ္းတိုင္းတြင္ ၾကားနာလို႔ရေနသည္။<br /><br />ေနာက္.. အဲဒီအလုပ္မွာ.. သူမမုန္းသည့္ .. ေျခသံတစ္စံုလည္းရွိပါေသးသည္။<br />မ်က္ႏွာဗလာႏွင့္မိန္းမဆီမွ ထြက္ေပၚလာေသာေျခသံမ်ားကေတာ့ လူတစ္ေယာက္၏ မာနတရားမ်ားကို<br />အခ်ိန္မေရြး..နင္းျဖတ္ေလွ်ာက္ျပီး က်ိဳးေၾကသြားေစဖို႔ ဝန္မေလးသည့္ေျခသံမ်ား။<br />ထိုေျခသံမ်ားကိုေတာ့ျဖင့္.. သူမ.. အလြန္မုန္းမိပါသည္။<br /><br />----<br /><br />တံခါးပိတ္သံႏွင့္အတူ..သူမအေတြးစမ်ား ခဏျပတ္ေတာက္သြားသည္။<br /><br />"ဟာ.. ေက်ာ္က .. သနပ္ခါးေတြနဲ႔ တယ္လွေနပါလားေဟ့" ဆိုေသာႏႈတ္ဆက္သံႏွင့္အတူ ကိုကို ေျခသံမ်ား တျဖည္းျဖည္းနီးကပ္လာသည္။<br />မနက္အလုပ္မသြားခင္ အိမ္ကိုဝင္ျပီး ကိုကိုသူမကိုႏႈတ္ဆက္ေနၾကျဖစ္သည္။<br /><br />အမာရြတ္အခ်ိဳ႔ႏွင့္မ်က္္ႏွာမွာ သနပ္ခါးဘယ္ေလာက္ရွိလဲ .. သနပ္ခါးေတြဘယ္လိုထင္ေနသလဲ<br />မိမိကုိယ္ကို ၾကည့္ခြင့္မရေသာ သူမကိုလွတယ္လို႔ ေျပာေသာ ကိုကို႔စကားကို အပိုေျပာတာဟု စိတ္မဆိုးဘဲ ရီခ်င္ေနမိသည္။<br /><br />"တကယ္လွတာလားကိုကိုရ?".. ဟု သူမျပန္ေမးေတာ့ ကိုကို႔ဆီမွ အသံ ခဏတိတ္ဆိတ္သြားသည္။<br />ပ်က္သြားမည့္ ကိုကို႔မ်က္ႏွာကို မျမင္ရပါဘဲျမင္ေနရသည္။<br /><br />ေအးေအးေဆးေဆးရွိတဲ့တေန႔က်ရင္ေတာ့ ကိုကို႔ေျခသံမ်ားက ဟိုးအရင္ ..ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ဆီ လာေနက် ေျခသံမ်ားအျဖစ္မွ ညီမငယ္တစ္ေယာက္ဆီ .. လာေရာက္ႏႈတ္ဆက္ .. အားေပးႏွစ္သိမ့္သည့္ ေျခသံမ်ားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားျပီျဖစ္ေၾကာင္း .. ကိုကို႔ကိုေျပာျပရပါဦးမည္။<br /><br />ဝ၂.ဝ၉.၂ဝ၁ဝ။<br />၂း၂၃ ညေန။</div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-5113083415787274797?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-753211959243770322010-08-09T02:15:00.007+08:002010-08-09T02:43:00.344+08:00<div style="text-align: justify;">လားရာမသိေသာ ေျခလွမ္းမ်ားက မသိစိတ္၏ေခၚေဆာင္ရာသို႔ လိုက္ေနသည္။<br />ရင္ထဲမွာ ေမာပန္းနာက်င္တုိင္း သူမ သြားေနက် ျငိမ္းခ်မ္းရာေနရာေလး။ နင္ရွိမ်ားရွိေနမလား?<br /><br />ေလာေလာလတ္လတ္ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က သစၥာေဖာက္သြားသည္။<br />ရင္ထဲမွာ နာက်င္ေနတယ္။<br />ေလာကမွာ ဘယ္လိုအရာမ်ိဳးကို ယံုၾကည္လို႔ရသလဲ အနီ?<br />နင္မ်ား ငါ့ထက္ ေလာကၾကီးအေၾကာင္းပိုသိမလား ...<br /><br />နင္သိလား.. တစ္ဖက္သတ္ လူၾကီးလူေကာင္းဆန္မႈေတြအတြက္ ေလာကၾကီးက လက္ေဆာင္အျဖစ္ နာက်င္ျခင္းေတြပဲ ရင္ဘတ္မွာ ခ်ိတ္ဆြဲေပးတယ္ဆိုတာ။<br /><br />သူမ ေျခလွမ္းေတြ ရပ္တန္႔သြားသည္။ အိပ္ေမာက်ေနလိုက္တာ...<br />သူ႔အနားသို႔ ျဖည္းညင္းစြာ တိုးကပ္သြားမိသည္။<br />ႏႈတ္ခမ္းမွာ မဲ့ျပံဳးတစ္ပြင့္ေတြ႔ရသည္။ မအိပ္ခင္ ေလာကၾကီးနဲ႔ ရန္ျဖစ္ထားပံုရသည္။<br /><br />အဲဒီႏႈတ္ခမ္းေတြက မာနေတြနဲ႔ အနားသတ္ထားသည္။<br />ႏႈတ္ခမ္းေတြက ျပာႏွမ္းႏွမ္း .. အသားအရည္က ျဖဴေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ႏွင့္ ..<br />(စီးကရက္ေတြေလွ်ာ့ေသာက္ေနာ္။ က်န္းမာေရးလည္း ဂရုစိုက္ပါဦး။)<br />သူမစိတ္ထဲကေနေျပာေနမိသည္။ စိတ္ထဲကပဲေျပာတာပါအနီ..<br />နင္က အဲလိုေတြေျပာရင္ ၾကိဳက္မွ မၾကိဳက္တာ။<br /><br />အဲဒီႏႈတ္ခမ္းေတြနဲ႔ သူမအတြက္မဟုတ္တဲ့ အျခားတစ္ေယာက္အတြက္ သီခ်င္းေတြသီဆိုခဲ့ဖူးသည္။<br /><br />အဲဒီလက္ေတြနဲ႔ သူ႔ညီမေလးအတြက္ အရုပ္ေတြေခါက္ေပးေနတာ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ေတြ႔ဖူးတယ္။<br />ထူးဆန္းတယ္အနီ.. ငါ့စိတ္ထဲ မနာလိုမျဖစ္ဘဲ ျငိမ္းခ်မ္းေနတယ္။<br /><br />သူမ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ရႈိက္ျပီး ခပ္ဖြဖြျပံဳးမိသည္။<br />ဘယ္လိုလုပ္မလဲကြယ္..<br />နာက်င္စရာ ရင္ဘတ္မရွိတာေတာင္ နင့္ကို ခ်စ္ေနတုန္း..<br />မတတ္ႏုိင္ဘူးကြယ္။<br />ငါက မ်ဥ္းေျဖာင့္တစ္ေၾကာင္းတည္းနဲ႔ ႏွစ္နားညီ ၾတိဂံျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာကိုး...<br /><br />ရထားဥၾသဆြဲသံထြက္ေပၚလာသည္။<br />ရွဴး.. တိုးတိုး..<br />မႏိုးပါေစနဲ႔ကြယ္ .. လာပါ့မယ္ ..<br /><br />မိုးေတြရြာခ်ေနျပန္ျပီ အနီ။<br />ကမၻာၾကီးနဲ႔ အတူတူ နင္ျငိမ္းခ်မ္းပါေစ။<br /><br />---<br /><br />မိုးထစ္ခ်ဳန္းသံႏွင့္ အတူ လန္႔ႏိုးလာေသာ အခါ ကြၽန္ေတာ့္နား၌ မည္သူမွမရွိပါ။<br /><br />ဒါမဲ့ အခုပဲ အခန္းထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ ေလာေလာလတ္လတ္ ထြက္သြားသလိုမ်ိဳးခံစားရသည္။<br />မိုးရြာတဲ့ မနက္ခင္းအခ်ိဳ႔မွာ ႏိုးထလာရင္ အဲလိုပဲအျမဲ။<br />ထူးေတာ့ထူးဆန္းသား။<br />အိမ္မက္ထဲက ကြၽန္ေတာ့္ကို မိုးၾကည့္ေနေသာ စိုစြတ္စြတ္မ်က္၀န္းမ်ား။<br /><br />ေနာက္တခါ အိပ္မက္ထဲက်ရင္ေတာ့ ..<br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အလြမ္းဆိုတာက ျပတ္ေရြ႔ေၾကာင္းေတြလိုပဲ ဘ၀ရဲ႔ တခ်ိဳ႔တေနရာေတြမွာ ခြဲထြက္ က်န္ရစ္ခဲ့တတ္ၾကေၾကာင္း။</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆုိတာက နံနက္ခင္းေတြမွာ ဘယ္ကမွန္းမသိ အခန္းထဲ ၀င္လာျပီး အန႔ံေလးေတြေပးတတ္တဲ့ ႏွင္းဆီပန္းရနံ႔လိုျဖစ္ေၾကာင္း။</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အခ်စ္ဆိုတာ တခါတေလ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္က လြတ္ထြက္သြားမွာစိုးျပီး တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ဆုပ္ကိုင္ထားမိတဲ့ ပ်ံသန္းခြင့္မရေသာ မိုးပ်ံပူေဖာင္းေတြလိုျဖစ္ေၾကာင္း။ .........................</span><br /><br />ေကာင္မေလးကို ေျပာျပဖို႔ ကြၽန္ေတာ္စဥ္းစားေနမိသည္။<br /><br />အဲဒီအိမ္မက္ရဲ႔ ေနာက္တစ္အိမ္မက္က်ရင္ေတာ့ ေကာင္မေလး မ်က္၀န္းေလးေတြ ၾကည္လင္လန္းဆန္း လာလိမ့္မည္ဟု ကြၽန္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္ပါသည္။<br /><br />---<br /><br />၉.၀၈.၂၀၁၀။<br />၂း၂၆မနက္။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-75321195924377032?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-80186035175459585292010-07-13T14:18:00.003+08:002010-07-13T14:46:36.638+08:00လြတ္လပ္ခ်င္တဲ့ငွက္မွ<br />လမ္းေရြးမွားခဲ့။<br />ဘဝက<br />ၾကက္တူေရြးတေကာင္လို<br />ကြၽန္ေတာ္ပိန္သြားတယ္..<br />ကြၽန္ေတာ္ဝလာတယ္ပဲ သိတဲ့လူေတြနဲ႔..<br />ေတြ႔ရထိရမ်ားတယ္။<br /><br />ဦးတည္ရာမဲ့<br />ဘဝလမ္းေၾကာင္းထဲ<br />တစ္ခ်ိဳ႔လူေတြဆင္းက်န္ခဲ့ၾက..<br />တစ္ခ်ိဳ႔လူေတြတက္လာၾကနဲ႔..<br />ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႔သတိရျခင္းမွတ္တိုင္ေတြလဲ<br />ခဏခဏေျပာင္းတယ္။<br /><br />အဆိပ္ပင္ ေရေလာင္းသူလို႔မ်ား<br />အို..ေမေမရယ္မဆူပါနဲ႔။<br />ေန႔တုိင္းခ်ည္းပဲ<br />ဒီအရပ္မွာ<br />ဒီဇာတ္ က'ေနရတဲ့အခါ..<br />ခံစားခ်က္ေတြ<br />အဲလိုမွ .. လက္ပူမတိုက္<br />ကြၽန္ေတာ္..<br />ေအး<br />ခဲ<br />သြား<br />လိမ့္<br />မယ္။<br /><br />၁၃.ဝ၇.၂ဝ၁ဝ။<br />၂း၂ဝ ညေန။<br /><br /><span style="font-size:85%;color:#ff6600;">မွတ္ခ်က္။ အေက်ာ္မခံႏုိင္လို႔ အျမန္တင္လိုက္သည္။ :D</span><br /><br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-8018603517545958529?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-47809706926687437662010-06-23T01:38:00.007+08:002010-06-23T02:26:51.357+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 500px; height: 280px;" src="http://img202.imageshack.us/img202/9132/boredevening.jpg" border="0" /><br /></div><br /><br /><div style="text-align: justify;">"ေထာက္" ကနဲ၊ "ေထာက္" ကနဲ ျမည္ေအာင္ ေဘာလ္ပင္ကို ကစားေနမိသည္။<br />တစ္ခုခုကို ေရးခ်လိုက္ခ်င္ျပီး ဘာမွထြက္က်မလာ။<br />စိတ္ေတြက ပိတ္ဆို႔ေနတာလား? ေဘာလ္ပင္က ပိတ္ဆို႔ေနတာလား?<br />ေဘာလ္ပင္ကုိင္ျပီး စာမေရးတာ အေတာ္ေလးကို ၾကာေနျပီ။<br />ကိုယ္ထုိင္ေနေသာ အနီေရာင္ ခံုတန္းရွည္ေၾကာင့္လား?<br />မျဖစ္ဘူးေလ.. တစ္ခုခုေတာ့ ထြက္လာမွျဖစ္မည္။<br />စိတ္ေတြေရာ၊ လက္ေတြေရာ ဆာေလာင္ေနပါလွ်က္ႏွင့္ ဘာတစ္ခုမွ ထြက္က်မလာတာ ဒါပထမဦးဆံုး အၾကိမ္ျဖစ္သည္။<br /><br />----<br /><br />ကိုယ့္ေရွ႔က ျဖတ္သြားျဖတ္လာလူေတြကို မွတ္မွတ္သားသား မဟုတ္ဘဲ လိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။<br />နာရီကို ၾကည့္လိုက္သည္။<br />တစ္ေယာက္..<br />ႏွစ္ေယာက္..<br />သံုးေယာက္..<br />....<br />....<br />သံုးမိနစ္အတြင္း ၉၃ေယာက္ ကိုယ့္ေရွ႔က ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားၾကသည္။<br />ဟုိမွဒီမွ..<br />ေသခ်ာတာကေတာ့ သူတို႔အားလံုး ဦးတည္ရာေနရာ တစ္ခုခု ရွိေနၾကသည္။<br />ဦးတည္ရာမဲ့ေနတာ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းမ်ားလား???<br /><br />----<br /><br />နားထဲမွာ သီခ်င္းေတြ စီးေျမာေနၾကသည္။<br />စိတ္ထဲမွာ အေၾကာင္းအရာတစ္ခ်ိဳ႔က ရိပ္ကနဲ၊ ျဖတ္ကနဲ။<br />တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ့္စိတ္ကသိပ္ျမန္ေတာ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခ်ိဳ႔ေနာက္ကို ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ေတာင္ မလိုက္ႏိုင္။<br />အလုပ္ေတြလတ္စသတ္လာခဲ့ျပီးျပီမို႔ စိတ္ေအးလက္ေအးေနလို႔ရသည့္ ခုလိုညေနမွာေတာင္ ကိုယ့္စိတ္ေတြက တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္။<br />စိတ္ေတြကို ေလွာင္ပိတ္ထားမိတာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အက်င့္ပါေနပါလိမ့္?<br />ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေျဖေလ်ာ့ဖုိ႔ ၾကိဳးစားမိေသာ္လည္း စိတ္ေတြက စိတ္ေတြကို အျပန္အလွန္ ခပ္တင္းတင္း ဖမ္းဆုပ္ထားၾကရင္း ဘယ္လိုမွ ေျပက်မလာခဲ့ေတာ့ျပီ။<br /><br />----<br /><br />မ်က္လံုးကိုမွိတ္ထား။<br />သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေနာက္ စိတ္ေတြ ရြက္လႊင့္ထားလိုက္ပါကြယ္။<br />မေတြးခ်င္ေသာ အရိပ္တစ္ခုအေရာက္ မသိစိတ္က ျဖတ္ကနဲ ရပ္တန္႔လိုက္ေတာ့မွ သီခ်င္းဆီမွာ အာရံုမေရာက္ေနမွန္း သိလုိက္ရျပန္သည္။<br /><br />အို...ေတြးလိုက္ပါကြယ္။<br />သီခ်င္းတစ္ပုဒ္အေၾကာင္း။<br />ကဗ်ာတစ္ပုဒ္အေၾကာင္း။<br />ဒါမွမဟုတ္..<br />ၾကိဳက္မိတဲ့ စာတစ္ပုဒ္အေၾကာင္းပဲျဖစ္ျဖစ္။<br /><br />မဟုတ္ဘူးေလ..<br />တစ္ခုခုထြက္လာမွျဖစ္ေတာ့မွာမုိ႔ပါ။<br /><br />----<br /><br />ထုိင္ေနေသာ အနီေရာင္ခံုတန္းရွည္ေရွ႔က မွန္ထဲမွာ ကိုယ့္အရိပ္ကိုယ္ ျပန္ေတြ႔ေနရသည္။<br /><br />ခပ္နက္နက္အေတြးေတြထဲ မရႈမလွက်ဆံုးေနေသာ လွလွပပ မိန္းမသည္ သူမပင္ျဖစ္သည္။<br /><br />၂၂.၀၆.၂၀၁၀။<br />၉း၅၀ ညေန။<br /></div><br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-4780970692668743766?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-71831318486071432712010-06-13T23:33:00.006+08:002010-06-14T10:21:28.914+08:00"ေန႔လည္ထမင္းတူတူစားျပီးမွပဲ ျပန္ေတာ့မယ္ကြာ ေနာ္".. ဟု သူေျပာေသာအခါ..<br /><div style="TEXT-ALIGN: justify">ခင္ မ်က္လံုးေလးပင့္ျပီး ျပံဳးသည္။<br /><br />"ၾကာၾကီးေစာင့္ေနရမွာေပါ့"<br /><br />"ရတယ္ ကိုယ္စာအုပ္ဖတ္ေနလိုက္မယ္"<br /><br />"အိုေကေလ"..ဟု ခပ္ေပါ့ေပါ့ ျပန္ေျပာသည္။<br />ခင့္အသံသည္ ပါးစပ္ဖ်ားေလးမွလာသျဖင့္ ခင္ ဘာေျပာေျပာ မေလးနက္သလိုပင္။<br /><br />---<br /><br />ခင္နဲ႔ကြၽန္ေတာ္ဟာ ဘာေတြပါလိမ့္ ဟု စာအုပ္ဖတ္ရင္းေတြးေနမိသည္။<br />စာအုပ္သာဖတ္ေနသည္။ စိတ္ေတြက ခင့္ဆီမွာ။<br />ဖတ္ေနတဲ့ စာအုပ္ကေလးမျမင္ေအာင္ ခင့္အေၾကာင္း ခုိးေတြးေနလိုက္သည္။<br /><br />သူက ခ်စ္လား ဟုေမးတုိင္း ခင္က<br />"အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲ"<br />"ဘယ္လို အရာမ်ိဳးကို အခ်စ္လို႔ေျပာတာလဲ"<br />"အခ်စ္ဆိုတဲ့ အရာက စကားလံုးေတြနဲ႔ တန္ဖိုးျဖတ္လိုက္ဖို႔မသင့္တဲ့ သိပ္ၾကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္တဲ့ အရာပါကြယ္" ဟု ခင္ ျပန္ေျပာေလ့ရွိသည္။<br /><br />သို႔ေသာ္ သူ၏ ရွည္လ်ားေသာ အနမ္းေတြကို ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ ခင္ ခံယူေသာအခါ ခင္ သူ႔ကိုမခ်စ္ဘူးဟု ထင္ေသာဒြိဟမ်ား ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကျပန္သည္။<br /><br />---<br /><br />ခင္ စိတ္လိုလက္ရ စကားေျပာလွ်င္ အလြန္ပင္ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းသည္။<br />ေခါင္းေလးေစာင္းျပီး ျပံဳးလိုက္လွ်င္ မလွေသာခင္သည္ လူတိုင္းကခ်စ္ေသာခင္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားသည္။<br /><br />လူခ်စ္လူခင္မ်ားေသာ ခင့္ရဲ႔ အခ်ိန္ဇယားထဲက တစ္ေနရာရဖို႔ အေရး လုရတဲ့အထဲ သူလည္း တစ္ေယာက္ အပါအ၀င္ ျဖစ္ေနရသည္။<br />သူဟာ ခင့္အတြက္ ဘာပါလိမ့္။<br /><br />သို႔ေသာ္ ခင္ ကေတာ့ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္သည္။<br /><br />ခင့္ အခ်ိန္ဇယားထဲ၊ အနာဂတ္ထဲ သူဘယ္တုန္းကမွ မပါခဲ့။<br />ယုတ္စြဆံုး ဘယ္ေန႔ ဘယ္နားမွာ ေတြ႔ၾကရေအာင္ ဆိုတာေလးပင္မပါတတ္။<br /><br />တခါတေလ ခင္ စိတ္လိုလက္ရ သူမရည္မွန္းခ်က္မ်ားေျပာျပတတ္သည္။<br />ရည္မွန္းခ်က္ၾကီးေသာ ခင့္ အစီအစဥ္မ်ားထဲတြင္ ဘယ္ေတာ့ျဖင့္ ဘယ္သင္တန္းတက္မည္။ ဘယ္ေတာ့ျဖင့္ ဘယ္ႏုိင္ငံသြားႏုိင္ေအာင္ လုပ္မည္တုိ႔ျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနသည္။<br /><br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ စိတ္လိုလက္ရေျပာေနေသာ ခင့္ မ်က္လံုးေတာက္ေတာက္ကေလးမ်ားသာ သူ႔ရင္ထဲ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။<br /><br />---<br /><br />ခင္ယံုၾကည္ထားသည္က လူေတြသည္ မိမိဘာသာ မိမိရပ္တည္ႏုိင္ရမည္။<br />"တစ္ေယာက္ေယာက္မရွိရင္ မျဖစ္ဖူးဆိုတာ မရွိပါဘူး။ ခင့္ဘ၀မွာေတာ့ ဘယ္သူ မရွိလို႔ေတာ့ျဖင့္ မျဖစ္ဖူးရယ္လို႔မရွိဘူး။"<br /><br />သံေယာဇဥ္ဟာ ခ်ည္ေႏွာင္တဲ့ ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္က အဲ့ၾကိဳးေလးတစ္ေခ်ာင္းေတာင္ မျဖစ္ခဲ့တဲ့ေကာင္ေပါ့။<br />ခပ္နာနာေတြးမိေပမယ့္ အဲဒီအနာက ခင့္ အေပၚနာတဲ့ အနာမ်ိဳးမဟုတ္တာ သူသာလွ်င္ အသိဆံုးျဖစ္သည္။<br /><br />---<br /><br />ေနာက္ဆံုးလက္က်န္ေကာ္ဖီကို ေမာ့ခ်လိုက္သည္။<br />ခင့္ကို ေစာင့္ေနေသာ shopping mall ထဲ အေႏြးထည္ မပါေသာသူ အေတာ္ခ်မ္းလွဘီ။<br /><br />နာရီကို ငံု႔ၾကည့္ျပီး မၾကာခင္ ခင့္ဆီမွ မက္ေဆ့ခ်္ ၀င္လာသည္။<br />ဘယ္မွာေစာင့္ေနတာလဲတဲ့။ သူ ေစာင့္ေနေသာ ေကာ္ဖီဆိုင္ကို ေျပာျပလိုက္သည္။<br /><br />မၾကာခင္ တိက်ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ သူ႔ဆီ တလွမ္းခ်င္းေလွ်ာက္လာေသာ ခင့္ကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။<br /><br />ခင္ အနားေရာက္လာေသာအခါ ..<br />"ခင္ဗ်ားက ေတာ္ေတာ္တန္ဖိုးၾကီးတယ္ဗ်" ဟု သူေျပာလုိက္ေသာအခါ<br />"တန္ဖိုးဆိုတာ သတ္မွတ္တဲ့လူေပၚမွာပဲ မူတည္တာပါကြယ္" ဟု ခင္ျပန္ေျပာသည္။<br /><br />တန္ဖိုးေတြအေၾကာင္း ေျပာၾကေၾကးဆို<br />ခင္ ရယ္ ..<br />ကြၽန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားအေပၚထားတဲ့ တန္ဖိုးနဲ႔ ..<br />ကြၽန္ေတာ္ဟာ တန္ဖိုးၾကီးတာမွ ၾကိဳက္တဲ့ေကာင္ဆိုတာ နည္းနည္းမွ မရိပ္မိဘူးလားကြယ္။<br /><br />၁၃.၀၆.၂၀၁၀။<br />၇း၀၆ ညေန။<br /><br /><span style="COLOR: rgb(0,51,51);font-size:85%;" ><span style="FONT-WEIGHT: bold">Credit : </span></span><span style="COLOR: rgb(0,51,51);font-size:85%;" ><span style="FONT-WEIGHT: bold">"ဖတ္ေနတဲ့ စာအုပ္ကေလးမျမင္ေအာင္ ခင့္အေၾကာင္း ခုိးေတြးေနလိုက္သည္။" ဆိုသည့္</span><span style="FONT-WEIGHT: bold"> စာေၾကာင္းကို </span><a style="FONT-WEIGHT: bold" href="http://lynndepa.blogspot.com/">ကိုလင္းဒီပ</a><span style="FONT-WEIGHT: bold"> ၏ ျမိဳ႔ျပရင္ကြဲနာ ပို႔စ္မွ "ျဖဴေလးမသိေအာင္ ေတြးသည္" ဟူေသာ စကားလံုးဆီမွ ရယူပါသည္။</span></span> </div><br /><br></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-7183131848607143271?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-40353877999724312922010-06-08T14:20:00.007+08:002010-06-08T14:35:06.138+08:00<p>အျပင္မွာမိုးရြာတာနဲ႔ အထဲမွာေအးလာတာပဲမလား။<br />ေလာကၾကီးမွာအေၾကာင္း တခုနဲ႔တခု တခါတေလ မသိမသာ၊ ေနာက္ ... သိသိသာသာ အျပန္အလွန္ အက်ိဳးသက္ေရာက္ေနက်။<br /><br />ေကာင္းကင္ေမွာင္တာေၾကာင့္ ေရကန္ရဲ႔အရိပ္ဟာ ဝမ္းနည္းေနရတယ္။<br />ညရဲ႔ရနံ႔ဟာ ေလျပည္ေတြထဲပါလာျပီး အျမဲလိုပဲေမႊးတယ္ေလ။<br /><br />အဲလိုေတြးမိတဲ့ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကိုေက်းဇူးျပဳလို႔မျပံဳးပါနဲ႔။<br />တခုနဲ႔တခု အျပန္အလွန္သက္ေရာက္မႈေတြရွိတတ္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္ေလ။<br /><br />မခံစားတတ္ခ်င္သူမို႔ ခံစားခ်က္ေတြဘယ္ေလာက္ထိတည္တံ့ေနမလဲမသိခ်င္ဘူး။<br />ဒါေပမယ့္ တကယ္လို႔သာခံစားခ်င္လာတယ္ဆိုရင္ အဲခံစားခ်က္ေတြ ဘာေလာက္ၾကာၾကာရွိေနမွာပါလိမ့္လို႔ နည္းနည္းထပ္ေတြးဖို႔ လိုလာျပန္ေကာ။<br /><br />လိုအပ္တာထက္ ပိုမေတြးမိဖို႔ တခ်ိဳ႔အေၾကာင္းအရာေတြကို ခဏေမ့ထားပါရေစ။<br />ဘာလို႔အဲလိုပိုမေတြးမိခ်င္တာလဲကို ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာဖို႔က်ေတာ့လည္း နည္းနည္းထပ္ေတြးဖို႔လိုလာျပန္ေကာ။<br /><br />မစားသင့္တဲ့ အသီးရဲ႔အထဲ အဆိပ္ပါတယ္ဆိုတာ ခဏေမ့ထားပါရေစ။<br />ဘာလို႔ အဆိပ္ပင္စိုက္ပ်ိဳးခဲ့တဲ့လူရဲ႔ရင္ထဲမွာလဲ အပင္တစ္ပင္ကို တယုတယပ်ိဳးခဲ့တယ္ဆိုတဲ့့ စိတ္မ်ိဳးရွိခဲ့မွာလို႔ မေတြးမိၾကတာလဲဆိုတာ ေတြးမိေတာ့ နည္းနည္းထပ္ေတြးဖို႔လိုလာျပန္ေကာ။<br /><br />ဘာ့ေၾကာင့္ဆိုတာေတြ လိုက္ေတြးရင္း ဘာေတြျဖစ္ပ်က္ေနသလဲဆိုတာ ေမ့ေလ်ာ့သြားတတ္ၾကတယ္ဆိုတာ ခဏေမ့ထားပါရေစ။<br />ဒါေပမယ့္ ဘာေတြျဖစ္ပ်က္ေနလို႔ ဘာေတြကို မေမ့ေလ်ာ့ခ်င္တာလဲဆိုတာ ေတြးမိေတာ့ နည္းနည္းထပ္ေတြးဖို႔လိုလာျပန္ေကာ။<br /><br />ခင္ဗ်ားဒီစာကိုဖတ္ျပီးတခုခုမ်ားခံစားလိုက္ရသလား။ ဒါမွမဟုတ္တခုမွမခံစားလိုက္ရဘူးလား။<br />ခင္ဗ်ားတခုခုခံစားမိတယ္ .. ဒါမွမဟုတ္ တခုမွမခံစားလိုက္မိတယ္ဆိုတာ ေတြးမိျပန္ေတာ့လည္း ေကာင္မေလးတခုခုမ်ားခံစားလိုက္ရသလား။<br />ေျပာခဲ့ပါေရာလား။<br />ေလာကၾကီးမွာအေၾကာင္း တခုနဲ႔တခု တခါတေလ မသိမသာ၊ ေနာက္ ... သိသိသာသာ အျပန္အလွန္ အက်ိဳးသက္ေရာက္ေနက်လို႔။<br />ေနာက္ျပီး .. အဲလိုေတြးမိတဲ့ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကိုေက်းဇူးျပဳလို႔မျပံဳးပါနဲ႔လို႔။<br /><br />ဝ၈.ဝ၆.၂ဝ၁ဝ။<br />၂း၂၆ ညေန။<br /><br /> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-4035387799972431292?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-92046148120748563092010-05-27T23:58:00.007+08:002010-05-28T00:15:31.428+08:00<span style="font-family: georgia;font-family:georgia;" >a wisp of smoke</span><br /><span style="font-family: georgia;font-family:georgia;" >a sip of wine</span><br /><span style="font-family: georgia;font-family:georgia;" >a touch of breeze</span><br /><span style="font-family: georgia;font-family:georgia;" >a light of thunder</span><br /><span style="font-family: georgia;font-family:georgia;" >a glance of clouds</span><br /><span style="font-family: georgia;font-family:georgia;" >a gaze of moon</span><br /><span style="font-family: georgia;font-family:georgia;" >a sound of night</span><br /><span style="font-family: georgia;font-family:georgia;" >a dance of waves</span><br /><span style="font-family: georgia;font-family:georgia;" >a bloom of a flower</span><br /><span style="font-family: georgia;font-family:georgia;" >a smile of a child</span><br /><span style="font-family: georgia;font-family:georgia;" >a song of laughters</span><br /><span style="font-family: georgia;font-family:georgia;" >a smell of poem</span><br /><span style="font-family: georgia;font-family:georgia;" >a drop of rain</span><br /><span style="font-family: georgia;font-family:georgia;" >a fall of maples</span><br /><span style="font-family: georgia;font-family:georgia;" >a wall of fogs</span><br /><span style="font-family: georgia;font-family:georgia;" >a shadow of dream</span><br /><span style="font-family: georgia;font-family:georgia;" >a kiss of leisure</span><br /><span style="font-family: georgia;font-family:georgia;" >...</span><br /><span style="font-family: georgia;font-family:georgia;" >...<br /></span><span style="font-family: georgia;font-family:georgia;" >...<br /></span><span style="font-family: georgia;font-family:georgia;" >even in those moments</span><br /><span style="font-family: georgia;font-family:georgia;" >even in those moments</span><br /><span style="font-family: georgia;font-family:georgia;" >even in those moments</span><br /><span style="font-family: georgia;font-family:georgia;" >...</span><br /><span style="font-family: georgia;font-family:georgia;" >...</span><br /><span style="font-family: georgia;font-family:georgia;" >...</span><br /><br /><br />ၾကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ အခိုက္အတံ့ကာလေလးေတြပါ။<br /><br /><br />၂၇.၀၅.၂၀၁၀။<br />၁၁း၅၉ ည။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-9204614812074856309?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-69540558207214475192010-05-25T16:44:00.003+08:002010-05-25T17:15:37.376+08:00ဘယ္ကိုသြားသြား<br />နံနက္ခင္းမပါတဲ့ေန႔ၾကီးပါပဲ။<br /><br />ေန႔လယ္ခင္းသတင္းစာကိုဆြဲေတာ့<br />ေခါင္းဝင္ကုိယ္ဆန္႔မရွိတဲ့သူရဲ႔<br />မပါလာတဲ့သတင္းတစ္ပုဒ္ကိုၾကည့္ျပီးငိုင္တယ္။<br /><br />အေဝးကမီးခိုးတလူလူကိုေငးတယ္။<br />လက္ထဲကၾကယ္ငါးေလးကိုျပန္ၾကည့္တယ္။<br />ဒီငါးေလးအတြက္ေတာ့ထူးပါတယ္ေလဆိုျပီး<br />ပစ္ေတာ့ထုတ္လိုက္တယ္။<br />မျပံဳးမိ။<br /><br />အေဝးကငါးတို႔ရဲ႔အသံ<br />ကြၽန္ေတာ့ကိုေခၚမေနခဲ့ေပမယ့္<br />ပင္လယ္ကိုသယ္ေဆာင္ခ်င္သူရဲ႔ရင္ထဲ<br />မခ်ိတင္ကဲရွိလွတယ္။<br /><br />နီရို႔ုလို<br />ေစာင္းမတီးႏိုင္လို႔<br />သီကံုးတဲ့ကဗ်ာတစ္ပုဒ္<br />ဘယ္သူ ..<br />နားဝင္ခ်ိဳလိမ့္မယ္။<br /><br />၂၅.ဝ၅.၂ဝ၁ဝ။<br />၄း၄၄ ညေန။<br /><br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-6954055820721447519?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-38511518077595544942010-05-19T21:27:00.007+08:002012-01-16T18:19:11.333+08:00<div style="text-align: justify;">"သူ အဲလို ေျပးေနရတာ ပင္ပန္းေနမွာပဲေနာ္ ေအမီ"<br />"အင္းေပါ့ အေဒၚၾကီးရဲ႔"<br />"သနားပါတယ္။ အဲဒါ ေအမီ အေဒၚၾကီးကို ကူညီမွျဖစ္မွာ ... ေနာ္"<br />"ဟုတ္"<br />"ေအမီေလးက လိမၼာလိုက္တာ"<br /><br />---<br /><br />"အေဒၚၾကီး"<br />"ရွင့္"<br />"ေအမီ့ကို ေအမီလို႔ ဘာလို႔နာမည္ေပးတာလဲဟင္"<br />"အေဒၚၾကီး ခု စာအုပ္တအုပ္၀ယ္ထားတယ္ ေအမီရဲ႔။ အဲစာအုပ္နာမည္က "the FIVE People You Meet In Heaven" တဲ့။ အဲစာအုပ္ထဲမွာ ဇာတ္ေကာင္ အဖိုးၾကီးက "ေအမီ"ဆိုတဲ့ ကေလးမေလးကို ကယ္ရင္း ေသသြားတယ္။ အဲဒီလို ေသျပီးသြားတဲ့ အခါက်ေတာ့ အဲအဖိုးၾကီး ေကာင္းကင္က နတ္ျပည္ကို ေရာက္ျပီး အဲဒီ လူငါးေယာက္နဲ႔ ေတြ႔တဲ့ဇာတ္လမ္းေလးေပါ့။"<br />"အဲဒါနဲ႔ ေအမီ့ နာမည္နဲ႔ ဘာဆိုင္လို႔လဲ အေဒၚၾကီးရဲ႔"<br />"ဆိုင္တာေပါ့ ေအမီရဲ႔။ ေအမီ့ေၾကာင့္ အဲဒီအဖိုးၾကီးက နတ္ျပည္ေရာက္ျပီး အဲဒီလူေတြနဲ႔ ေတြ႔ရတာေလ။ အဲလိုပဲေပါ့ ေအမီေလးေၾကာင့္လဲ အေဒၚၾကီး ဘ၀မွာ တခါမွ မခံစားဖူးတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ၊ အျမင္သစ္ေတြ၊ စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္ လန္းဆန္းမႈေတြ ျဖစ္လာေစလို႔ေပါ့ ေအမီရဲ႔။"<br /><br />စကားအဆံုးတြင္ ေအမီ ေက်နပ္စြာျပံဳးသြားေတာ့သည္။<br />တကယ္ပါ ေအမီေလးက သိပ္ကို လွသည့္ အျပာေရာင္ ပန္းကေလးတပြင့္ေပါ့။<br /><br />---<br /><br />ဘယ္သြားသြား လူၾကားထဲတြင္ ေအမီေလးက ထင္းလင္းလို႔ေနသည္။<br /><br />"ေအမီ့ကို အျပင္မွာ ထားခဲ့ရတာ စိတ္မခ်ဘူး။"<br />"အာ .. အေဒၚၾကီးကလည္း သူမ်ားေတြလည္း ဒီလိုပဲေလ။ ဟိုမွာ ၾကည့္ပါလား။ သြားေနာ္။ စိတ္ခ်လက္ခ်သြား။ ရံုးဆင္းရင္ ျမန္ျမန္ေတာ့ ျပန္လာေနာ္။"<br />"အင္းပါ ေအမီရဲ႔။ စိတ္ခ်ပါ။ အေဒၚၾကီးလည္း ျမန္ျမန္တတ္မွျဖစ္မယ္။ ဟုိ ကေလး ေနာက္ကေန လိုက္ေျပးေနရတာျမင္ရင္ စိတ္မခ်မ္းသာဘူး ေအမီရ႔ဲ။"<br /><br />---<br />---<br />---<br /><br />စက္ဘီးေလးက ေျဖးေျဖးခ်င္းလိမ့္ေနသည္။<br />ေခြၽးစက္ေတြၾကား ေတြးေ၀ွ႔လာေသာ ေလျပည္ေၾကာင့္ ေအးခ်မ္းသြားသည္။<br />ရယ္ေမာသံမ်ားက လြင့္ေနေသာဆံႏြယ္တို႔ႏွင့္အတူ လံုးေထြးျပီး ေနာက္မွာ က်န္ရစ္ခဲ့ၾကသည္။<br />သူတို႔လည္း သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သြားၾကသည္ထင့္။<br /><br />မေန႔က..<br />ေနာက္ မေန႔ကရဲ႔ မေန႔ကမ်ား .. စက္ဘီးေလးေနာက္မွာ တရိပ္ရိပ္ ...<br />ဒီေန႔ ..<br />ေနာက္ ဒီကေန႔ရဲ႔ မနက္ျဖန္မ်ား .. စက္ဘီးေလးရဲ႔ ေနာက္မွာ တရိပ္ရိပ္ .. က်န္ခဲ့ၾကဦးမည္။<br /><br />ေမာတယ္ဗ်ာ။ ကဲ .. ကြၽန္ေတာ့္ ရင္ခြင္ထဲ ထုိင္။<br />ခင္ဗ်ား မ်က္လံုးေလးကို ပိတ္ထားလိုက္။<br />ေလျပည္ေတြထဲ ၀င္တိုးလိုက္ရေအာင္ပါ။<br />ေလျပည္ေတြေျပာခ်င္တဲ့ စကား ကြၽန္ေတာ္တို႔ ၾကားနာလိုက္ၾကရေအာင္လား။<br />နင္းလိုက္ၾကမယ္ေလ ...<br />ဟိုးးးးးး .... အေ၀းးးးဆံုးထိ ...<br />တကယ္ေတာ့ စက္ဘီးစီးတယ္ဆိုတာ အႏုပညာဗ်။<br /><br />ေမာေတာ့ေမာတာေပါ့။<br />ဒါေပမယ့္ မေမာဘူး။<br /><br />---<br /><br />ကြၽန္မတြင္ မၾကာခင္က ၀ယ္ထားေသာ စက္ဘီးေလးတစ္စီးရွိပါသည္။<br />အျပာေရာင္ေလးျဖစ္ပါသည္။<br />ေအမီဟု အမည္ေပးပါသည္။<br /><br />ေအမီ = ခ်စ္ျခင္း၏ အႏုပညာဟု အနက္အဓိပၸါယ္ ရပါသည္။<br /><br />---<br /><br />၁၉.၀၅.၂၀၁၀။<br />၁၀း၂၉ ည။<br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(0, 51, 51);">စက္ဘီးစီးျခင္း အႏုပညာကို သင္ယူခြင့္ေပးေသာ (၀ါ) စက္ဘီးေသခ်ာစီးတတ္သည္အထိ အပင္ပန္းခံ မေမာမပန္း သင္ေပးေသာ ခ်စ္ညီမ </span><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://www.mirror-4d.net/"> မယ္ရာ့ </a><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အတြက္ ....</span></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-3851151807759554494?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-74099181175383028762010-05-13T02:52:00.009+08:002010-05-13T23:52:12.818+08:00<div style="text-align: justify;">ညခင္းမွာ လမင္း မသာပါ။<br />ဟုိးဘက္မွာေတာ့ နီယြန္ေတာအုပ္။<br />လမ္းေလးတဘက္မွာေတာ့ မူလတန္းေက်ာင္းေလးက သားမဲ့မိခင္လို ျငိမ္သက္လို႔။<br />ပုိးေကာင္ေလးေတြ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ေအာ္သံမၾကားရပါ။ အဲဒီအစားေခါင္းေပၚက အဲကြန္းသံကို ၾကားေနရသည္။<br />ပိုးေကာင္ေလးေတြရဲ႔ အဲဒီ့ေအာ္သံက ညခင္းရဲ႔ အဆင္တန္ဆာလို႔ ေျပာေတာ့ ရီခဲ့ဖူးတဲ့ အသံသဲ့သဲ့ကို ျပန္ၾကားမိသလို။<br /><br />ဒီအခ်ိန္ဆို ေမေမ အိပ္ေနမလား။<br />သူမရွိေနတာလဲ ေမေမအသိ။ ေမေမ အဲဒီ့တျခားဖက္မွာ ရွိေနတာလဲ သူမအသိ။<br />ရွိေနတယ္ဆိုတာသိတဲ့ အသိေလးက ေတာ္ေတာ္ တာ သြားတယ္ဟု ဆက္ေတြးေနမိသည္။<br />ဟုတ္တယ္ေလ။ ေမေမ အဲဒီ့ တျခားဖက္မွာ ရွိေနတယ္ဆိုသည့္ အေတြးနဲ႔ သူမ ႏွစ္ေတြ၊ လေတြ၊ ရက္ေတြ၊ နာရီေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ျဖတ္သန္းခဲ့မိပါလိမ့္။<br />တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ရွိေနတယ္ဆုိတာ သိတဲ့ အသိေလးနဲ႔တင္ လူေတြဟာ ေန႔ေတြ ညေတြကို ျဖတ္ေက်ာ္ၾက။<br /><br />သူမကို ခ်စ္ခင္သူေတြကို ျပန္လည္ေရတြက္ေနမိသည္။<br />တခ်ိဳ႔ လူေတြႏွင့္ ေ၀းသြားလိုက္။ တခ်ိဳ႔လူေတြႏွင့္ နီးလာလိုက္။<br />တစ္ေယာက္၊ ႏွစ္ေယာက္ ....<br />လက္ဆယ္ေခ်ာင္းေတာင္ ျပည့္ပါရဲ႔လား ..<br />သိပ္မမ်ားလွပါ။ သုိ႔ေသာ္ သူတို႔ ေမတၱာေတာ္ေတြက အနႏၱ။<br /><br />ဟုိတေလာက ဖတ္မိေသာ "ေသမင္းကို ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရရင္" ဆိုတဲ့ စာကို ျပန္သတိရမိျပန္သည္။<br />သူမကေတာ့ အေျခအေနနဲ႔ အခ်ိန္အခါကိုသာ ေရြးခ်ယ္လိုပါသည္။<br />သူမကို ဘယ္သူ႔မွမသိတဲ့ ေနရာမွာ ရုတ္တရက္ဆံုးပါးသြားလွ်င္ လူေတြကလဲ သူမႏွင့္ အဆက္အသြယ္သာမရ။ ရွိေနလိမ့္ဦးမည္ဟု ထင္ေနပါလိမ့္မည္။<br />ကဲ .. ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္လံုးအတြက္ မေကာင္းလား?<br /><br />အခ်ိန္ဆိုမွ သူမ နာရီေတြျမန္ထားမိတာ သတိရမိသည္။<br />ဖုန္းကို ၾကည့္ေနၾကမို႔ ဖုန္းကအခ်ိန္ကို ပိုျမန္ထားသည္။ လက္ပတ္နာရီက အခ်ိန္က သူ႔ထက္ ၅မိနစ္ေနာက္က်ျပီး ျမန္သည္။<br />ဘယ္နာရီနဲ႔ပဲတုိင္းတုိင္း အခုေတာ့ ညခင္းကို ေက်ာ္လာခဲ့တာ ေသခ်ာေနဘီ။<br />ေရာင္နီမပ်ိဳ႔ပါ။<br />ပဲျပဳတ္သည္ ေအာ္သံမၾကားပါ။<br />အေမ့ေၾကးစည္သံမရွိပါ။<br />အိမ္ေရွ႔က စံပယ္ရနံ႔ မေမႊးပါ။<br />ဒါမဲ့ သူတို႔ေတြ အျခားတဖက္မွာ ရွိေနပါလိမ့္မည္။ ရွိေနပါလိမ့္ဦးမည္။<br />သူမအေတြးထဲေတာ့ ထာ၀ရရွိေနပါမည္။<br /><br />ရွိေနသည္ဆိုသည့္ အေတြးနဲ႔တင္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာသည္ ၾကီးျမတ္ႏုိင္လြန္းေလစြ။<br /><br /><br />၁၃.၀၅.၂၀၁၀။<br />၄း၄၅ မနက္။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-7409918117538302876?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-59882905001476774512010-05-10T04:17:00.002+08:002010-05-10T04:20:28.122+08:00တနလၤာေရ..<br />ေနေကာင္းပါစ။<br /><br />ငါ့စက္ဘီးေလးနဲ႔ ငါ့ကို ခြဲတဲ့ တနလၤာ။<br />ငါနဲ႔ ငါ့ညီမေလးကို ခြဲတဲ့ တနလၤာ။<br />ငါနဲ႔ ငါ့သူငယ္ခ်င္း စကားစျမည္ကို ခြဲတဲ့တနလၤာ။<br />ငါနဲ႔ ငါ့သီခ်င္းေလးကို ခြဲတဲ့ တနလၤာ။<br />ငါ့ဘူတာရံုေလးနဲ႔ ေနာက္ဆံုးရထားကိုခြဲတဲ့ တနလၤာ။<br /><br />တနဂၤေႏြအိမ္မက္ေတြထဲက ရုန္းထြက္လို႔<br />ျပဳတ္က်က်န္ခဲ့တဲ့ စေနမွာေတာင္<br />ငါ ေပ်ာ္ေနခဲ့မိပါရဲ႔လား။<br /><br />ငါခ်စ္တဲ့ ေသာၾကာေကာင္မေလးနဲ႔ေတြ႔ဖို႔<br />ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ခင္ဗ်ားရဲ႔ရင္ထဲ<br />ေန႔သစ္ရဲ႔ ေတးေတြမရွိဘူး။<br />အေလ့က်ေပါက္တဲ့ ပန္းေတြမပြင့္ဘူး။<br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အဖူးေတြေတာင္ ျပန္ငံုလို႔။<br /><br />တကယ္ပါ..<br />လူမုန္းမ်ားတဲ့ တနလၤာေရ..<br />လူၾကီးလူေကာင္းဆန္ျပရတဲ့ ဒီေလာကၾကီးထဲ<br />ဂရုဏာတရားၾကီးမားတဲ့ ငါလိုလူေတာင္<br />ေကာင္းေသာေန႔ပါလို႔<br />ႏႈတ္ဆက္လိုက္ဖို႔ ေတာ္ေတာ္ခက္သား။<br /><br />၁၀.၅.၂၀၁၀။<br />၃း၁၇ မနက္။<br /><br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-5988290500147677451?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-23347817730389728022010-05-04T11:46:00.012+08:002010-05-04T20:22:53.482+08:00ေတြ႔ဆံုခ်ိန္ကနည္းတယ္<br />ရင္ထဲရွိတဲ့အခ်ိန္ေတြကမ်ားတယ္။<br /><br />ကပိုကရိုနဲ႔<br />ပ်င္းပ်င္းရိရိ ေမလထဲမွာေတာင္<br />အတိတ္အိုအိုထဲက<br />မစားသင့္တဲ့စပ်စ္သီးညိဳညိဳေတြ<br />ခ်ိဳတယ္။<br /><br />ငါျခိဳးျခံလို႔မရတဲ့<br />ေကာ္ဖီေလးေရ..<br />အရင္လိုျပံဳးျပီး ၾကည့္ခ်င္လည္းၾကည့္။<br />ဟန္က်ပန္က်ဘဝထဲက<br />ကိုယ့္ကိုကိုယ္ပိုတြက္မိတဲ့ေကာင္မေလး<br />အျဖဴေရာင္ေဆးပံုးေလးကိုင္ျပီး<br />ငိုင္ေနခဲ့သူ။<br /><br />၄.ဝ၅.၂ဝ၁ဝ။<br />၁၁း၄၅ မနက္။<br /><br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-2334781773038972802?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-32124514680578418782010-04-28T01:37:00.008+08:002010-04-28T01:59:20.375+08:00ကဗ်ာမွာ ေပ်ာ္၀င္တဲ့လူတစ္ေယာက္ဟာ<br />လက္ေတြ႔ကမၻာမွာ ေပ်ာ္၀င္ဖို႔ခက္တယ္။<br /><br />ပင္လယ္ မိုးေရခ်ိဳးတာေတာင္<br />မုန္တိုင္းလို႔ ထင္လိုထင္နဲ႔<br />တေလာကလံုးကို ရင္ဘတ္ထဲထည့္ထားေတာ့<br />ခဏခဏ ေနာက္ျပန္လဲတယ္။<br /><br />ဘ၀က ပို႔စ္ေမာ္ဒန္<br />စိတ္ကူးနေဘနဲ႔ စပ္ၾကည့္ ဟပ္ၾကည့္ေတာ့<br />ဂဃနဏ လဲြတယ္။<br />ဆန္းဆန္းျပားျပားလြဲတယ္။<br /><br />ဘာပဲေျပာေျပာ<br />လဲေဖာ္လဲဖက္ေတြရွိတယ္။<br />လြဲေဖာ္လြဲဖက္ေတြရွိတယ္။<br />ကမၻာကို ကဗ်ာထဲထည့္လိုက္ရံုနဲ႔<br />ဘ၀ေတြဟာ ေနေပ်ာ္သြားၾကတယ္။<br /><br /><br />၂၈.၀၄.၂၀၁၀။<br />၁း၃၀ မနက္။<br /><span style="font-size:85%;"><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">Dedicated to : လဲေဖာ္လဲဖက္၊ လြဲေဖာ္လြဲဖက္၊ ကဗ်ာေရးေဖာ္ေရးဖက္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားသို႔။<br /><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-3212451468057841878?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-7905136493716198562010-04-25T02:41:00.008+08:002010-04-25T03:09:22.930+08:00ဓါတ္ေလွကားမ်ားကို သူမ မၾကိဳက္သည့္အေၾကာင္းေတြက သိပ္မ်ားလွသည္။<br /><br />ဓါတ္ေလွကားေတြထဲ ေရာက္သြားပီး တံခါးပိတ္လိုက္သည္ႏွင့္ တခုခုကို ခ်န္္ရစ္ခဲ့ရသလိုမ်ိဳး နင့္နင့္နဲနဲ ..<br />ေနာက္ အပိတ္အေလွာင္ခံလိုက္ရသလိုမ်ိဳး မြန္းမြန္းက်ပ္က်ပ္ ..<br />ကိုယ့္သြားမယ့္ အထပ္ မေရာက္မခ်င္း လူေတြက တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ ကိုယ့္ကို ခ်န္ရစ္ခဲ့ၾကေတာ့လဲ ဘာမွ မဆိုင္ပါဘဲ အခြဲခြာ၊ ခ်န္ရစ္ခံခဲ့ရသူတစ္ေယာက္၏ ခံစားခ်က္မ်ိဳး ..<br />ေနာက္ က်ဥ္းက်ဥ္းက်ပ္က်ပ္ထဲမွာ မ်က္စိကို ဘယ္ပို႔ရမွန္းမသိတာ အဆိုးဆံုးျဖစ္သည္။<br /><br />အို .. ေျပာရရင္ေတာ့ သူမ ဓါတ္ေလွကားကို မၾကိဳက္သည့္အေၾကာင္းေတြက အမ်ားသားလား။<br /><br />----<br /><br />သူမမွာ မနက္ခင္းေတြ ေပ်ာက္ေနတာ အေတာ္ပင္ၾကာေနခဲ့ျပီ။<br />ဒီေန႔လည္း ရံုးမေရာက္ခင္ကပင္ အားေတြက ကုန္ခမ္းေနသည္။<br />နားေထာင္ေနေသာ သီခ်င္းကို မၾကိဳက္တာကို ေက်ာ္ပစ္လိုက္ဖို႔ပင္ လက္ကမေရာက္။<br />သီခ်င္းေတြက နားထဲကို က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ခုန္ေပါက္၀င္ေရာက္ေနၾကသည္။<br />တခုခုလႈပ္ရွားလိုက္ဖို႔ပင္ အားမရွိ။<br /><br />ဓါတ္ေလွကားထဲ ၀င္လုိက္သည္။ ေနာက္က လူေတြလိုက္၀င္လာၾကသည္။<br />သိပ္မမ်ားသျဖင့္ ေတာ္ေသးသည္။<br />ေနာက္ဆံုးဘက္ မွန္နားမွာ ကပ္ရပ္ေနလိုက္သည္။<br />အၾကည့္ေတြကို ထံုးစံအတိုင္း ေအာက္ပို႔ထားလိုက္သည္။<br /><br />----<br /><br />တံခါးက ပိတ္လိုက္ခါနီးမွ "တီ" ဆိုသည့္ အသံႏွင့္ လူႏွစ္ေယာက္ ထပ္၀င္လာသည္။<br />သူမ အၾကည့္ေတြေအာက္ထဲကို ေျခေထာက္တစ္စံု ၀င္ေရာက္လာခဲ့သည္။<br />ေယာက်ာ္းစီး ေျခညွပ္ဖိနပ္ စီးထားေသာ ေျခေထာက္က အေတာ္ပင္ ရွင္းသန္႔ေနသည္။<br />ေျခေခ်ာင္းကေလးေတြြက သပ္သပ္ရပ္ရပ္။ ေျခဖမိုးတြင္ အေၾကာအခ်ိဳ႔ ေထာင္ ထ ေနေသးသည္။<br />ဘာရယ္မဟုတ္ သူမ အၾကာၾကီး ၾကည့္ေနမိသည္။<br /><br />ေျခေထာက္ကေလး တစ္ခ်က္လႈပ္သြားသည္။ ဘာရယ္မဟုတ္ ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ရွင္းသန္႔ေနသည့္ ပံုရိပ္တစ္ခု ျမင္ကြင္းထဲ ၀င္လာသည္။<br />ဆံပင္ေတြက တိုကပ္ကပ္။ သူ ရွင္းသန္႔ေနပံုကို ေျပာစရာ သူမ အေကာင္းဆံုးစကားလံုးရွာမရ။<br />မိတ္ေဆြ ျဖစ္ဟန္တူသူႏွင့္ စကားလွမ္းေျပာေနပံုက တိုးတိတ္ညင္သာ။<br />သူ႔အသံေတြက သူမ သီခ်င္းသံေတြကို ေက်ာ္ျပီး ၀င္ေရာက္မလာႏုိင္ေအာင္ကို တိုးလြန္းသည္။<br />သူ႔အသံကို ၾကားခ်င္မိေသာ္လည္း သီခ်င္းသံကုိ တိုးပစ္လုိက္ဖို႔လည္း သူမလက္ေတြက လႈပ္ရွားလိုက္ဖို႔ပင္ အားမရွိ။<br />ေနပါေစေတာ့ေလ။ စိတ္ကိုေလွ်ာ့လိုက္မိသည္။<br /><br />"တီ" ဆိုသည့္ အသံႏွင့္အတူ တံခါးပြင့္သြားသည္။<br />ထြက္ခြါသြားေသာ ေက်ာျပင္တစ္ခုကို ေငးရင္း သူမ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။<br />တံခါးျပန္ပိတ္သြားသည္။<br /><br />----<br /><br />ဓါတ္ေလွကားစီးရတာဟာ ဘ၀တစ္ခုကို ျဖတ္သန္းရသလိုမ်ိဳးဟု ခုတေလာ မၾကာခဏ ေတြးျဖစ္သည္။<br /><br />ဓါတ္ေလွကားေတြကို သူမ မုန္းသည့္ အေၾကာင္းမ်ားစြာရွိပါသည္။<br /><br />တစံုတေယာက္ ကုိယ္ မတားလိုက္ႏိုင္ဘဲ ၀င္ေရာက္လာသည့္ အခ်ိန္မွာေရာ..<br />တစံုတေယာက္ လွမ္းထြက္သြားသည္ကို ကိုယ္ မတားလိုက္ႏိုင္ဘဲ ဒီအတိုင္းၾကည့္ေနရသည့္အခါမွာေရာ..<br /><br />၂၅.၀၄.၂၀၁၀။<br />၂း၄၁ မနက္။<br /><br></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-790513649371619856?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-37516662815586392452010-04-16T10:27:00.008+08:002010-04-16T10:39:05.257+08:00ပူလိုက္တာ..အသားေတြၾကြပ္စပ္ေအာင္ပူသည္။ မႏွစ္ကထက္ပိုမိုပူျပင္းသေယာင္။<br /><br />လမ္းထဲကျဖတ္ေလွ်ာက္လာေတာ့ အိမ္တစ္အိမ္ဆီမွ ..<br />♪♫ ေနာင္ႏွစ္ကိုလည္း စီးလို႔ၾကိဳမယ္ ေမာင္ၾကီးလာပါမယ္ လာပါမယ္ ♪♫<br />..ဟူေသာ သီခ်င္းကို ၾကားလိုက္ရသည္။<br />"ေနၾကပါဦးေလ။ ဒီေန႔မွအၾကတ္ပဲရွိေသးတာ။ မနက္ျဖန္က်မွ ဒီသီခ်င္းဖြင့္ရမွာ" ဟု သူမစိတ္ထဲကေန ေျပာလိုက္မိသည္။<br /><br />လမ္းထဲမွာ ေျခာက္ကပ္ေနသည္။ ရွိေနတဲ့လူေတြကလည္း ခိုနားရာအရိပ္ကို အေမာတေကာ ရွာေဖြေနၾကသည့္ႏွယ္။<br /><br />ေဘးနားက သၾကၤန္ကားတစ္စီး ျဖတ္ေမာင္းသြားသည္။ သူမကိုေတာင္မျမင္သည့္ႏွယ္။ တိုက္မိမလိုလိုေတာင္ျဖစ္သြားသည္။<br />ထူးထူးဆန္းဆန္း ကားေပၚကလူေတြအကုန္ ျငိမ္သက္ေနၾကပါလား..<br />"အင္းေလ .. အတက္ေန႔ေတာင္ေရာက္ေတာ့မွာကိုး"။<br /><br />"အေမလည္းသူမကိုဖုန္းမဆက္ပါလား။" ခါတိုင္းဆို ျပန္မလာမခ်င္း စိတ္ပူျပီး ဖုန္းေတြလွိမ့္ဆက္ေနၾက။ ေရစိုစိုႏွင့္ဖုန္းကိုင္ရေသာအခါ သူမစိတ္ညစ္ေနၾက။<br /><br />"ဖုန္းဆိုမွဖုန္းဘယ္နားက်န္ခဲ့ပါလိမ့္။ ဟုိေကာင္ေတြဆီမွာ က်န္ခဲ့တာပဲျဖစ္မယ္။ အိမ္ေရာက္မွ ဖုန္းဆက္ေတာင္းေတာ့မယ္" ဟုေတြးျပီး ခပ္သြက္သြက္လွမ္းလိုုက္မိသည္။<br /><br />ျခံတံခါးေသာ့ခတ္ထားသည္။<br />ထူးထူးဆန္းဆန္း တအိမ္လံုးဘယ္သြားၾကပါလိမ့္။<br />ပိုထူးဆန္းတာက အိမ္ကေခြးမိုက္ကယ္ေလးက ျခံထဲကေန သူမကို အတင္းထိုးေဟာင္ေနသည္။<br />"မိုက္ကယ္...ငါေလဟာ" ဟုေျပာလိုက္ေသာ္လည္း သူမအသံေတြ တိုးတိတ္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ အပူကသူမအားအင္ေတြကို စုပ္ယူသြားျပီထင့္။<br />တကိုယ္လံုးလဲ နာက်င္ကိုက္ခဲေနသည္။<br />ပင္ပန္းၾကီးစြာ ျခံေရွ႔အရိပ္မွာ ထိုင္ခ်လိုက္မိသည္။<br /><br />ဟိုးအေရွ႔က ပိေတာက္ႏွင့္ငုပင္တို႔ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မဝါပဲအနီေရာင္ေတြ ျဖစ္ေနၾကသည္က<br />........<br /><span style="color:#ff0000;"><strong>ရြံရွာစက္ဆုတ္ဖြယ္္။<br /></strong></span><br />၁၆.ဝ၄.၂ဝ၁ဝ။<br />၁ဝး၂၇ မနက္။<br /><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;color:#cc0000;">Dedicated to Bomb-Blasted-Victims on 15th April, 2010. </span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;color:#cc0000;">R.I.P.</span><br /><br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-3751666281558639245?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-88344773541046419672010-04-15T00:24:00.007+08:002010-04-15T01:25:34.430+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">အေမ</span> တဲ့။<br />မရိုးႏုိင္တဲ့ ဂီတ။<br />သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ ေတးသြား။<br />ေနာက္..<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">ကြၽန္မရဲ႔ skeleton။</span><br /><br />တျခားစာေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေရးေရး.. ကြၽန္မ အျမဲတမ္းေရးဖို႔ လက္တြန္႔တဲ့ အေၾကာင္းအရာဟာ အေမ ပါပဲ။<br /><br />ဒီေန႔ေတာ့ နည္းနည္းၾကိဳးစားၾကည့္ခ်င္တယ္။<br /><br />အေမ့ရဲ႔ ေမြးေန႔ေလ..<br /><br />---<br /><br />အေမ က ပုပုေသးေသးေလး။<br />အေမ့ဗိုက္ေသးေသးေလးထဲက ကြၽန္မဘယ္လိုလုပ္ျပီး လူ႔ေလာကထဲေရာက္လာတာပါလိမ့္လို႔ ေတြးရတာကိုက ခ်စ္ ၾကည္ႏူးဖြယ္ ..<br /><br />အေမက လူနဲ႔ မလိုက္ေအာင္ စိတ္ဓါတ္မာတယ္။ ကြၽန္မတို႔ တစ္အိမ္လံုးရဲ႔ ေမာင္းႏွင္အား။ ရထားေခါင္းတြဲေလးေပါ့။<br /><br />ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔ သနားၾကင္နာတတ္ျခင္းကို အေဖ့ဆီက ရခဲ့ျပီး ဘ၀ကို ရင္ဆုိင္ရဲတဲ့ အားမာန္ကိုက်ေတာ့ အေမ့ဆီက ရခဲ့တယ္။ ကြၽန္မ သိပ္မ်ားကံေကာင္းေနလား...<br /><br />ဘ၀မွာ အေမမ်က္ရည္က်တာ လက္ငါးေခ်ာင္းထက္ပိုမျမင္ခဲ့ဖူးဘူး။ ဘ၀တုိက္ပြဲမွာ ဘယ္ေတာ့မွ ေသြးမေၾကာင္ခဲ့ဘူး။<br />အေမ ရံုးပ်က္တာ၊ ခြင့္ယူတာ အရမ္းကို ရွားပါးတယ္။ ကြၽန္မထင္တယ္ မရွိသေလာက္ပဲ။<br />ဟင္းဆို ကိုယ္တိုင္ခ်က္ေကြၽးရမွ။ ေစ်းဆို ကိုယ္တုိင္၀ယ္ရမွ။ မနက္ဆို ၆နာရီဆုိႏိုးေနဘီ။<br />ေသခ်ာတာကေတာ့ အေမဟာ မပ်င္းဘူး။<br /><br />ကြၽန္မရဲ႔ စိတ္ဓါတ္ေက်ာရိုးေတြကို အေမ့ဆီက သင္ယူထားတဲ့ အားမာန္ျပင္းတဲ့စိတ္ေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ခဲ့တယ္။ <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">အေမဟာ ျပီးျပည့္စံုတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘ၀မွာ စိတ္အားငယ္စရာနဲ႔ ၾကံဳတုိင္း စိတ္ဓါတ္က်စရာနဲ႔ဆံုတိုင္း အေမ့ကို ျပန္ျမင္ေယာင္မိတယ္။ အေမဟာ ကြၽန္မရဲ႔ IDEAL PERSON ပါပဲ။</span><br /><br />---<br /><br />ခုေတာ့ ရထားေခါင္းတြဲေလးလဲ အိုေဟာင္းလာခဲ့ျပီ။<br /><br />သူခုိနားခ်င္တဲ့ မခမ္းမနားဘူတာေလးကိုေတာင္မွ ကြၽန္မက တည္ေဆာက္ဆဲ။<br />ဘယ္ေတာ့မွ ျပီးမွာပါလိမ့္။ ခြင့္လႊတ္ပါ ေမ။<br /><br />ေမ့သမီးကေတာ့ ဓါတ္ေလွကား(escalator) ေျပာင္းျပန္စီးမိတဲ့လူလို ေျခလွမ္းေတြ ဆက္လွမ္းတာေတာင္မွ ဒီနားတင္ တန္႔ေနတုန္း။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေမြးေန႔ပါ ေမ။</span><br /><br />ဘာဆုေတာင္းေပးရမလဲ အေမ??.. ရင္ထဲမွာ အေမ့ကို ျဖစ္ေစခ်င္တာေတြက မ်ားၾကီး။<br />အေမ့အေပၚထားရွိတဲ့ သမီးရဲ႔ဆႏၵအားလံုးျပည့္ပါေစေပါ့။<br /><br />ေနာက္ ျဖစ္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္..<br />သံသရာဆက္ဆက္..<br />အေမ့နဲ႔တူတူ..<br /><br />၁၅.၀၄.၂၀၁၀။<br />၁း၁၅ မနက္။<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-8834477354104641967?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-88336541808044234342010-04-12T02:00:00.003+08:002010-04-12T02:32:05.646+08:00စိတ္အဆင္မေျပတဲ့ညပါ။<br /><br />ကိုယ္ရုိက္ခ်ိဳးခဲ့တဲ့<br />"အက်င့္" အက်ိဳးအေၾကေတြကို စားသံုးျပီးေတာ့<br />နတ္ဆိုးေတြ ေပ်ာ္ျမဴးေနၾကတယ္။<br /><br />အဲဒါဟာ<br />အလွမ္းမမွီတဲ့ေကာင္းကင္ပါ<br />ကိုယ္ျဖိဳခ်ခဲ့တဲ့ေကာင္းကင္ပါ<br />ည ျပီးရင္ ေန႔ တဲ့..<br />ေက်ာခုိင္းလိုက္ေပမယ့္လည္း<br />အဲေကာင္းကင္က<br />ပံုမွန္အတိုင္း ေန'ထြက္လာပါလိမ့္ဦးမယ္။<br /><br />နတ္ဆိုးေတြကို ေျပာလိုက္ပါ။<br />ွ<span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">ရွိေနျခင္းကို </span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">အျပန္အလွန္သိေနရင္းနဲ႔တင္</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">ဘ၀ဟာ ေနေပ်ာ္တယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း</span> ...<br /><br /><br />၁၂.၀၄.၂၀၁၀။<br />၂း၂၂ မနက္။<br /><br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-8833654180804423434?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-9362398706985203952010-04-08T01:07:00.005+08:002010-04-08T03:12:49.163+08:00<div style="text-align: justify;">ေျခေထာက္ကေလး စံုရပ္ျပီး "အမ အြန္လုိင္းလာဦးမယ္ မဟုတ္လား" ဟု လွမ္းအေမးတြင္ ကြၽန္မ သူမကို ပိုခ်စ္သြားဟန္တူပါသည္။<br /><br />လမ္းတေလွ်ာက္လံုး ဘယ္ေနရာတြင္ ဘယ္လိုရင္းႏွီးသြားၾကသလဲဟု ျပန္စဥ္းစားေနမိသည္။<br /><br />ကြၽန္မက စိတ္ျမန္သူမို႔ သူမ စကားမျပီးခင္ တအားျဖတ္ေျပာမိျပီး စကားေတြလမ္းေၾကာင္းလြဲကာ<br />"အင္း ဘယ္ေရာက္သြားပါလိမ့္ စကားက" ဟု မ်က္မွန္ေလး စုိက္ျပီး သူမစဥ္းစားေနေသာအခါတြင္လား??<br /><br />သူငယ္ခ်င္း ေနာက္တစ္ေယာက္အေၾကာင္းေျပာျပီး "အင္း အဲဒါ ဟုတ္တယ္ ဟုတ္တယ္" ဟု အျပန္အလွန္ ေထာက္ခံၾကေသာ အခါတြင္လား??<br /><br />ရယ္စရာေျပာျပီး ကြၽန္မအားရပါးရရီမိေသာအခါမွ "မရီနဲ႔ေလ" ဟု သူမတားျမစ္ေသာ အခါတြင္လား??<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">ရထားတေလွ်ာက္ အရာအားလံုး တရိပ္ရိပ္က်န္ရစ္ခဲ့ၾကသလို ကြၽန္မ ေမးခြန္းေတြရဲ႔ အေျဖေတြလည္း ထြက္က်က်န္ခဲ့ဟန္တူပါသည္။</span><br /><br />ထားလိုက္ပါေလ .. ေမးခြန္းတုိင္းမွ အေျဖမလိုခဲ့ဘူးပဲ။<br /><br />---<br /><br />"အဲလိုေလ အမရဲ႔" ဟုေျပာလိုက္ေသာအခါ တခုခုကို တိုက္တြန္းလိုက္ခ်င္ေသာ္လည္း ခဏရပ္ျပီး ဒီအတိုင္း ဆက္နားေထာင္ေပးေနမိသည္။<br /><br />ကြၽန္မထက္ ဘ၀အေတြ႔အၾကံဳေတြ အမ်ားၾကီးရွိဟန္တူေသာ သူမသည္ အသက္အရြယ္ထက္ အမ်ားၾကီး တည္ျငိမ္ရင့္က်က္ေနပါျပီ။<br /><br />တခါတေလ သူမ စကားမ်ားထဲမွ ျပန္လည္သင္ယူရသည္။<br /><br />သို႔ေပမယ့္ တခါတေလေတာ့လည္း အတင္းေစာျပီး ပြင့္လိုက္ရတဲ့ပန္းေလးလို ျမင္မိသည္။<br />"ပန္းဆုိတာ ပြင့္ျပီး ဘာလုပ္ရမွာပါလိမ့္" ဟု သူမ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ တခါတရံ ေတြေ၀ေနဟန္။<br /><br />ကြၽန္မကို ေမးေတာ့ ျပံဳးျပီးသာ ၾကည့္ေနမိသည္။ သူမ မ်က္၀န္းထဲမွတဆင့္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ခံစားသိရွိျပီး ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာမျပခ်င္ခဲ့ပါ။<br /><br />ကြၽန္မရဲ႔ အၾကည့္ေတြက တစ္ခ်ိန္က မမ ကြၽန္မကို ၾကည့္ခဲ့ဖူးေသာ အၾကည့္မ်ိဳးျဖစ္ေနမည္မွာ ေသခ်ာပါသည္။<br /><br />မမကို လြမ္းလြမ္းဆြတ္ဆြတ္သတိရမိသည္။<br />ကြၽန္မမွာသာ ဒီလို ညီမမ်ိဳးေလးနဲ႔ တူတူျဖတ္သန္းခဲ့ရလွ်င္ သူမ မၾကိဳက္တဲ့ ေဘာလံုးအသင္းကိုေတာင္ ၾကိဳက္မိပါ့ေတာ့မလားဟု ေတြးမိသည္။<br />အဲဒီလို ညီမေလးမ်ိဳးနဲ႔ ေအာ္ဟစ္ ေသာင္းက်န္းျပီး တသင္းထဲ အားေပးခဲ့။ တသားထဲက်သြားခဲ့မည္လား။<br />(ပိုသည္ဟုဆုိက ဆုိႏုိင္ပါသည္။)<br /><br />---<br /><br />ေကာ္ဖီေတြ ပိုေသာက္ေကာင္းလာခဲ့ပါသည္။<br /><br />အခ်ိန္ေတြက တုိပါသည္။ အနာဂတ္ဆိုတာ ကြၽန္မတို႔ မပိုင္ၾကေသာ္လည္း အခုခဏတာ ေတြ႔ဆံုရေသာ အခ်ိန္တြင္ေတာ့ သူမေတာင့္တေနေသာ လွမ္းဆြဲထားမည့္ လက္တစ္စံုျဖစ္ခ်င္ပါသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">လက္ကေလးေတြရဲ႔ အထိအေတြ႔ကတဆင့္ သူမရဲ႔ညေတြ ထင္သလို မေမွာင္ေနေၾကာင္း စကားလံုးမ်ားမသံုးဘဲ ေျပာျပခ်င္ပါသည္။</span><br /><br />ေနာက္ .. အဲဒီေနာက္တြင္ေတာ့ ...<br /><br />---<br /><br />ညီမေလးရဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္နားရွိ အခ်ိဳင့္ေလးက ခြက္၀င္သြားလိုက္။ ေျပသြားလုိက္။<br /><br />ကြၽန္မအဲဒါကို ေငးလိုက္။ "အစ္မ သိတယ္မလား" ေမးရင္ ေျဖဖို႔ စကားေတြေနာက္ အာရံုစုိက္လိုက္။<br /><br />အဲဒီအခ်ိန္မွာ ...<br /><br />ေကာင္းကင္ထက္က ၾကယ္ေလးတစင္းက ကြၽန္မတို႔ကို ျပံဳးျပီး ၾကည့္ေနလိုက္ႏွင့္။<br /><br />ဘ၀က ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း ေနေပ်ာ္သားဟု။<br /><br />---<br /><br />၈.၄.၂၀၁၀။<br />၂း၂၁ မနက္။<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-936239870698520395?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-72393220629876854872010-04-04T16:19:00.006+08:002010-04-04T17:29:02.130+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;"><u>ကမ္းေျခ<br /><br /></u></span>ပိတ္ရက္ျဖစ္ေပမယ့္ ခုတေလာ မိုးရြာရြာေနသျဖင့္ ဒီေန႔ လူေတြ သူ႔ကမ္းေျခတြင္ စည္ကားသင့္သေလာက္ မစည္ကားလွ။<br /><br />A,B,C,D တို႔ အုပ္စုႏွင့္ တျခား မိသားစု တစ္စု ႏွစ္စုသာရွိသည္။<br />သူ႔အတြက္ကေတာ့ သိပ္ျပီးမထူးဆန္းေတာ့ပါ။<br />သူ႔ရင္ခြင္ထဲ လူေတြက ၀င္လာလိုက္ၾက၊ ထြက္သြားလိုက္ၾကႏွင့္။<br />သူတို႔၏အေပ်ာ္ေတြ၊ ရင္ခုန္သံေတြ၊ ၾကည္ႏူးမႈ အရာအားလံုးဟာလည္း တျဖည္းျဖည္း ေ၀၀ါးေပ်ာက္ကြယ္ သြားလိုက္ၾက။<br />သူ၏ တည္ရွိမႈက သူ႔တို႔အတြက္ တခဏမွ်သာ။<br />ဤသို႔ျဖင့္ သူ႔တည္ရွိမႈကိုေတာင္ ေမ့ေနခဲ့တာ ၾကာျပီေကာ ....<span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;"><br /><br /></span>---<br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;"><u>သူမ</u></span><br /><br />ရုတ္တရက္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနရာမွ ကမ္းေျခရဲ႔ ဥပေကၡာကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။<br /><br />အုိ.. သူမတို႔ရဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကိုေတာ့ အသိအမွတ္ျပဳသင့္သည္ ထင္ပါရဲ႔။<br /><br />ခဏတာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ အတြက္ျဖစ္ေပမယ့္ ဒီအခ်ိန္ေလးအတြက္ သူမတို႔ ဘယ္ေလာက္ျပင္ဆင္ခဲ့ရေၾကာင္း၊ ဘယ္ေလာက္ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ရေၾကာင္း၊ စိတ္ညစ္ျငဴးစရာမ်ားရဲ႔ ထြက္ေပါက္၊ နားခိုရာ၊ ေနာက္ ... ဒီအခ်ိန္ေလးဟာ သူမတို႔အတြက္ ဘ၀မွာ ေနာက္ အျမဲ ျပန္ေအာင့္ေမ့တမ္းတဖြယ္ရာ တန္ဖိုးရွိတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြျဖစ္ေၾကာင္း ...<br /><br />ခဏတာ ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔ အသံုးခ်ခံ ရင္ခြင္တစ္ခုအျဖစ္ ဘယ္တုန္းကမွ သေဘာမထားခဲ့ေၾကာင္း ကမ္းေျခေလးသိေအာင္ ေျပာျပလိုပါသည္။<br /><br />---<br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;"><u>သူမ</u></span><br /><br />မိုးေတြက တဖြဲဖြဲရြာေနသည္။<br />ေလညင္းက ျဖည္းျဖည္းညင္သာ ...<br /><br />"ေနရစ္ေတာ့ကမ္းေျခ" ဟု သူမ၏ ႏႈတ္ဆက္သံတိုးဖြဖြက မသဲမကြဲႏွင့္ တျခားအသံမ်ားၾကား ေရာေႏွာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။<br /><br />---<br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;"><u>ကမ္းေျခ</u></span><br /><br />"ေနရစ္ေတာ့ကမ္းေျခ" ဟု ထူးထူးဆန္းဆန္း ႏႈတ္ဆက္သံကို ၾကားလိုက္ရမိသလိုလို။<br />မိုးသံ၊ ေလသံ၊ လိႈင္းသံမ်ားၾကား မသဲမကြဲ။<br /><br />ေခါင္းေထာင္ထၾကည့္လိုက္ျပီးမွ ခပ္ဖြဖြျပံဳးျပီး လႈိင္းေတြၾကား ျပန္လည္စီးေျမာ ေနလိုက္မိသည္။<br /><br />---<br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">အသိအမွတ္ျပဳျခင္းႏွင့္ အသိအမွတ္ျပဳခံျခင္း ၾကားတြင္ ၾကိဳးမွ်င္မွ်င္ေလးသာ ျခားပါသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">ၾကားနာတတ္ဖို႔သာလိုပါသည္။</span><br /><br />---<br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">(Good Friday 2010 .. အမွတ္တရ)</span><br /><br />၄.၀၄.၂၀၀၉။<br />၅း၁၁ ညေန။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-7239322062987685487?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-70720411342819102632010-03-25T22:02:00.009+08:002010-03-26T00:14:34.985+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">မိုးတိမ္(၁)</span><br /><br />ခန္႔ျငားထည္၀ါေသာ မိုးတိမ္။<br />ပူျပင္းေသာေနေရာင္ကို ထိုးေဖာက္ခြင့္မေပးဘဲ ထူထူထဲထဲ။<br />ျမင္လိုက္ရရံုႏွင့္ လံုျခံဳေအးခ်မ္းမႈကို ေပးေတာ့မည္ဟု ယံုၾကည္ေစေသာမိုးတိမ္။<br />တကယ္ေတာ့ သူမ၏ေကာင္းကင္တြင္ ခဏတာ ျဖတ္သြားျဖတ္လာမိုးတိမ္မွန္း ေနာက္ေတာ့ သတိထားမိသည္။<br />ထိုမိုးတိမ္ျဖတ္သန္းသြားသည္က ျဖည္းျဖည္းျငင္သာစြာ။<br />လိုက္ပါေငးေမာမိေသာ ထုိခဏ၌ ထိုမိုးတိမ္၏ ခန္႔ျငားထည္၀ါမႈကို ခဏတာ ေငးေမာ အားက်ခဲ့ဘူးသည္ကိုျဖင့္ သူမ၀န္ခံလိုပါသည္။<br />သို႔ေသာ္ အခ်ိန္ၾကာလာသည္ႏွင့္အမွ် ထိုမိုးတိမ္ျဖတ္သန္းသြားခဲ့ဘူးသည္ကို သူမ၏ေကာင္းကင္က ေမ့ေလ်ာ့ကာ ေနေလေတာ့သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">မိုးတိမ္(၂)</span><br /><br />သနားစရာေကာင္းေသာမိုးတိမ္ျဖစ္သည္။<br />အားငယ္ေၾကာက္ရြ႔ံေနဟန္ႏွင့္ အျမဲလိုလို အံု႔မိႈင္းဆံု႔ဆိုင္းကာ ရြာခ်ေတာ့မည့္ႏွယ္။<br />သူမေကာင္းကင္ရွိ ထိုမိုးတိမ္ကို ေမာ့ၾကည့္မိသည္ႏွင့္ အတူလိုက္ပါ ငိုေၾကြးခ်င္ဖြယ္။ ထိုမိုးတိမ္ႏွင့္အတူ လိုက္ပါငိုေၾကြးခဲ့ဖူး လြမ္းေဆြးခဲ့ဖူးသည္။<br />ေနာက္ပိုင္း ထိုမိုးတိမ္ရွိ မိုးသားမ်ားတျဖည္းျဖည္းပါးလႊာသြားခဲ့သည္လား၊ အားငယ္စိုးရြံ႔မႈမ်ား တျဖည္းျဖည္း လြင့္ပ်ယ္သြားခဲ့သည္လား သူမေသခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ေပ။<br />သူမ၏ သနားၾကင္နာမႈတစ္ခုတည္းျဖင့္ သူမ၏မိုးေကာင္းကင္တြင္ ထာ၀ရတည္ရွိေစႏုိင္မည္မဟုတ္မွန္း ေနာက္ပိုင္းသူမ တျဖည္းျဖည္း သိရွိလာခဲ့ပါသည္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">မိုးတိမ္(၃)</span><br /><br />သူမ၏ေကာင္းကင္တြင္ အခ်ိန္အၾကာၾကီး ရွိခဲ့ဘူးေသာ မိုးတိမ္ျဖစ္သည္။ သူမ သြားေလရာ ေနေပ်ာက္မထုိးေအာင္ လိုက္ပါကာကြယ္ေပးခဲ့ဘူးေသာမိုးတိမ္။<br />ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္က သူမက ေနေရာင္ကို ေမွ်ာ္ကိုးေနေသာ အခ်ိန္။<br />ေပးသူႏွင့္ ယူသူမမွ်ေသာအခါ တခါတေလ သူမစိတ္ဆိုးခဲ့ဖူးေသာ၊ (တိတ္တဆိတ္ က်ိန္ဆဲခဲ့ဖူးေသာ) မိုးတိမ္။<br />သူမအရိပ္ခုိခ်င္ေသာ အခ်ိန္ေရာက္ေသာအခါ သူမမိုးေကာင္းကင္မွ ထာ၀ရ အျပီးအတိုင္ ထြက္ခြာသြားေသာ မိုးတိမ္။<br />ယခုအခ်ိန္ထိ တခါတေလ ပင္ပန္းဆင္းရဲမႈမ်ား ၾကံဳေတြ႔ရတုိင္း သတိရမိေသာ မိုးတိမ္ျဖစ္ေၾကာင္း .......<br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">မိုးတိမ္(၄)</span><br /><br />fantasy မိုးတိမ္။<br />သူမေကာင္းကင္တြင္ ပံုအမ်ိဳးမ်ိဳးေရးခ်ယ္ခဲ့ဘူးေသာ မိုးတိမ္။<br />သိုးပံုျဖစ္လိုက္၊ ေတာင္တန္းပံုျဖစ္လိုက္၊ ယုန္ပံုျဖစ္လိုက္ .. ရင္သပ္ရႈေမာဖြယ္၊ စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္။<br />ေနာက္တစ္ေန႔ဘာျဖစ္မလဲဟု ေတြးရင္း ရင္ခုန္ခဲ့ဖူးေသာ မိုးတိမ္။<br />ထိုမိုးတိမ္ေရာက္လာသည့္ေန႔မွစ၍ သူမ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့မၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ေသာေန႔ မရွိခဲ့ဘူးသည္ကို အမွတ္ရမိသည္။<br />သူမေကာင္းကင္တြင္ ထာ၀ရရွိေနေစလိုသည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ ပ်ံသန္းေစလိုမိေသာ မိုးတိမ္လည္းျဖစ္၏။<br /><br />..<br /><br />မိုးတိမ္မ်ားက သူမ၏ေကာင္းကင္တြင္ ၀င္လာလိုက္ၾက၊ ထြက္သြားလိုက္ၾကႏွင့္။<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">ေနသာေသာေန႔တစ္ေန႔၌ သူမ၏ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္ရင္း ျဖစ္တည္ခဲ့ဖူးေသာ မိုးတိမ္မ်ားအေၾကာင္း သတိရမိျခင္း ျဖစ္ပါသည္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">မိမိတို႔၏ေကာင္းကင္၌ ထုိကဲ့သို႔ေသာ အမွတ္ထင္ထင္မိုးတိမ္မ်ား ရွိခဲ့ဖူးၾကမည္ဟု ထင္ပါသည္။</span><br /><br />..<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">အမည္မဲ့မိုးတိမ္ (9th 2nd inning)</span><br /><br />သူမ မေျပာျပျဖစ္ခဲ့ေသာ အမည္မဲ့မိုးတိမ္တစ္ခုရွိသည္ဟု ေနာက္ဆက္တြဲ ၀န္ခံလိုပါသည္။<br />ထိုမိုးတိမ္မွာ ပါးပါးလ်လ်။ ပါးလ်လြန္းသျဖင့္ ဟုိဘက္သည္ဘက္ ထိုးေဖာက္ကာ ျမင္ေနရသည္။ မွန္တခ်ပ္ႏွယ္။<br />ထိုမိုးတိမ္က သူ၏တည္ရွိမႈကို မည္သည့္အခါမွ် မျပသ။<br />ပါးလ်လြန္းသျဖင့္ တခါတရံ ထိုမိုးတိမ္တည္ရွိေနသည္ကိုပင္ မသိရသည့္ေန႔ေတြ သိပ္မ်ားေနခဲ့ျပီးျဖစ္သည္။<br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">ဤသို႔ျဖင့္ .. ထိုမိုးတိမ္ကပဲ ပါးလ်လြန္းခဲ့သည္လား? သူမကပဲ ထိုကဲ့သို႔ေသာ မိုးတိမ္မ်ိဳး ရွိေနေစခဲ့ခ်င္သည္လား?</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">သူမအတြက္ကေတာ့ အိမ္မက္ပမာ။ ၀ိုးတ၀ါး။</span><br /><br />၂၆.၀၃.၂၀၁၀။<br />၁၂း၀၁ မနက္။</div><br></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-7072041134281910263?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-74843731855352437232010-03-04T17:11:00.006+08:002010-03-04T19:49:24.314+08:00အခ်စ္ဆိုတာ<br />ေဖ်ာက္ဖ်က္လိုက္ျပီးေပမယ့္<br />အမႈိက္ပံုးထဲ သြားက်န္ေနတဲ့ အီးေမးလ္တစ္ေစာင္လို..<br />ငါ့ကိုေလးလံေစတယ္<br /><strong><span style="color: rgb(0, 51, 51);">(မသိလိုက္မသိဘာသာ)</span></strong><br /><br />ဟုတ္ပါတယ္..<br />"ဘဝဆိုတာတိုတိုေလးတဲ့"<br />ဒါေပမယ့္လြမ္းရတဲ့ရက္ေတြက်..<br />ေန႔တာေရာ..<br />ညတာပါရွည္ေနခဲ့..<br /><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);">(ဘယ္သူမွမသိလိုက္ၾက)</span></strong><br /><br />မလင္းတဲ့ငါ့ညေတြမွာ<br />ၾကယ္ေတြကိုကဗ်ာေတြနဲ႔ပစ္ခ်မယ္..<br />နားထဲကိုဆူဆူညံညံသီခ်င္းေတြေလာင္းထည့္မယ္..<br />အခ်စ္၊အလြမ္းမပါတဲ့ရုပ္ရွင္ၾကည့္ျပီးခပ္အက္အက္ရီ(ရယ္)မယ္..<br />ခံစားခ်က္ေတြဆူေဝေနတဲ့ေခါက္ဆြဲျပဳတ္တစ္ခြက္ေသာက္မယ္..<br /><strong><span style="color: rgb(0, 51, 51);">(ေႏြးေႏြးေထြးေထြးရွိမလားလို႔)</span></strong><br /><br />ပတ္ဝန္းက်င္တဲ့လား..<br />ေမ့ထားလိုက္စမ္း..<br />ခင္ဗ်ားဒဏ္ရာကို..<br />ခင္ဗ်ားထက္ပိုျပီးဘယ္သူမွမသိႏိုင္ဘူး..<br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><strong>အဲဒီလိုနဲ႔<br />ငါ(လံုးဝ)မေျပာခ်င္ေသာ..<br />ငါေျပာလုိ႔အေကာင္းဆံုးေသာအရာဟာ<br />"အခ်စ္" ျဖစ္လာတယ္။</strong></span><br /><br />ဝ၄.ဝ၃.၂ဝ၁ဝ။<br />၄း၅၂ညေန။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-7484373185535243723?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-84119526363526195342010-03-02T22:28:00.008+08:002010-03-02T22:51:31.518+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 255px; height: 232px;" src="http://img714.imageshack.us/img714/9093/softcanvasshoe.jpg" border="0" /><br />ပံုေလးကို <a href="http://images.google.com.sg/imglanding?q=soft%20canvas%20shoes&amp;imgurl=http://www.prima-soft.com/images/primasoft/shoes/PSDH.jpg&amp;imgrefurl=http://www.prima-soft.com/index.php%3Fmain_page%3Dindex%26cPath%3D70_75&amp;usg=__nUhrrFb9Mp6QhoLyAL291c8aBmU=&amp;h=451&amp;w=661&amp;sz=83&amp;hl=en&amp;sig2=3i0HZUM09KmlHCJU4wCVAA&amp;um=1&amp;itbs=1&amp;tbnid=rkytY8V1ymENOM:&amp;tbnh=94&amp;tbnw=138&amp;prev=/images%3Fq%3Dsoft%2Bcanvas%2Bshoes%26start%3D90%26um%3D1%26hl%3Den%26sa%3DN%26ndsp%3D18%26tbs%3Disch:1&amp;ei=kCGNS-mpHcGyrAfOl42WAg&amp;start=102&amp;um=1&amp;sa=N&amp;ndsp=18&amp;tbs=isch:1#tbnid=rkytY8V1ymENOM&amp;start=106">ဒီေနရာ</a> ကေနယူပါတယ္။<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">ကြၽန္ေတာ့္တြင္ ဖိနပ္ေခ်ာင္ေခ်ာင္စီးတတ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမေလး တစ္ေယာက္ရွိပါသည္။</span><br />ေလာကၾကီးတြင္ အေမျပီးလွ်င္ ကြၽန္ေတာ္ သံေယာဇဥ္အရွိဆံုး၊ စိတ္မခ်ဆံုး မိန္းမတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္။<br />ကြၽန္ေတာ္ စိတ္နာခဲ့မိေသာ ေကာင္မေလးလည္းျဖစ္ပါသည္။<br />ထို အႏွီေကာင္မေလးသည္ ေနာက္ဆံုး ကြၽန္ေတာ့္ကို ထံုးစံအတိုင္း အႏိုင္ျဖင့္ပိုင္းကာ ေနာင္တ တေပြ႔တပိုက္ျဖင့္ ထားရစ္ခဲ့ပါသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">ဖိနပ္ေခ်ာင္ေခ်ာင္စီးတတ္ေသာ ထိုေကာင္မေလးမွာ ကြၽန္ေတာ္၏ ခ်စ္လွစြာေသာ "ေက်ာ္" ျဖစ္ပါသည္။</span><br /><br />---<br /><br />ပင္လယ္ထဲက သေဘၤာေပၚမွေန၍ ကြၽန္ေတာ္ဘယ္ေရာက္ေရာက္ စာမွန္မွန္ေရး၊ ဖုန္းမွန္မွန္ ဆက္တတ္သည္မွာ အေမႏွင့္ ထို "မိေက်ာ္" သာျဖစ္ပါသည္။<br /><br />ကမ္းကပ္ေလရာ အေမႏွင့္ သူမ အတြက္သာ စဥ္းစား ၀ယ္ျခမ္းတတ္ေသာ ...<br />"နင္ ဘာလိုခ်င္ေသးလဲ" ဟု ဖုန္းဆက္တိုင္း အျမဲေမးတတ္ေသာ ...<br />"ဘာမွမလိုခ်င္ပါဘူးဟာ" လို႔ေျပာလည္း ဖိနပ္ၾကိဳက္တတ္ေသာ ထိုအႏွီ မိေက်ာ္အတြက္ ဖိနပ္ကို ဒီဇုိင္း၊ အေရာင္မ်ိဳးစံု ၀ယ္ေပးတတ္ေသာ ...<br />"နင္မရွိေတာ့ ငါပ်င္းတယ္ဟ။ ျမန္ျပန္လာေတာ့ ေနာ္ .. ေနာ္" ဟု ေျပာလိုက္လွ်င္ ကမ္းေပၚသို႔ အခ်ိန္တိုအတြင္း ျပန္ဆင္းျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားတတ္ေသာ ကြၽန္ေတာ့္သံေယာဇဥ္ကို မျမင္တတ္သည္မွာ ထို "ေက်ာ္" သာ ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />----<br /><br />ဖိနပ္ေခ်ာင္ေခ်ာင္စီးတတ္ေသာ ထို "ေက်ာ္" ဟု အမည္တြင္ေသာ ေကာင္မေလးသည္ ေခါင္းကလည္း နည္းနည္းေခ်ာင္ေနပါေသးသည္။<br /><br />"ဘာလို႔ ဖိနပ္ကို ေခ်ာင္ေခ်ာင္စီးတာလဲ ေက်ာ္?" ဟု သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ကာစက အထူးအဆန္းလုပ္၍ ေမးဖူးပါသည္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">"ဖိနပ္ေတြက်ပ္ရင္ ငါ့စိတ္ေတြ က်ဥ္းက်ပ္တယ္၊ မလြတ္လပ္သလို ခံစားရတယ္ ေအာင္ .. ငါ့ကို အခ်ဳပ္အေႏွာင္ခံထားရသလိုပဲ။ အသက္ရႈရတာလည္း က်ပ္တယ္" </span>ဟုျပန္ေျဖေသာအခါ "အရူးမ" လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္ေသာ္လည္း ေက်ာ္ တခါမွ ဖိနပ္ကို သူ႔ပံုမွန္ဆိုဒ္(size)အတိုင္း စီးသည္ကို တခါမွ မျမင္ဖူးခဲ့ပါ။<br /><br />ေနာက္ရင္းႏွီးသြားေသာအခါ ေက်ာ့္ေမေမက .. "အဲလိုပဲသားေရ .. အဲဒါ ငယ္ငယ္ကေလးတည္းက။ သူ႔အက်င့္ပဲ။" ဟုေျပာခဲ့ဖူးပါသည္။<br /><br />ေျခညွပ္ဖိနပ္မ်ားစီးေသာအခါ ရႊ႔ံစင္သည္မွအပ သိပ္မသိသာေသာ္လည္း ရွဴးဖိနပ္မ်ား စီးေသာအခါ တခါတခါ သူမ ေျခေထာက္မ်ားက ဖိနပ္ထဲမွ ဖလပ္ဖလပ္ျဖင့္ ထြက္လာတတ္ေသာအခါ စိတ္မသက္သာျဖစ္ရသည္မွာ ကြၽန္ေတာ္သာျဖစ္ပါသည္။<br /><br />အရင္ကေတာ့ သူ႔ေျခေထာက္ပံုမွန္ဆိုဒ္(size)အတိုင္း ရွဴးဖိနပ္မ်ား စီးမ်ားစီးမလားဟူေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ျဖင့္ ၀ယ္လာခဲ့ဖူးပါသည္။<br />ပိုက္ဆံကုန္သည္သာ အဖတ္တင္သျဖင့္ ေနာက္ပိုင္း ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ သူမအတိုင္းထက္ တစ္ဆိုဒ္(size) ၾကီးေသာ ဖိနပ္မ်ားသာ ၀ယ္ျဖစ္သည္မွာလည္း ကြၽန္ေတာ္သာျဖစ္ပါသည္။<br /><br />----<br /><br />ထို ဦးေႏွာက္ပါ နည္းနည္းေခ်ာင္ေနေသာ ေက်ာ္သည္ တခါတေလ ကြၽန္ေတာ့္ကို နားမလည္ဘူးဟုလည္း အျမဲတမ္းေျပာတတ္ပါေသးသည္။<br /><br />တကယ္လည္း နားလည္ပံုမရပါ။<br />ကြၽန္ေတာ့္ကို နားမလည္ဘူးဟု ဆိုေသာ ေက်ာ္သည္ ကြၽန္ေတာ္ပင္လယ္ထဲတြင္ ၾကာသြားေသာ တစ္ေခါက္တြင္ ရည္းစားထားပါေတာ့သည္။<br />တကယ္တမ္းက ကြၽန္ေတာ္၆လထက္ ဘယ္ေတာ့မွ ပိုမၾကာတတ္။<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">ေက်ာ့္ကို လြမ္းေသာ အလြမ္းထက္ ဘယ္အရာကမွ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ အေရးမၾကီးခဲ့ဘူးပါ။</span><br />ျပန္ဆင္းဖို႔ ၾကိဳးစားေသာ္လည္း ဘယ္လိုမွ ျပန္ဆင္းလို႔မရေသာ တစ္ေခါက္တြင္ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />"သားေရ မိေက်ာ္ေတာင္ ေကာင္ေလးရသြားဘီတဲ့။ ဟုိေန႔က ေမေမ့ကို ဖုန္းဆက္ေျပာတယ္။" ဟု အေမ့ဆီမွ ၾကားလိုက္ရေသာ တခဏတြင္ ကြၽန္ေတာ့္ မ်က္စိေတြျပာေ၀သြားခဲ့ပါသည္။<br />ေမေမ့ကို အေမအရင္းလိုပဲ ခ်စ္ခင္တတ္ေသာ၊ ခြၽဲတတ္ေသာ ေက်ာ္သည္ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ေျပာျပတတ္ပါသည္။ ေမေမကလည္း ဘယ္ေတာ့မွ မညာတတ္ပါ။<br />ဒါဆို တကယ္ေပါ့ေနာ္။<br />.....<br />....<br />အဲဒီအေခါက္က ပင္လယ္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားခဲ့ပါသည္။<br />အဲဒီအေခါက္က ဘ၀မွာ ပထမဆံုးအေနျဖင့္ ေမေမႏွင့္ ဖုန္းေျပာျပီးေနာက္ ေက်ာ့္ဆီ ဆက္မေခၚျဖစ္ခဲ့ပါ။<br /><br />----<br /><br />"ေအာင္ ငါ့ဖိနပ္ေလး လွလားဟင္"<br />မေတြ႔ရတာ ၾကာေသာ္လည္း သူမ ဘာမွ အျပစ္မရွိသလို မ်က္ႏွာေပးျဖင့္ ခ်စ္ခင္ႏွစ္လိုဖြယ္ေမးလာေသာအခါ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ေတြေျပခ်င္သလိုလို ျဖစ္ပါေတာ့သည္။<br />ကြၽန္ေတာ္မ၀ယ္ေပးတာ ၾကာသျဖင့္ ေက်ာ့္ဘာသာ ၀ယ္စီးေနရတာေနမွာဟုလည္း စိတ္ထိခုိက္စြာ ေတြးမိျပန္ပါသည္။<br />ဒါေပမယ့္လည္း တကယ္တမ္းက်ေတာ့<br />"ဘာလွ'ရမွာလည္း အ၀တ္ဖိနပ္ၾကီး။ ေခ်ာင္ကလည္း ေခ်ာင္ေနေသးတယ္။<br />ေက်ာ္ .. နင္ေတာ့ ဘယ္ေန႔ အဲဖိနပ္ကြၽတ္က်က်န္ခဲ့မလဲ ငါျမင္ေယာင္ေသးတယ္။" ဟု ခပ္ရြဲ႔ရြဲ႔ေျပာမိပါသည္။<br />ကြၽန္ေတာ့္စကားေတြ နိမိတ္စကားေတြျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုတာ အဲတုန္းက ကြၽန္ေတာ္ တကယ္ကို ၾကိဳမသိခဲ့မိပါ။<br />မိေက်ာ္..<br />ငါေလ..<br />ငါ..<br /><br />----<br /><br />"ငါ့ကို မိတ္ဆက္ေပးဦးေလ နင့္ဘဲနဲ႔" ဟု ေျပာေသာအခါ<br />"ျပတ္သြားတာ ၾကာေပါ့"<br />"ဘာလို႔ျပတ္သြားတာလဲ .. နင့္ဟာကလည္း ၾကိဳက္တာေတာင္ မၾကာေသးဘဲနဲ႔"<br />"နင့္ အေၾကာင္းေတြေျပာတာမ်ားသြားလို႔ စိတ္ေကာက္သြားတာ.. ငါလည္း ျပန္ေခ်ာ့ရမွာ ပ်င္းတာနဲ႔ ျပန္မေခ်ာ့ေတာ့ ျပတ္ေရာ .. ေအးေရာ" ဟု<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">သူမ၏ ေခ်ာင္ေနေသာ ဖိနပ္ကို ခြၽတ္လိုက္သလို ခပ္လြယ္လြယ္ ျပန္ေျဖ၏။</span><br /><br />တကယ္ေတာ့ ငါ့အျပစ္ေတြ ငါမျမင္ခဲ့တာပါ ေက်ာ္ ..<br />ေယာက္်ားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ငါ့သံေယာဇဥ္ေတြကို ဖြင့္ဟျပခဲ့သင့္တာပါ ..<br />နင္မိန္းကေလးဆိုတာ .. နင့္မွာလည္း အကန္႔အသတ္ေတြနဲ႔ဆိုတာ ..<br />ေနာက္ .. ငါ့သံေယာဇဥ္ေတြကို ေျပာျပစရာမလိုဘူးလို႔ ငါယူဆခဲ့မိတာ ..<br /><br />"ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္က ဘာေတြလဲလို႔ ေခ်ာေခ်ာတို႔က ေမးတယ္ ေအာင္" လို႔ နင္ေျပာတုန္းက<br />"Old Friend ေတြေလ၊ Very Old Friend ေတြေပါ့" လို႔ ဘာမွ မျဖစ္သလို ျပန္ေျပာမိခဲ့တာ ..<br />ငါခံစားရသလို နင့္ကိုလည္း နည္းနည္းခံစားေစခ်င္ခဲ့မိတာ ..<br />ေက်ာ္ေရ ..<br />ငါ့ကိုေလ ..<br />ငါ့ကို ..<br /><br />----<br /><br />အဲဒီေန႔က ကြၽန္ေတာ္ျပန္တက္ေတာ့မွာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေနာက္ အဲဒါျပီးလွ်င္ ႏုိင္ငံတစ္ခု မွာ ရံုးထိုင္ရန္ offer letter ရ'ထားေၾကာင္း ေျပာေသာအခါ ဟန္မေဆာင္တတ္ေသာေက်ာ္ မ်က္ႏွာပ်က္သြားခဲ့ပါသည္။<br />"ဒါဆို နင္ဘယ္ေတာ့ျပန္လာမွာလဲ ေအာင္" ဟုေမးေသာအခါ "မေျပာတတ္ဘူး ေက်ာ္ ၾကာမယ္ .. အျမဲတမ္းေနျဖစ္ခ်င္လဲ ေနျဖစ္မယ္" ဟု အႏုိင္ႏွင့္ ပိုင္းလိုက္ေျပာလုိက္ေသာအခါ ..<br />ေက်ာ္ အသံတိတ္သြားခဲ့ပါသည္။<br />"ဘယ္လိုလဲ နင္ေရာဘယ္လို ခံစားရလဲ ေက်ာ္" လို႔ စိတ္ထဲမွာ ႏုိင္လိုမင္းထက္ေမးေနခဲ့မိေပမယ့္.. တကယ္တမ္း အႏိုင္ပိုင္းခံရမယ့္လူဟာ ကြၽန္ေတာ္ပါဆိုတာ ..။<br /><br />ေနာက္ မ်က္ရည္ေတြ၀ဲျပီး ေက်ာ္ ေျပးထြက္သြားခဲ့တာ ..<br />ေနာက္ အဲဒီေန႔က ေက်ာ္ ခပ္ေခ်ာင္ေခ်ာင္ အ၀တ္ဖိနပ္ေလးစီးထားခဲ့တာ ..<br />ေနာက္ ေက်ာ္ လမ္းကူးတုန္း ဖိနပ္ေလးတစ္ဖက္က ကြၽတ္က်ံခဲ့တာ ..<br />ေနာက္ ေက်ာ္ ဖိနပ္ကို ျပန္လာစီးတုန္း ကားတစ္စီးျဖတ္၀င္သြားခဲ့တာ..<br /><br />အဲဒီေန႔က အရာအားလံုး ကြၽန္ေတာ့္မ်က္စိေရွ႔မွာ လွ်င္ျမန္စြာ ျဖစ္ပ်က္သြားခဲ့တာ ..<br /><br />ငါေက်နပ္ပါတယ္ေက်ာ္..<br />နင္ ငါ့ေရွ႔တင္ ခံစားသြားခဲ့ရတာ..<br />ေသြးေတြနဲ႔ င့ါရင္ဘတ္ထဲက နင့္ပံုရိပ္ကို ငါတစ္သက္လံုး ေမ့မပစ္ပါဘူး ေက်ာ္ ..<br />ငါ့အတၱရဲ႕ အက်ိဳးေတြ ငါတစ္သက္လံုး ခံစားသြားမွာပါ။<br /><br />----<br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">ေက်ာ္ေရ..</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">နင္ အဲမွာေပ်ာ္ေနရဲ႕လား..</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">ငါ့ကိုလည္း ခြင့္မလႊတ္ပါနဲ႔ ေက်ာ္ ..</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">ေနာက္ ..</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">အဲဒီ ခပ္ေခ်ာင္ေခ်ာင္ဖိနပ္ေတြ မစီးနဲ႔ေတာ့ဟာ။</span><br /><br />----<br /><br />၂.၀၃.၂၀၁၀။<br />၁၀း၂၂ ည။<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-8411952636352619534?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-1897994511735800172010-02-20T00:06:00.005+08:002010-02-20T00:15:50.150+08:00<div style="text-align: justify;">ဇလံုၾကီးကိုင္လာေသာ သူ႔ကိုအူေၾကာင္ေၾကာင္ႏွင့္ ၾကည့္ေနမိသည္။<br />သူကလည္း ကိုယ့္ကို အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏွင့္။<br /><br />ကိုယ္ေမးတာလဲ သူနားမလည္ေတာ့ လက္ဟန္ေျခဟန္ႏွင့္ ျပရွာသည္။<br />ကုိယ့္ေျခေထာက္ကို ဇလံုထဲမွာ ထည့္ျပီး ေဆးေပးေနေတာ့ ေျပာျပရခက္ေသာ ခံစားခ်က္ကို ျဖစ္ေပၚေစသည္။<br />အလုပ္သေဘာအရ ျပင္ဆင္ထားေပမယ့္ အနည္းဆံုးေတာ့ ကိုယ့္ေဒၚေလး အရြယ္ေလာက္ရွိလုေနျပီ။ လူလဲခုိင္းရေအာင္လည္း အဆင္မေျပ။<br /><br />ခုမွေတာ့ ဘယ္တတ္ႏိုင္ပါ့မလဲဟုေတြးကာ မီးမွိန္မွိန္ အခန္းေလးထဲ ၀င္ရေတာ့သည္။<br /><br />"အန္တီ့အတြက္" ဟုေျပာကာ အိတ္ထဲမွ ပိုက္ဆံတရြက္ထုတ္ေပးမိသည္။ သူ၀မ္းသာသြားတာ ျမင္ရေတာ့ စိတ္ထဲ နည္းနည္းေပါ့မိသည္။ အခုအခ်ိန္မွာ ကိုယ္တတ္ႏိုင္ဆံုးက ဒါပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ဘာမွလဲမဆိုင္ဘဲ အျပစ္ရွိသလို ခံစားေနရသည္။<br /><br />မီးမွိန္မွိန္ အခန္းထဲမွာ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ၾကီးေနရတာ အဆင္မေျပသျဖင့္ စကားေျပာဖို႔ ၾကိဳးစားေသာ္လည္း ဘယ္လိုမွ သူနားမလည္။<br />နာမည္ေမးၾကည့္ေတာ့ နာမည္အရင္းမေျပာခ်င္လို႔ထင့္။ လီဆာ ဟုေျပာသည္။<br /><br />ကုိယ့္ကို ႏွိပ္နယ္ေပးေနေသာ လက္ေတြက ညင္သာႏူးညံ့သည္။ ပိုက္ဆံေၾကာင့္ မဟုတ္ဘဲ ၾကင္ၾကင္နာနာ ႏူးႏူးညံ့ညံ့။<br />တခါတေလေတာ့လည္း ေလာကၾကီးမွာ ဘာသာစကား လိုမွလိုရဲ႔လားလို႔ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ေလွ်ာက္ေတြးေနမိသည္။<br />တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္က ခံစားျပီးလည္း သိႏိုင္သည္ပဲေလ။ တခါတေလေတာ့လည္း စကားလံုးေတြက သိပ္မလိုလွ။ တစ္ဦးရင္ထဲက အရွိန္ေတြက အျခားလူတစ္ဦးရင္ထဲ သြားထင္ဟပ္သည္ပဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">အေမ့ေပါင္ေပၚမွာ လွဲရင္း အိပ္ရင္း စကားေတြ ေလွ်ာက္ေျပာရင္း အေမက ကိုယ့္ဆံပင္ေလးေတြ ပြတ္သပ္ေပး၊ နားထင္ေလးေတြႏွိပ္ေပးတာ ျပန္ျပီး ခံစားျမင္ေယာင္မိျပီး ရင္ထဲ ဆို႔နင့္လာသည္။</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">ခံစားျပီး သိမယ္ဆို အေမလည္း သူမကို လြမ္းေနမည့္ထင္။</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">ေတြးျပီးမွ သတိမရေစခ်င္ေတာ့ျပန္။ မလြမ္းပါနဲ႔ အေမ။ အေမစိတ္ပင္ပန္းေနပါ့မယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">သီခ်င္းေလး တိုးတိုးဖြင့္ေပးထားေသာ မီးမွိန္မွိန္ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲ သူမရဲ႕ အလြမ္းျဖဴေတြ ဆြတ္ပ်႕ံေနေတာ့သည္။</span><br /><br />----<br /><br />ကုိယ္ကလည္း သိပ္စကားမေျပာတတ္ေတာ့ တမ်ိဳးျဖစ္မိသည္။ ဧည့္ေပါသည့္ ဒီလိုပိတ္ရက္ေတြမွာ ဒီလိုမ်ိဳးျဖစ္ေနၾကျဖစ္သည္။<br />ကေလးမေလးၾကည့္ရတာ ဒီလိုေနရာမ်ိဳး တခါမွလည္း လာဖူးပံုမရ။ အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏွင့္ ျဖစ္သည္။<br /><br />တတ္ႏိုင္သမွ် လက္ဟန္ေျခဟန္ႏွင့္ ေျပာျပရသည္။ ကိုယ္ႏွိပ္ေပးေနတုန္း ပိုက္ဆံအိတ္ထဲက ပိုက္ဆံထုတ္ျပီး ေဘာက္ဆူးေပးရွာသည္။<br />ကိုယ္လည္း၀မ္းသာသြားသည္။ ဘာပဲေျပာေျပာ အပိုရသမွ် သမီးေလး ေက်ာင္းစရိတ္ျဖစ္သည္။<br />ကိုယ္က တတ္ႏိုင္သမွ် ကိုယ့္ဧည့္သည္ေတြကို အေကာင္းဆံုးျပဳစုေပးေနၾကျဖစ္သည္။ ဒီကေလးမေလးဆို ကိုယ့္သမီးေလးထက္ၾကီးေပမယ့္ သမီးရွိတဲ့လူမို႔လို႔ သမီးေလးလိုပဲ သေဘာထားမိသည္။<br /><br />ဟုိေန႔က ဖုန္းဆက္ေတာ့ သမီးေလးက ဒီပိတ္ရက္ကိုယ့္ကို ျပန္လာေစခ်င္သည္။ အေမ့ကို လြမ္းေနျပီဟု ေျပာသည္။ ပိတ္ရက္ဆို လူက်တတ္ေတာ့ အပို၀င္ေငြပိုရသည္မို႔ ကိုယ္ကလည္း မျပန္ခ်င္မိ။<br />အဲလိုနဲ႔ မျပန္ျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာေနျပီပဲ။<br />ဘ၀ေပးအေျခအေနကို နားလည္ေသာ သမီးေလးက အတင္းအက်ပ္မေျပာေသာ္လည္း ၀မ္းနည္းေနရွာလိမ့္မည္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">ကေလးမေလးကို ႏွိပ္နယ္ေပးရင္း သမီးေလးကို လြမ္းေနမိသည္။</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">ကိုယ္က အႏွိပ္သမားဆိုေတာ့ သမီးေလးႏွင့္ေနရတုိင္း အျမဲတမ္း သမီးေလးကို ေပါင္ေပၚတင္ထားျပီး ႏွိပ္နယ္ေပးေနက်။</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">သမီးေလးကလည္း ကုိယ့္ရင္ခြင္ထဲ ဇိမ္ခံေနက်။ </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">တခါတေလ အေမဟာ ကမၻာေပၚမွာ အေကာင္းဆံုး ႏွိပ္နယ္ေပးသူလို႔ ေျပာင္စပ္စပ္ေလး ေျပာတတ္ေသးသည္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">သမီးေလးကို ျမင္ေယာင္ရင္း ကေလးမေလးကို ႏွိပ္နယ္ေပးေနမိရင္း ရင္ထဲ ဆို႔နစ္လာမိသည္။</span><br /><br />----<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">ကက္ဆက္မွ အခ်စ္သီခ်င္းမ်ား တိုးတိုးေလး ဖြင့္ေပးထားသည္။</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">မွတ္မွတ္ရရ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၄ ရက္ေနျ႔ဖစ္ပါသည္။</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">ထိုေန႔က ၎ ၁နာရီခြဲ အခ်ိန္ေလးအတြင္း အခန္းေလး တစ္ခုထဲ အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ လူမသိသူမသိ ခ်စ္ျခင္းတရားႏွင့္ အလြမ္းျဖဴမ်ား ဆြတ္ပ်ံ႕ေနခဲ့ပါသည္။</span><br /><br />----<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Dedicated to "Lisa".</span><br />၂၀.၀၂.၂၀၁၀။<br />၁၂း၀၁ မနက္။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-189799451173580017?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-50179438084008391082010-02-10T18:34:00.005+08:002010-05-04T11:45:46.317+08:00၁။<br />"ေႏြးေႏြးေထြးေထြးေန"<br />"အေအးမိမယ္"<br />"ဒါေတာ့ျဖစ္သင့္တယ္ထင္တာပဲ"<br />"သိပ္စိတ္မပူပါနဲ႔"<br />"အဆင္ေျပသြားမွာပါ"<br />"ငါရွိပါတယ္"<br />....<br />စကားလံုးမ်ားႏွင့္ခ်ည္ေႏွာင္သူ။<br /><br />၂။<br />ဆယ္စုႏွစ္တစ္စုေက်ာ္ နားဝင္ခ်ိဳေစေသာစကား<br />"အရူးမ" လို႔ တြင္တြင္သံုးစြဲသူူ။<br /><br />၃။<br />မၾကာခဏသြားေရာက္ရြာခ်ျဖစ္ေသာ ေကာင္းကင္။<br /><br />၄။<br />စည္းေတြျခားထားေသာ ေလဟာနယ္။<br /><br />၅။<br />ေကာ္ဖီ၊သီခ်င္းတို႔ျပီးလွ်င္ျခိဳးျခံံ၍မရေသာ ေနာက္ထပ္အရာတစ္ခု။<br /><br />၆။<br />"သူ"<br />သို႔မဟုတ္<br />သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အေၾကာင္းျဖစ္ပါသည္။<br />ေက်းဇူးျပဳ၍ ရင္ဘတ္ႏွင့္ဖတ္ပါ။<br /><br />၁ဝ.၂.၂ဝ၁ဝ။<br />၆း၂၆ ညေန။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-5017943808400839108?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-5779988653923205812010-01-31T03:31:00.014+08:002010-04-17T00:35:42.730+08:00<div style="TEXT-ALIGN: justify">"ကိုဖိုးစိန္ .. ရွင္ က်ဳပ္ေသရင္ မငိုနဲ႔ေနာ္။<br />တခါတည္းသာယူလိုက္။ ၾကားလား။ ငိုမေနနဲ႔။"<br /><br />"မင္းကလဲ.. အဲဒါမို႔ ငါ အသုဘလုိက္မပို႔ခ်င္တာ။ အဲဒါပဲ။"<br /><br />"ေျပာရမယ္ေတာ္ေရ.. ေျပာရမယ္။"<br />ေျပာသာေျပာရတယ္.. စကားနည္းလွတဲ့ ကိုဖိုးစိန္ဆီကေတာင္ ဒီအသံထြက္လာတယ္ဆိုေတာ့ နည္းနည္း ျငိမ္ေနလုိက္ရတယ္။<br />စိတ္ထဲကေတာ့ သိပ္မေက်နပ္ေပါင္။<br /><br />က်ဳပ္လည္း ဒီအတိုင္းဆိုရင္ေတာ့ အေကာင္းပါပဲေတာ္။ ဒါေပမယ့္ အသုဘမို႔ျဖစ္ျပီဆိုရင္..အထူးသျဖင့္ ရြာထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႔ မိန္းမေသသြားဘီဆိုရင္.. အဲ .. အသုဘအိမ္သြားလို႔ အဲဒီ က်န္ခဲ့တဲ့ ေယာက်္ားက မတရားေတြ စြတ္ငိုေနဘီဆိုရင္ က်ဳပ္ရင္ထဲမွာ အပူမီးေတြၾကြလာျပီး စြဲမိစြဲရာ ေျပာမိေတာ့တာပါပဲ။<br /><br />ေျပာဆို.. က်ဳပ္နဲ႔ ကိုဖိုးစိန္ ဇာတ္လမ္းကလည္း အဲဒီက စ'ခဲ့ၾကတာကိုး။<br /><br />---<br /><br />ဇာတ္လမ္းက ဒီလို။<br /><br />ကိုဖိုးစိန္ရဲ႔ အရင္မယားေပါ့။ ေသေရာဆိုပါေတာ့။<br />က်ဳပ္တို႔လဲ အိမ္နီးနားျခင္းကလည္း ျဖစ္ျပန္၊ ေနာက္ ရြာ့ထံုးစံ ရပ္ထဲရြာထဲကလူေတြ သြားကူၾကတာေပါ့ေတာ္။<br /><br />အဲမွာ ကိုဖိုးစိန္က ငိုခ်ည္းပဲေနတာ။ တခ်ိန္လံုးမ်က္ရည္ေလး တစမ္းစမ္းနဲ႔ေပါ့ေအ။<br />မစားႏိုင္ မေသာက္ႏိုင္နဲ႔။ လူေတြကလည္း စုပ္တသပ္သပ္နဲ႔ သူ႔ၾကည့္ျပီး စိတ္မေကာင္းၾကဘူးေပါ့။<br />က်ဳပ္မလဲ .. ေအာ္ သူ႔ခမ်ာ သြားေလသူကို ေတာ္ေတာ္သံေယာဇဥ္ၾကီးရွာတယ္ေပါ့။<br />သူ႔ၾကည့္ၾကည့္ျပီး သနားမိတာကေန စ'တာပါပဲ။<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(0,51,51)">မိန္းမေတြမ်ား သနားတတ္တာေျပာပါတယ္။</span><br />သဒၵါလြန္ေတာ့ တဏွာကြၽန္တယ္တဲ့။<br /><br />ပထမေတာ့ သနားတာေလးပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့ က်ဳပ္အပ်ိဳၾကီးလုပ္ေနတာကို ၾကည့္မရတဲ့ က်ဳပ္ေယာင္းမနဲ႔ ဟုိေကာင္မ သန္းမိုးေထြးတို႔ကလည္း အေလွာ္ေကာင္းသေတာ္။<br /><br />ေအာ္ .. ဒီအသက္အရြယ္အထိေတာင္ တစ္ေယာက္တည္းေနခဲ့တာ.. ဒီေလာက္ေတာ့သိပ္မျဖံဳေပါင္။<br /><br />ေနာက္ေတာ့ သူတို႔က ဘယ္လိုေလွာ္သလဲဆိုေတာ့ ကိုဖိုးစိန္ဆီ ေဆြနီးမ်ိဳးစပ္ထဲက ခင္ေအး ကလည္း လာလာေနတယ္ဆိုျပီး က်ဳပ္ကို ဆြ'ေပးၾကေတာ့တာပါပဲ။ ခင္ေအးကေတာ့ တခုလပ္ပါ။<br />ဒါေပမယ့္ သိတဲ့အတုိင္း ရြာဆိုတာကလည္း တခုလပ္ေတြဘာေတြသိပ္ၾကည့္တာမဟုတ္ဘူး။ ေနာက္ ကိုဖိုးစိန္ကလည္း အခုမုဆိုးဖို ျဖစ္သြားျပီကိုး။<br />ေဆြမ်ိဳးနီးစပ္ေတြဘာေတြလည္း ယူေလ့ယူထရွိၾကတယ္မလား။<br /><br />အဲအခ်ိန္ထိေတာ့ က်ဳပ္က က်ဳပ္ေယာင္းမပို႔ခုိင္းတဲ့ ဟင္းေလး၊ ထမင္းေလး သြားသြားပို႔ရံုပဲရွိေသးတာပါ။<br />ကိုဖိုးစိန္လူလည္ၾကီးကေတာ့ က်ဳပ္ပို႔တဲ့ ပို႔ဆြမ္းေရာ၊ ဟုိေကာင္မ ပို႔တဲ့ ပို႔ဆြမ္းေကာ စားျပီး ခြတုပ္ေနတာေပ့ါ။<br /><span style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(0,51,51)">မိန္းမဆိုေတာ့လည္း အျပိဳင္အဆိုင္ေလးရွိေတာ့ နည္းနည္း လႈပ္ခ်င္လာတာေပါ့။</span><br />မိန္းမသဘာ၀ကိုး။<br />ကိုယ္သာမလိုခ်င္ရွိမယ္။ လူမ်ားလက္ထဲေပးလုိက္ရမွာေတာ့ ..<br />အင္း ... ကိုယ္ကပဲညံ့သလိုလုိ အထင္ကလည္း မခံႏုိင္ဘူးမလား။<br /><br />အဲဒီလုိနဲ႔ ညားေရာဆိုပါေတာ့။<br /><br />ဘယ္လိုညားသလဲဆုိတာေတာ့ မေျပာေတာ့ပါဘူး။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ညားျပီးတဲ့ အခါက်ေတာ့ တခါတခါ စဥ္းစားမိတယ္။<br />ေၾသာ္.. ငါသာအရင္ေသသြားရင္ .. ကိုဖိုးစိန္က ငိုဦးမွာလို႔။<br />အဲက် .. ခင္ေအးကလည္း သနားဦးမွာ။ လာျပီး ဆြမ္းပို႔ဦးမွာလို႔။<br />ခင္ေအးမွ မဟုတ္ပါဘူးေလ။ ဒင္းလား မယူဘဲေနမွာ။ မ်က္ရည္ေလးတရႊဲရႊဲ၊ ႏွာရည္ေလးတယိုယိုနဲ႔ပဲ ေနာက္တစ္ေယာက္ရသြားဦးမွာ။<br /><br />အဲအေတြးက က်ဳပ္ကို ႏွိပ္စက္သေတာ္။<br /><span style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(0,51,51)">ေၾသာ္..မိန္းမေတြမ်ားေျပာပါတယ္ေနာ္။ ေသျပီးသြားတဲ့အထိေတာင္ လွမ္းမနာလိုျဖစ္ခ်င္တုန္း။</span><br />အကုသိုလ္စိတ္ေတြ.. အကုသိုလ္စိတ္ေတြ။<br />အဲဒီေတာ့ က်ဳပ္ကလည္း ဦးေအာင္မွာထားတယ္။ ငိုမေနပါနဲ႔။ တခါတည္းသာယူလိုက္ပါလို႔။<br /><br />...<br /><br />အျမဲတမ္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေတာ္။<br />ဒါေပမယ့္ အသုဘမို႔ျဖစ္ျပီဆိုရင္ .. အထူးသျဖင့္ ရြာထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႔ မိန္းမေသသြားဘီဆိုရင္.. အဲ .. အသုဘအိမ္သြားလို႔ အဲဒီ က်န္ခဲ့တဲ့ ေယာက်္ားက မတရားေတြ စြတ္ငိုေနဘီဆိုရင္ အျပန္လမ္းမွာ က်ဳပ္ေျပာေနက် စကားတစ္ခြန္းရွိတယ္။<br /><span style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(0,51,51)">"ကိုဖိုးစိန္ရယ္ မငိုပါနဲ႔" လို႔။</span><br /><br />၃၁.၀၁.၂၀၁၀။<br />၃း၂၅မနက္။</div><div style="TEXT-ALIGN: justify"> </div><div style="TEXT-ALIGN: justify">---</div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="color:#ff0000;">ဒီပို႔စ္ေလးရဲ႔ေကာမန္႔ေတြက ဘယ္သူ႔အတြက္မွမေကာင္းဘူးထင္လို႔ ျဖဳတ္ထားလုိက္ပါတယ္။ အားလံုးပဲနားလည္လိမ့္မယ္လို႔ထင္ပါတယ္ရွင္။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-577998865392320581?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-6874884253668300242010-01-28T00:21:00.002+08:002010-01-28T00:25:10.955+08:00ေခ်ာကလက္ေတြ<br />ကိတ္မုန္႔ေတြ<br />ပန္းစည္းေတြ<br />ပန္းႏုေရာင္ေတြ<br />ေကာင္မေလးေတြ<br />ဒြိဂဏန္းေတြ ေခတ္စားတယ္။<br /><br />ျပဳတ္က်လုလု ထမ္းပိုးထားပါတယ္ဆိုမွ<br />"၁၄" ဆိုတဲ့ ကမူ<br />ငါ့ကို တုိက္မိေအာင္ လာျမွဴစြယ္တယ္<br />ေဟာ..ဟိုမွာ<br />အလြမ္းေတြ ေဖြးေဖြးလႈပ္ကုန္ရဲ႔<br />ရင္ရဲ႔ရိုးရာ အတိုင္း<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">ရင္ရဲ႔ရိုးရာ အတိုင္း....</span><br /><br />၂၈.၀၁.၂၀၁၀။<br />၁၂း၁၇ မနက္။<br /><br></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-687488425366830024?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-20192037358664583662010-01-12T20:54:00.004+08:002010-01-12T21:05:40.360+08:00ေကာ္ဖီမေသာက္ထားေသာ တိမ္မ်ား<br />အေတာင္ေညာင္းေနေသာ ေလျပည္<br />ေျခလက္မပါေသာ ညေနခင္းမွာ<br />ဆည္းဆာဟာ<br />ညလူကို လက္ရပ္ေခၚေနသလို...<br />အေမွာင္က အေမွာင္ထဲ ၀င္သြားတာမို႔<br />ဖုန္ေလးတစ္ခ်က္ေတာင္မထခဲ့ ...<br /><br />၁၂.၀၁.၂၀၁၀။<br />၅း၄၅ ညေန။<br /><br />---<br />ဒီေန႔ရံုးမွာ အျပင္ဘက္ကို လွမ္းၾကည့္ျပီး နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၅နာရီ ၄၅ရွိေနဘီ။<br />အိမ္ျပန္ရေတာ့မွာကို စဥ္းစားမိျပီး ရံုးမွာ ခ်ေရးလိုက္တဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။<br /><br></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-2019203735866458366?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-59349092016097199752010-01-10T13:57:00.006+08:002010-01-10T14:32:47.755+08:00ေရပတ္လည္ ၀ုိင္းေနေပမယ့္<br />ကုိယ္တိုင္ ေရငတ္ေနရရွာတယ္။<br /><br />မာတီကားလ္ခ်ား ဆိုျပီး ၾကံဖန္ဂုဏ္ယူေနၾကေပမယ့္<br />ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရား ကို<br />ဂလိုဘယ္လိုင္ေဇးရွင္း ကေနတဆင့္<br />ေၾကးၾကီးၾကီးနဲ႔<br />မွာယူတင္သြင္းရတယ္။<br /><br />စနစ္တက်<br />ေနာက္..<br />ဖရိုဖရဲ ခ်ည္ျပီးတုပ္ျပီးၾကိဳးေတြနဲ႔<br />သူနဲ႔ကိုယ့္အတြက္<br />စိတ္ေတြကို လႊတ္ခ်ဖို႔<br />ေကာင္းကင္တခုေတာ့ လိုေနခဲ့တယ္။<br /><br />---<br /><br />မာတီကားလ္ခ်ား = multi-culture<br />ဂလိုဘယ္လိုင္ေဇးရွင္း = globalization<br />သူ = ကြၽန္း <br /><br />၁၀.၀၁.၂၀၁၀။<br />၁း၅၅ ညေန။<br /><br /></br></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-5934909201609719975?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-26413609123578206672010-01-05T01:26:00.003+08:002010-01-05T01:29:24.616+08:00တစိမ္းဆန္လိုက္ၾကရေအာင္ပါ။<br />.<br /><span style="color: rgb(102, 255, 153); font-weight: bold;">အစိမ္းႏုႏု</span><br />ငါ့မေကာင္းေၾကာင္း မ်ားမ်ားေတြးပါ။<br />နင္ေပ်ာ္ပါေစ။<br />.<br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">အစိမ္းေဖ်ာ့</span><br />ငါဟာ စကားလံုးေတြေပါမ်ားျပီး<br />ခံစားမႈ ကင္းမဲ့သူ။<br />.<br /><span style="color: rgb(51, 153, 153); font-weight: bold;">အစိမ္းျပာ</span><br />ခ်စ္ျခင္းတရားကို<br />ေကာက္ေကြ႔ေစတဲ့ ကမ္းပါး ငါ။<br />.<br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">အစိမ္းရင့္ရင့္</span><br />ဘုရားေရွ႔မွာ<br />ဒူးေထာက္ဆုေတာင္းပါ။<br />အေစာကတည္းက<br />တစိမ္းဆန္ခဲ့ၾကဖို႔ကို။<br />.<br />ကဲ<br />...<br />တစိမ္းဆန္လုိက္ၾကရေအာင္ပါ။<br /><br />၅.၁.၂၀၁၀။<br />၁း၂၅ မနက္။<br /><br /></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-2641360912357820667?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-15017669154070249702009-12-22T22:26:00.002+08:002009-12-22T22:55:09.144+08:00<div style="text-align: justify;">မိုးက တျဖည္းျဖည္း အံု႔မႈိင္းလာသည္။ ေလက ေလျပည္မွေန ျပင္းခ်င္သလိုလိုျဖစ္လာသည္။<br /><br />ျပတင္းေပါက္က အျပင္ကို ေငးၾကည့္ရင္း ရီေ၀ေ၀ျဖစ္လာသျဖင့္ ကုတင္ေပၚ သူမ ခပ္ျဖည္းျဖည္း ထုိင္ခ်လိုက္သည္။<br /><br />----<br /><br />ေျခလွမ္းေတြက တျဖည္းျဖည္းစိတ္လာသည္။ စိတ္ညစ္တိုင္း သူမ ေရာက္ေနက်ေနရာေလး။ သူစိတ္ညစ္ရင္ လည္း လာေနက်။ တခါတေလ စကားေတြတလံုးမွ မေျပာျဖစ္ပဲ တူတူထိုင္ေနက် ေနရာေလး။ မေရာက္တာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာပါ ေပါ့လား။ အသိစိတ္က ေနာက္ျပန္ဆြဲေနေပမယ့္လည္း ေျခလွမ္းေတြက ေရွ႔ကိုသာဦးတည္ေန၏။ သူ မလာေတာ့တာ ေသခ်ာေနေပမယ့္လည္း ဒီေန႔ေတာ့ ဘာလို႔မွန္းမသိ သူရွိေနမည္ဟု ထင္ေနမိသည္။ မိုးေတြကလည္း ညိဳ႕ေနသည္ကိုး။<br /><br />ေရကန္နားေရာက္လာေတာ့ မရဲတရဲ လွမ္းၾကည့္လိုက္မိသည္။ တိမ္ညိဳေတြေအာက္မွာ သူ႔ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ သူမရင္ခုန္သံခပ္တိုးတိုး မိုးျခိမ္းသံႏွင့္ ေရာေႏွာသြားလို႔ စိတ္သက္သာရာရမိပါရဲ႔။<br /><br />သူမဆံပင္ပါးပါးေတြ ေလမွာလြင့္ေန။ အက်ီအျဖဴေလး ႏွင့္ လံုျခည္အနက္ေလး ကလည္း ေလအတုိက္မွာ တလြင့္လြင့္ႏွင့္။ အသံမျမည္ေအာင္ လံုျခည္စြန္းကို အသာဖိရင္း သူ႔ကိုတိတ္တိတ္ေလး လွမ္းေငးေနမိသည္။ ဒီကိုလာတာ သူလည္း စိတ္ညစ္စရာေတြရွိေနလို႔ေပါ့ေနာ္။ သူစိတ္ညစ္ေနမွာ စဥ္းစားရင္း သူမစိတ္ညစ္ရတဲ့ အေၾကာင္းကိုေတာင္ေမ့သြားမိ၏။<br /><br />ငါးျမွားဖို႔ သူျပင္ဆင္ေနတာ ခဏၾကည့္ျပီး ျပန္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္မိသည္။<br /><br />ေျခလွမ္းေတြအေရြ႔မွာ "ငါးျမွားတာ ဘာနဲ႔တူလဲ ခင္ဗ်ား သိလား"။<br /><br />ေျခလွမ္းေတြ ခဏရပ္သြားျပီး သူ႔ဘက္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း လွည့္ၾကည့္မိသည္။ သူ .. သူမဘက္ကို ၾကည့္မေနဘဲ တစ္ေယာက္တည္း စကားေတြဆက္ေျပာေနသည္။<br /><br />သူမ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း သူ႔နားကို ေလွ်ာက္သြားလိုက္မိသည္။<br /><br />"ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔ တူတယ္ဗ်။"<br />သူက ဆက္ေျပာသည္။<br />"ငါးျမွားေတာ့မယ္ဆုိရင္ ငါးစာလိုသလို .. <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိဖို႔ဆိုတာ ၾကားထဲမွာ တစ္ခုခုလိုတယ္ေလ။ </span>အဲဒါဟာ ဆံုေတြ႔ျခင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ တိုက္ဆိုင္ျခင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">ေျပာရရင္ေတာ့ destiny (ကံၾကမၼာ) ေပါ့ဗ်ာ</span>။"<br /><br />"အဲ .. ငါးျမွားရင္ ငါးစာခ်ထားတုန္း ၾကာတဲ့ အခ်ိန္ကေတာ့ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူ ကိုယ့္ကို ျပန္ခ်စ္လာဖို႔ ေစာင့္ရတဲ့ အခ်ိန္လိုေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒါဟာ တစ္နာရီလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ တစ္ေန႔လည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ တစ္လ၊ တစ္ႏွစ္။ .. အဲ .. ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္လာတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ တစ္ေနကုန္ျမွားေနေပမယ့္ တခါတခါ ငါးမရဘဲ ျပန္ရသလိုေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို ငါးမရဘဲ ျပန္ရတဲ့ ခံစားခ်က္ကိုေတာ့ ငါးျမွားဖူးတဲ့ လူမွပဲ သိႏိုင္တယ္။"<br /><br />"တခ်ိဳ႔ ငါးမရေတာ့ ေရခ်ိဳးျပီးျပန္တဲ့လူေတြလည္း ရွိပါတယ္ဗ်ာ။"<br />သူက ဆက္ေျပာရင္း ျပံဳးသည္။<br />"ဒါေပမယ့္ အဲလူေတြစိတ္ထဲလည္း ျငိမ္းခ်မ္းသြားတယ္ မထင္ပါနဲ႔။" .. ငါးျမွားခ်ိတ္ကို ေျမၾကီးထဲမွာ ထုိင္ခံုေနာက္မွာ ခ်ည္လိုက္ျပီး ထုိင္ခံုမွာ ၀င္ထုိင္ရင္း သူ ခပ္ေလးေလးျဖင့္ ေျပာသည္။<br /><br />ထို႔ေနာက္ စကားဆက္မေျပာဘဲ သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဟိုး အေ၀းကို ေငးေနမိၾကသည္။<br /><br />အထူးအဆန္းေတာ့ျဖင့္ မဟုတ္ပါ။ တိတ္ဆိတ္ျခင္းမ်ားထဲတြင္ သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေပ်ာ္၀င္ေနၾကျဖစ္သည္။<br /><br />----<br /><br />ငါးျမွားခ်ိတ္ကိုင္းေလး ေကြးညႊတ္သြားသည္။<br /><br />သူျဖည္းညင္းစြာထျပီး ငါးျမွားခ်ိတ္ကို ဆြဲသည္။ ေနာက္ .. မိေနေသာ ငါးေလးကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျဖဳတ္ျပီး ငါးေလးကို ေရထဲ ျပန္လႊတ္ေပးလိုက္သည္။<br /><br />"ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာကို မဆံုးရႈံးခ်င္တဲ့ လူေတြကေတာ့ မိေနတဲ့ငါးကို ျပန္လႊတ္ေပးလိုက္သလိုမ်ိဳး ခ်စ္ျခင္းကို ဘယ္ေတာ့မွ မဖမ္းဆုပ္ထားတတ္ၾကဘူး။ အဲလူေတြဟာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို တကယ္ ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ခဲ့ၾကသူေတြ ျဖစ္တယ္။"<br /><br />"ကဲ ခင္ဗ်ားကေရာ .. ဘယ္လိုလူလဲ?"<br /><br />"ကြၽန္မက ဘယ္လိုလူလဲ? ဟုတ္လား?"<br /><br />"အင္း" .. သူက ေခါင္းကို ခတ္ဆတ္ဆတ္ညိတ္ျပသည္။<br /><br />"<span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">ကြၽန္မက ဘယ္ေတာ့မွ မမိမဲ့ ငါးကို ဖမ္းေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္ေပါ့။ အဲဒီ ငါးစာ ခ်ထားျပီး ေစာင့္ေနရတဲ့ အခ်ိန္မွာလဲ ကြၽန္မေပ်ာ္တယ္။ အဲ .. ငါးမရလို႔ ေရခ်ိဳးျပန္တဲ့ လူေတြထဲေတာ့ ကြၽန္မ မပါဘူးရွင့္။ ဒီေန႔ ငါးမရေပမယ့္လည္း ေနာက္ေန႔ လာျမွားရဦးမယ္ဆိုတယ္ အသိနဲ႔တင္ ကြၽန္မက ဘ၀ကို ေနေပ်ာ္ေနတဲ့သူေပါ့။</span>"<br /><br />သူ က သက္ျပင္းခပ္တိုးတိုးခ်ျပီး ဟိုး အေ၀းက တိမ္ညိဳေတြကို ေငးေနျပန္သည္။<br /><br />ခဏၾကာေတာ့ ..<br />"ကြၽန္ေတာ္လည္း ဒီကို ငါးျမွားဖို႔သပ္သပ္မ်ား လာခဲ့တယ္လို႔ ခင္ဗ်ား ထင္လား?"<br /><br />"မထင္ပါဘူးရွင္။ ေနာက္ ကြၽန္မဟာ ဘယ္လိုမ်ိဳးဆုိတာ ေျပာျပခြင့္ရတဲ့ အတြက္ ရွင့္ကို အျမဲ ေက်းဇူးတင္ေနမွာပါ။"<br /><br />ထို႔ေနာက္ သူမတို႔ ျပန္လည္ တိတ္ဆိတ္သြားၾကသည္။<br /><br />----<br /><br />ျပတင္းေပါက္က မိုးစက္မိုးေပါက္ေတြက မ်က္ႏွာေပၚ ခပ္စိပ္စိပ္က်လာေတာ့မွ သူမ လန္႔ႏိုးသြားသည္။<br /><br />ၾကည့္ပါဦး .. သူမႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တာပါလား။<br /><br />သူမ ျပတင္းေပါက္ကို ကမန္းကတန္းပိတ္ျပီး အခန္းအျပင္ထြက္ဖို႔ ၾကိဳးစားလိုက္မိသည္။<br /><br />အခန္းတံခါးကို ဖြင့္မရေတာ့မွ ျပံဳးမိသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">သူမ ေမ့ေနခဲ့သည္ပဲ။ သူမသည္ အျပင္မွ ပိတ္ထားေသာ အခန္းထဲတြင္ ႏွစ္ကာလေတာ္ေတာ္ၾကာ ေနထိုင္ခဲ့ျပီး ျဖစ္သည္ ဆိုတာကိုေပါ့။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">ထို႔ေနာက္ ဘာမဆိုင္ ညာမဆိုင္ ခုနအိမ္မက္ထဲမွ ငါးစာခ်ထားျပီး ေစာင့္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေလးကို သူမ သတိရလိုက္မိသည္။</span><br /><br />----<br /><br />၂၂.၁၂.၂၀၀၉။<br />၁၀း၁၉ ည။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-1501766915407024970?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-52450851723087281202009-12-07T23:23:00.006+08:002009-12-08T00:25:52.223+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 326px; height: 326px;" src="http://img6.imageshack.us/img6/3213/musicalstar.jpg" border="0" /><br /><br /></div><div style="text-align: justify;">♫♪ ဤအိမ္ေပၚသို႔ ေကာင္းခ်ီးမဂၤလာေရာက္ေစေသာ၀္ .. ေရာက္ေစေသာ၀္ ♫♪<br /><br />----<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">ၾကာခဲ့ျပီဆိုေပမယ့္လည္း ... </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">ဒီသီခ်င္းသံေတြၾကားတိုင္း သူမ၌ အမွတ္ရစရာ မ်က္၀န္းတစ္စံုရွိပါသည္။</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">ဘုရားသခင္ တကယ္ရွိပါက ဤကဲ့သို႔လွပေသာ မ်က္၀န္းတစ္စံုကို သူ႔အား ဘာေၾကာင့္ေပးခဲ့ပါသလဲဟု သူမ အျမဲေမးလိုခဲ့ပါသည္။</span><br /><br />----<br /><br />အင္းစိန္ ခ၀ဲျခံရပ္ကြက္ႏွင့္နီးေသာ သူမတို႔အိမ္သို႔ ခရစ္စမတ္စ္ နားနီးသည္ႏွင့္ christmas carol အဖြဲ႔ေတြ လာဆိုေနၾကျဖစ္ပါသည္။<br />ဗုဒၶဘာသာစစ္စစ္ကို ကိုးကြယ္ေသာ္လည္း လူငယ္ပီပီ guitar မ်ား၊ handbells မ်ားႏွင့္ တဖြဲ႔ၾကီး အိမ္ေရွ႔တြင္ သီခ်င္းမ်ားလာဆိုေသာအခါ ဘာရယ္မဟုတ္ စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္ျမဲျဖစ္ပါသည္။<br />စိတ္ထားေကာင္းမြန္ေသာ အေဖႏွင့္ အေမကလည္း ဟိုးဘက္နားက အသံမ်ားၾကားျပီဆိုကတည္းကပင္ အေအးပုလင္းမ်ား၊ သစ္သီးမ်ား၊ ေနာက္ အလွဴေငြကို စာအိတ္ထဲ ပိတ္ထည့္ျပီး အသင့္ေစာင့္ၾကိဳ ေနတတ္ၾကပါသည္။<br /><br />အဲဒီေန႔က မွတ္မွတ္ရရ စေနေန႔ျဖစ္ပါသည္။<br />ေနာက္ .. ရန္ကုန္ေဆာင္းမို႔ ႏွင္းမက်ပဲ ျမဴေတြဆိုင္းေနခဲ့ေသာ ခပ္သိပ္သိပ္ ညေနခင္းေလးျဖစ္ပါသည္။<br /><br />----<br /><br />♫♪ ဤအိမ္ေပၚသို႔ ေကာင္းခ်ီးမဂၤလာေရာက္ေစေသာ၀္ .. ေရာက္ေစေသာ၀္ ♫♪..<br />ဟိုဘက္အိမ္နားက အသံၾကားရသည္ႏွင့္<br />♫♪ ဤအိမ္ေပၚသို႔ ေကာက္ညွင္းထုပ္ၾကီး ေရာက္ေစေသာ၀္ .. ေရာက္ေစေသာ၀္ ♫♪.. ဟု လိုက္ေျပာင္ဆိုေနေသာ သူမကို အေမက<br />"သမီးငယ္ .. အဲလို မေလွာင္ရဘူးေလ။ ငရဲၾကီးမယ္။ သြား ... အေအးဘူးေတြနဲ႔ ပန္းသီးေတြ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ထဲ ထည့္ျပီး တံခါးသြားဖြင့္ထား။ ေမ .. ခဏေလးေန ဆင္းလာခဲ့မယ္" ဟု လွမ္းဟန္႔သည္။<br />"ဟုတ္ .... ကဲ့" ဟု ေျပာင္စပ္စပ္ေျပာရင္း ေလွကားထစ္ေတြ ေက်ာ္ဆင္းကာ အိမ္ေပၚမွ ဆင္းလာခဲ့သည္။<br /><br />အျမန္အျမန္ တံခါးေပါက္ဖြင့္ျပီး .. အေအးဘူးေတြ၊ ပန္းသီးေတြကို ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ထဲ ထည့္သည္။<br />အသံေတြေတာင္နီးလာျပီ။<br />လွ်ပ္ျပာ လွ်ပ္ျပာ အလုပ္ေကာင္းလို႔ ပန္းသီးေတြ ျပဳတ္က်ျပီး ျပန္ေကာက္ေနရေသးသည္။<br />သူမ မျပီးခင္မွာ carol အဖြဲ႔ေတြ အိမ္ေရွ႔သို႔ေရာက္ေနခဲ့ျပီးျဖစ္သည္။<br /><br />"မဂၤလာပါ .. ဘုရားသခင္ ေကာင္းခ်ီးေပးပါေစ" ဟူေသာ အသံျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္ျပီးေနာက္ သီခ်င္းေတြ စဆိုၾကသည္။<br />♫♪ ..... ♫♪<br />♫♪ ..... ♫♪<br /><br />အထုပ္ကေလးကိုင္ျပီး သူမ တံခါးေပါက္သို႔ေလွ်ာက္လာျပီး ေမ့ အေနာက္၌ အသာေလး၀င္ရပ္လိုက္သည္။<br /><br />အဲဒီခဏေလးမွာပါပဲ...<br /><br />----<br />ခဏေလးပါပဲ..<br />ဒါေပမယ့္ ..<br />အဲဒီခဏေလးမွာပဲ.. ျမဴေတြ ပိုဆိုင္းသြားသလို ထင္မိသည္။<br />အဲဒီခဏေလးမွာပဲ.. သူမ လက္ဖ်ားေတြ ႏွင္းမရိုက္ဘဲ ေအးစက္သြားခဲ့သည္။<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">အဲဒီခဏေလးမွာပဲ.. ဘုရားသခင္ရဲ႔ သီခ်င္းေတြလည္း အကုန္လံုး ရပ္တန္႔ကုန္ခဲ့ပါသည္။</span><br /><br />----<br />ဂစ္တာကို တီးေနေသာ သူ႔လက္မ်ားက ရွည္လ်ားသြယ္လ်ျပီး အလြန္ၾကည့္လို႔ေကာင္းပါသည္။<br />သူ႔မ်က္ႏွာက ေခ်ာေမာသည္ထက္ ၾကည္စင္ေနသည့္ မ်က္ႏွာမ်ိဳး။<br />သူ႔ႏႈတ္ခမ္းမ်ားကေတာ့ တရားသီခ်င္းမ်ားကို ခပ္ဖြဖြ သီဆိုေနခဲ့သည္။<br />ေနာက္ ... သူမကုိ အျမဲထာ၀ရ အမွတ္ရေစမည့္ အရာကေတာ့ သူ႔မ်က္လံုးမ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။<br />အရာအားလံုးထက္ လွပသည့္ မ်က္၀န္းတစ္စံုကို သူပိုင္ဆုိင္ေနခဲ့ပါသည္။<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">ေနာက္.. အဲဒီေန႔က ဘုရားသခင္ အလိုေတာ္အတိုင္း အဲဒီမ်က္၀န္းတစ္စံု ျပံဳးရယ္ေနခဲ့ပါသည္။</span><br /><br />----<br />ေတးသီခ်င္းသံမ်ားကို ေက်ာ္လြန္ျပီး သူမစိတ္ေတြ လႈပ္ရွားေနသည္။<br />ေမ့ ေနာက္ကြယ္မွ ေနျပီး သူ႔မ်က္၀န္းမ်ားကို ခုိးယူ ေငးေမာေနမိသည္။<br />အဲဒီ့ေန႔မွပဲ သီခ်င္းေတြ တစ္ပုဒ္ျပီး တစ္ပုဒ္ျပီးသြားတာ သိပ္ျမန္သလို ထင္ေနမိသည္။<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">မ်က္၀န္းေတြ ခ်ိဳျမိန္သည္ဟူေသာ စကားကို သူမ အဲဒီေန႔က စ'လို႔ ယံုၾကည္ခဲ့ပါသည္။</span><br /><br />----<br />"ဟဲ့ သမီးငယ္ .. လက္ေဆာင္ေတြ ေပးလုိက္ေလ" ဟု ေမ့ လွမ္းဟန္႔သံၾကားမွ သူမ ကေယာင္ကတန္းျဖင့္ အေရွ႔ထြက္ျပီး အထုပ္ကို ကမ္းေပးမိသည္။<br />"ေက်းဇူး တင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ" ဟု ခပ္တိုးတိုး သူရြတ္ျပီး လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေရွ႔သို႔ကမ္းလာခဲ့သည္။<br />ဒါေပမယ့္ သူ႔လက္ႏွစ္ဖက္က သူမ အထုပ္ေတြဆီ ေရာက္မလာခဲ့ပါ။<br /><br />ကမၻာေလာကၾကီး တခုလံုးမွာ အံ့ၾသဖို႔ အေကာင္းဆံုးအရာေတြ႔သလိုမ်ိဳး သူမလႈပ္ရွားမႈေတြ အကုန္ရပ္တန္႔သြားခဲ့သည္။<br />သူ.. သူ.. သူ႔မ်က္လံုးေတြက..<br /><br />"ဟဲ့ သမီးငယ္.. ေသခ်ာေပးေလ .. ေအာ္ .. ငါ့သမီးကေတာ့ေလ" ဟု ေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္ သူမလက္ထဲက အထုပ္ကို ယူျပီး သူ႔လက္ထဲ ထည့္ေပးလိုက္သည္။<br />"Merry X-Mas ပါ အန္တီ" ဟု ႏႈတ္ဆက္ကာ အားလံုး ထြက္ခြာသြားၾကသည္အထိ မ်က္စိတဆံုး သူမ လိုက္ၾကည့္ေနခဲ့မိသည္။<br />ျမဴေတြၾကားထဲ သူတို႔အဖြဲ႔ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့ အထိပါပဲ။<br /><br />----<br />အေၾကာင္းအရင္း ရွာမရေသာ္လည္း အစြဲအလမ္းၾကီးေသာ သူမအဖို႔ ေနာက္ christmas carol အဖြဲ႔ေတြလာတုိင္း ဘယ္ေတာ့မွ ေအာက္မဆင္းျဖစ္ေတာ့ပါ။<br />အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးရွာျပီး သူမ ရေအာင္ ေရွာင္ခဲ့သည္မွာ ဒီေန႔ထိ ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />လူတိုင္းတြင္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရားဟု ဆိုရေလာက္ေအာင္ မျပီးျပည့္စံုေစေသာ တခဏတာမ်ား ရွိခဲ့ဖူးၾကပါလိမ့္မည္။<br />သူမစိတ္ထဲ စူးနင့္သြားသည္အထိ ခံစားခဲ့မိေသာ မ်က္၀န္းတစံုျဖင့္ မည္သည့္အေၾကာင္းမွ်ျဖင့္ ျပန္မေတြ႔လိုေတာ့ပါ။<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">ယေန႔အထိ ဒီေလာကၾကီး၌ သူမ အျမဲေစ ေရွာင္လႊဲခ်င္ေသာ အမွန္တရားတခုမွာ သူ႔မ်က္၀န္းမ်ားပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။</span><br /><br />----<br />ၾကာခဲ့ျပီဆိုေပမယ့္လည္း ...<br />ဒီသီခ်င္းသံေတြၾကားတိုင္း သူမ၌ အမွတ္ရစရာ မ်က္၀န္းတစ္စံုရွိပါသည္။<br />ဘုရားသခင္ တကယ္ရွိပါက ဤကဲ့သို႔လွပေသာ မ်က္၀န္းတစ္စံုကို သူ႔အား ဘာေၾကာင့္ေပးခဲ့ပါသလဲဟု သူမ အျမဲေမးလိုခဲ့ပါသည္။<br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">သုိ႔ေသာ္ .. ယေန႔ အထိ ဘုရားသခင္က သူမကို ပုန္းေရွာင္ေနခဲ့ပါသည္။</span><br /><br />----<br />၇.၁၂.၂၀၀၉<br />၁၁း၁၇ ည။<br /><br /><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ဒီႏွစ္ ထူးထူးဆန္းဆန္း christmas mood ေတြ ေစာေစာစီးစီး၀င္ျပီး ေရးမိတဲ့ Essay ေလးပါ။ </span></span><br /><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);">အားလံုးပဲ merry x-mas ပါလို႔ ၾကိဳႏႈတ္ဆက္ပါရေစရွင္။</span></span><br /><br />----<br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Credit and Noted to: This image is from http://classical895.wordpress.com/2008/12/22/its-the-festival-of-carols/</span></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-5245085172308728120?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-7544212256776621572009-12-01T23:07:00.010+08:002009-12-01T23:33:54.508+08:00<img style="width: 403px; height: 328px;" src="http://img192.imageshack.us/img192/1781/moono.jpg" border="0" /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);"><br /><br />အစ</span><br /><br />ဟိုးတခါတုန္းကေပါ့...<br />ကမၻာႀကီးနဲ႔ ဟိုးအေ၀းတေနရာမွာ..ၿဂိဳဟ္ေလးတစ္လံုးရွိတယ္..<br />အဲၿဂိဳဟ္ေလးေပၚမွာ ၿဂိဳဟ္သားေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ပန္းပြင့္ေလးတစ္ပြင့္ပဲရွိတယ္။<br />အဲၿဂိဳဟ္သားေလးဟာ သူ႔ၿဂိဳဟ္ေလးကို တံျမက္စည္းလွည္း သန္႔ရွင္းေရးလုပ္လိုက္၊ ေနာက္သူ႔ပန္းပြင့္ေလးကို ေရေလာင္းေပါင္းသင္လိုက္န႔ဲ ေနသတဲ့။<br />သူ႔မွာ တြယ္တာစရာဆိုလို႔ အဲပန္းပြင့္ေလးပဲရွိေတာ့ သူဟာ အဲပန္းပြင့္ေလးကို အရမ္းျမတ္ႏိုးပါသတဲ့။<br /><br />အဲလိုနဲ႔ေနလာလိုက္တာ .. တစ္ေန႔က်ေတာ့ ... ၿဂိဳဟ္သားေလးဟာ ကမၻာေျမေပၚကိုေရာက္သြားပါသတဲ့။<br />ကမၻာေျမကိုေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ .. ၿဂိဳဟ္သားေလးဟာ သူတခါမွ မျမင္ဘူးတဲ့ ပန္းအမ်ိဳးအစားေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာနဲ႔ အံ့ၾသမွင္သက္မိၿပီး..<br />ေနာက္မွာေတာ့ သူဟာ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ေရာင္စံုပန္းေလးေတြၾကားမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ယစ္မူးသြားရင္း သူ႔ရဲ႔ ျဂိဳဟ္ေလးေပၚက ပန္းေလးကို ေမ့သြားပါေတာ့တယ္။<br /><br />အခ်ိန္နည္းနည္းၾကာျပီးတဲ့ အခါမွာေတာ့ ၿဂိဳဟ္သားေလးဟာ အဲဒီေရာင္စံုပန္းပြင့္ေလးေတြနဲ႔ ၿငီးေငြ႔သြားၿပီး<br />သူ႔ရဲ႕ ပန္းပြင့္ေလးကိုပဲ အရမ္းကို လြမ္းဆြတ္တမ္းတရင္း ၿဂိဳဟ္ေလးေပၚကို ျပန္ေရာက္သြားပါသတဲ့။<br />အဲဒီမွာ သူဟာ ပန္းပြင့္ေလးကို သူဟာ တျခားပန္းေတြေပၚယစ္မူးခဲ့တာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေနာက္ၿပီး သူဟာ ပန္းပြင့္ေလးကိုပဲ တကယ္ျမတ္ႏိုးတာျဖစ္လို႔ သူျပန္လာပါရေစဆိုၿပီး ခြင့္ေတာင္းပါတယ္။<br /><br />----<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">ဇာတ္သိမ္း</span><br /><br />ျဂိဳဟ္သားေလးက သူ႔ရဲ႔ ေရာင္စံုပန္းပြင့္ေလးနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးမယ္လို႔ ဆိုလာပါတယ္။<br />ဒီေန႔ ေတြ႔ရမယ့္ေန႔မို႔ စိတ္ထဲ နည္းနည္းလႈပ္ရွားေနမိတယ္။<br />ပန္းပြင့္ေလးေနထိုင္လာတဲ့ ပံုစံနဲ႔ အလွမ္းကြာတာမို႔ ဘယ္လို ဆက္ဆံရမလဲ စဥ္းစားေနမိပါတယ္။<br />ပန္းပြင့္ေလးက ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး အင္မတန္ညံ့တယ္ေလ။<br /><br />တကယ္တမ္းေတြ႔ၾကေတာ့လည္း အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႔ပါတယ္။<br />ေရာင္စံုပန္းပြင့္ေလးက သူမကို ဦးေဆာင္ စကားေတြေျပာသြားျပီး ေတြ႔ဆံုပြဲေလးက ေခ်ာေခ်ာေမြ႔ေမြ႔ အဆံုးသတ္သြားပါတယ္။<br />ေရာင္စံုပန္းပြင့္ေလးက ပြင့္လင္းပါတယ္။ လြတ္လပ္တယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ယံုၾကည္မႈရွိတယ္။ ေခတ္မီတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">ပန္းပြင့္ေလးနဲ႔ အဓိက ကြာျခားခ်က္က ပန္းပြင့္ေလးလို မေတြေ၀ဘဲ သူမဘာလုပ္ရမလဲ ဆိုတာ သူမအေသအခ်ာသိတဲ့ပံုပါပဲ။</span><br /><br />အျပန္လမ္းမွာေတာ့ ပန္းပြင့္ေလးဟာ ေရာင္စံုပန္းပြင့္ေလးကို ေက်းဇူးတင္ေနမိပါတယ္။<br />သူမေၾကာင့္သာ မဟုတ္ရင္ ဒီလို အဆံုးသတ္မ်ိဳးျဖစ္လာမွာ မဟုတ္လို႔ပါ။<br /><br />အျပန္လမ္းမွာေတာ့ ပန္းပြင့္ေလး ျပံဳးေနမိပါတယ္။<br />သူမရင္ထဲမွာလဲ ေပါ့ပါးလန္းဆန္းလို႔ေနပါတယ္။<br /><br />----<br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">အလယ္</span><br /><br />တကယ္ေတာ့ အဲဒီေန႔က ပန္းပြင့္ေလးဟာ ၿဂိဳဟ္သားေလးကို ဘာမွျပန္မေျဖခဲ့ပါဘူး။<br /><br />တကယ္ေတာ့ သူမဟာ ၿဂိဳဟ္ေလးေပၚက ပန္းပြင့္ေလးမွ်သာျဖစ္ပါတယ္။<br />သူမဟာ ၿဂိဳဟ္ေလးေပၚမွာ အျမဲတမ္းေနထိုင္သြားမဲ့ ပန္းေလးတစ္ပြင့္မွ်သာ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ<br />....<br />...<br />ဘယ္တုန္းကမွ မေျပာျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။<br /><br />----<br /><br />၂၀၀၆ တုန္းက ေရးခဲ့တဲ့ အက္ေဆးေလးကို နည္းနည္းေလး ျပင္ျပီး ေရးလိုက္တာပါ။<br />ေ၀ဖန္ဖတ္ရႈေပးၾကပါဦး။ း)</div><br /></br></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-754421225677662157?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-65675231550108085642009-11-03T21:28:00.005+08:002009-11-04T02:42:43.284+08:00<div style="text-align: justify;">"ခြၽင္" ဆိုတဲ့ ျမည္သံေလးနဲ႔ လူတစ္ေယာက္ ဆိုင္ထဲ၀င္လာခဲ့မွန္းေတာ့ သိလိုက္တယ္။<br />ပန္းေတြကို မလိုတဲ့ အရြက္ေတြ ေခြၽေနတုန္းမို႔ ခ်က္ခ်င္းၾကီး လွည့္မၾကည့္လိုက္မိဘူး။<br /><br />အဲဒီလို အသံေပးျပီး သူမ ႏွလံုးသားထဲကိုပါ လူတစ္ေယာက္၀င္ေရာက္လာမယ္မွန္း အဲေန႔က တကယ္ကို မသိခဲ့မိပါဘူး။<br /><br />----<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ဘာနဲ႔တူလဲဆိုေတာ့ ညဘက္မွာ တိတ္တဆိတ္ ရြာခ်ေပးခဲ့တဲ့ မိုးနဲ႔တူတယ္။</span><br /><span style="font-weight: bold;">ခဏေလးပါပဲ။ </span><br /><span style="font-weight: bold;">ကိုယ့္အတြက္မဟုတ္ေပမယ့္ မနက္မိုးလင္းေတာ့ ေအးခ်မ္းမႈနဲ႔ လြမ္းေဆြးမႈကို ခ်န္ထား ေပးခဲ့တယ္။</span><br /><br />----<br /><br />"ပန္းေတြကို delivery လုပ္ေပးပါသလား ခင္ဗ်ာ"?<br />နီေစြးေစြးမ်က္ႏွာအထက္ မ်က္မွန္စိမ္းေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးေအာက္က မ်က္လံုးေတြက သူမကို ၾကည့္မေနခဲ့ပါဘူး။<br /><br />"ရပါတယ္ရွင္။ ပန္းအမ်ိဳးအစားေပၚမူတည္ျပီး ေစ်းႏႈန္းကြာပါတယ္။ ဘယ္လုိမ်ိဳး လိုခ်င္လည္းမသိဘူး။ ကတ္တေလာက္ေတြလည္း ၾကည့္လို႔ရပါတယ္။"<br />"ဟို .. ကြၽန္ေတာ္မေရြးတတ္ဘူးခင္ဗ်။ ႏွင္းဆီအျဖဴေလးေတြေတာ့လိုခ်င္တယ္" လို႔ ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေျပာတယ္။<br /><br />"ဘယ္ႏွစ္ပြင့္ယူမလဲရွင့္"?<br />"အင္း.. အဲဒါလည္း ကြၽန္ေတာ္မသိဘူးခင္ဗ်။ ကြၽန္ေတာ္ႏွင္းဆီအျဖဴေလးေတြ လိုခ်င္တယ္။ ပန္းေတြခ်ည္းပဲ ပို႔မယ္ခင္ဗ်။ အရုပ္ေတြဘာေတြမထည့္ေတာ့ဘူး။ ဒီက အဆင္ေျပေအာင္္လုပ္ေပးပါေနာ္။ ကြၽန္ေတာ္ က်သေလာက္ရွင္းပါ့မယ္။"<br /><br />မမနဲ႔ ေတြ႔သြားေစခ်င္တယ္လို႔ စိတ္ထဲကေတြးမိတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ စကားေဖာင္ေဖာင္ဖြဲ႔ျပီး ခုထိေစ်းမေရာင္းတတ္ေသးဘူး။ မမ ကလည္း ဒီေန႔မွ ၾကာလုိက္တာ။<br /><br />"ေနာက္ .. ဟိုေလ.. ဟို.. ကြၽန္ေတာ္ပို႔တာ မသိေစခ်င္ဘူး" .. သူ႔ အသံေတြက ပိုတိုးသြားတယ္။<br />အေတြ႔အၾကံဳေတြမ်ားေနဘီမို႔ စိတ္ထဲကေတာင္မရယ္မိဘူး။<br /><br />"ေပးပို႔ရမယ့္လိပ္စာနဲ႔ အခ်ိန္ဒီမွာေရးေပးပါေနာ္။ ဒါက ေဘာက္ခ်ာပါ။"<br /><span style="color: rgb(51, 51, 51);">"</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);"><span style="color: rgb(51, 51, 51);">၂၁ပြင့္</span> </span>ပို႔ေပးမယ္ေနာ္။ အဓိပၸါယ္က <span style="color: rgb(255, 102, 0);">dedicated to you</span> တဲ့" .. ပိုက္ဆံ ျပန္အမ္းရင္းေျပာလုိက္တယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">အဲဒီေန႔က သူ႔မ်က္ႏွာ နီရဲတက္သြားတာမ်ား ကြၽန္မ ႏွင္းဆီအနီေတြထက္သာတယ္။</span><br /><br />----<br /><br />ပိုက္ဆံျပန္အမ္းျပီး အံဆြဲအဖြင့္ စားပြဲေပၚတင္ထားတဲ့ ကတ္ေၾကးကို တိုက္မိျပီး ေအာက္ျပဳတ္က်သြားတာ ေအာက္က ပန္းအိုးေသးေသးေလးေပၚက်လို႔ ပန္းအိုးေလးကြဲသြားတယ္။<br /><span style="font-weight: bold;">အဲဒီေန႔က သူထြက္သြားတာ မျမင္လုိက္ဘူး။ </span><br /><br />----<br /><br />သူမက ပန္းေတြ လိုက္ပို႔ေလ့မရွိတာမို႔ အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့။ တကယ္ပါ မ်က္မွန္စိမ္းေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးကလြဲ က်န္တာဘာမွ မမွတ္မိခဲ့ေသးဘူး။<br /><br />ေနာက္ ၃ရက္ေလာက္က် သူမဆိုင္ေရာက္သြားေတာ့ မမက ညည္းသလိုေျပာတယ္။<br />"တခ်ိဳ႔မိန္းမေတြမ်ားဟယ္ ငါ့ႏွင္းဆီျဖဴေလးေတြနဲ႔ မတန္လိုက္တာ" တဲ့..<br />တကယ္ပါ.. အဲထိလည္း အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ပါပဲ။<br /><br />----<br /><br />မမနဲ႔ အတူတူရွိေနတဲ့ ေနာက္တပတ္ရဲ႔ စေနေန႔ မိုးဖြဲဖြဲေတြေအာက္မွာ သူထပ္ေရာက္လာခဲ့တယ္။<br />ေနာက္ေဖးက သူမထြက္လာေတာ့ သူ မမနဲ႔ ေလေပးေျဖာင့္ေနတယ္။ မမ ပဲေလ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 51);">"</span><span style="color: rgb(51, 51, 51);">အပြင့္၅၀</span>ပို႔ပါလား ေမာင္ေလးရဲ႔။ အဓိပၸါယ္က <span style="color: rgb(255, 102, 0);">this is regretless love</span> တဲ့" .. မမက အဲလိုေျပာေတာ့ ..<br />"မလုပ္ပါနဲ႔ဗ် ျဖဴ မႏိုင္ပဲေနမယ္" .. ခပ္ဖြဖြျပံဳးျပီး သူေျပာတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ေသခ်ာတာကေတာ့ အဲေန႔က စိမ္းေဖ်ာ့ေဖ်ာ့မ်က္မွန္ေအာက္က သူ႔မ်က္လံုးေတြ စိမ္းမေနခဲ့ဘူး။</span><br /><span style="font-weight: bold;">သူ႔မ်က္လံုးထဲ ေနာင္တေတြရွိမေနခဲ့ဘူး။</span><br /><br />----<br /><br />သူထြက္သြားတာၾကည့္ျပီးမွ သူမ မ်က္လံုးေတြ ျပဴးက်ယ္လာခဲ့တယ္။<br />အံ့ၾသတၾကီး သူမမ်က္လံုးေတြကို သူလွည့္မၾကည့္ခဲ့လို႔ မျမင္ခဲ့တာပဲ ေတာ္ေတာ္ကံေကာင္းတယ္ဆိုရမယ္။<br />ေထာ့နဲ႔ ေထာ့နဲ႔ ေလွ်ာက္သြားတဲ့သူ႔ကိုၾကည့္ျပီး သူမ ဘာကိုမွ မေျပာနိဳင္ခဲ့ဘူး။<br /><br />သူ..သူ .. သူ႔ေျခေထာက္တဖက္က..<br /><br />အို..<br /><br />----<br /><br />ေနာက္ေတာ့ အပတ္တိုင္း သူေရာက္ေရာက္လာတတ္တယ္။<br />မမေျပာတဲ့ "ေကာင္မေလးက ပ်ံလန္ေနတာကြ။ ခ်မ္းလည္းခ်မ္းသာတယ္။ အျမင့္ကိုပဲ လွမ္းမဲ့ပံု။ အရမ္းခ်စ္ေနရင္ေတာင္ ေျခတဖက္ဆာေနတဲ့ ဒီလိုေကာင္ေလးမ်ိဳး ဘယ္ေတာ့မွ ယူမွာမဟုတ္ဘူး။ ေကာင္ေလး သနားပါတယ္။"<br /><br /><span style="font-weight: bold;">အဲဒီေန႔က မ်က္မွန္စိမ္းေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေအာက္က ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေတာက္ပေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ေထာ့နင္းေထာ့နင္းေလွ်ာက္သြားတဲ့ သူ႔ကို ဆက္မၾကည့္ရက္ေတာ့ဘူး။</span><br /><br />----<br /><br />အဲေန႔ကစျပီး ႏွင္းဆီပန္း အျဖဴေတြကို ပိုျပီး ဂရုတစိုက္မွာျဖစ္တယ္။<br />ေနာက္ .. အဲေန႔ကစျပီး ျဖဴဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးအတြက္ ႏွင္းဆီပန္းျဖဴျဖဴေတြကို တတ္နိဳင္သမွ် အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ျပင္ဆင္ေပးမိတယ္။<br /><span style="font-weight: bold;">ယုတ္အဆြဆံုး အရြက္ေတြမွာေတာင္ အနာအဆာ မရွိေစရဘူး။ </span><br /><span style="font-weight: bold;">ခ်စ္ျခင္းရနံ႔ေတြ ဆြတ္ျဖန္းထားတဲ့ ဒီပန္းေတြမွာ အနာအဆာမရွိပါဘူး ေကာင္မေလးရဲ႕။</span><br />သူ႔ရဲ႔ႏွလံုးသားနဲ႔ ထပ္တူက်ပါတယ္။<br />မင္းျမင္နိဳင္ပါေစကြယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ဒါေပမယ့္ အဲေန႔ကစျပီး စိမ္းေဖ်ာ့ေဖ်ာ့မ်က္မွန္ေအာက္က မ်က္လံုးေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ မၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။</span><br /><span style="font-weight: bold;">အဲဒီအစား သူမႏွလံုးသားထဲ အလိုလို၀င္ေရာက္လာျပီး ျဖစ္ခဲ့တယ္။</span><br /><br />----<br /><br />မိုးဖြဲဖြဲရြာေနတဲ့ မနက္ခင္းေလးက ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔။<br /><br />သူမလည္း ျဖဴ႔ဆီပို႔ရမယ့္ ပန္းေတြကို ဂရုတစုိက္ ျပင္ဆင္ေပးေနမိတယ္။ ဘယ္လိုအေျခအေနလည္း ဆိုတာေတာ့ မမ ကို မေမးၾကည့္မိဘူး။ မမကလည္း အလုပ္ေတြက ခပ္မ်ားမ်ားမို႔ ပံုမွန္ေဖာက္သည္ ေတြၾကားထဲက သူ႔ကို ေမ့ေနတယ္။<br /><br />သိပ္မၾကာဘူး..သူေရာက္လာျပီး ပန္းေတြ မပို႔ေတာ့ဘဲ သူယူသြားလုိ႔ ရမလားလို႔ သူမကိုေမးတယ္။<br />မိုးေရေတြလည္း နည္းနည္းစုိလို႔။<br />သူကိုယ္တုိင္ေပးခ်င္လို႔ ထင္ပါရဲ႔။<br />မၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ ထိန္းထားတဲ့ၾကားက စိမ္းေဖ်ာ့ေဖ်ာ့မ်က္မွန္ေအာက္က မ်က္လံုးေတြနဲ႔ တခ်က္ အၾကည့္ဆံုတယ္။<br />မ်က္လံုးေတြလည္းစိုလို႔။<br />မိုးေရေတြ ထင္ပါရဲ႔။<br />ကတုန္ကယင္နဲ႔ ႏွင္းဆီျဖဴေတြနဲ႔ မိုးေရထဲ သူျပန္ထြက္သြားတယ္။<br />မိုးနည္းနည္းမိလို႔ ေအးေနတယ္ ထင္ပါရဲ႔။<br /><br />ဘာလို႔မွန္းမသိဘူး။ သူမ စိတ္ထဲေလးေနတယ္။<br /><br />----<br /><br />ခဏေနေတာ့ မမေရာက္လာတယ္။ ပန္းပို႔စရာမလိုေတာ့ဘူးလို႔ေျပာတာေတာင္ စိတ္မ၀င္စားဘူး။<br />လမ္းထိပ္နားက ကားတိုက္တဲ့အေၾကာင္း သူမကိုေျပာျပေနတယ္။<br />"မမလည္း အေ၀းကပဲ ျမင္ခဲ့တာ။ မနက္ေစာေစာစီးစီးကြယ္။ ပြဲခ်င္းျပီးတဲ့.. ေနာက္ ပန္းေတြ............"<br /><br />ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္မို႔ မမစကားေတြ သူမနားထဲမွာလွ်ံသြားတယ္။ မၾကားမိလိုက္ပါဘူး။ စိတ္ထဲမပါတာမို႔ စကားေတာင္ ျပန္မေထာက္နိဳင္ဘူး။<br />ငူငူငိုင္ငုိင္နဲ႔မုိ႔ အလုိက္သိတဲ့ မမ စကားမဆက္ေတာ့ဘူး။<br />ဒီလိုနဲ႔ မမနဲ႔ စကားစျပတ္သြားခဲ့တယ္။<br /><br />----<br /><br />အဲဒီေန႔ကေပါ့...<br />"ခြၽင္" ဆိုတဲ့ ျမည္သံေလးနဲ႔ လူတစ္ေယာက္ ဆိုင္ထဲေနထြက္သြားတယ္။<br />သူနဲ႔တူတူ ႏွင္းဆီျဖဴေတြပါ ပါသြားတယ္။ ေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ေရာက္မလာေတာ့ဘူး။<br />သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ အဆင္ေျပသြားတာလားလို႔ သူမ ေတြးေနမိတယ္။<br /><br />အဲဒီေန႔ကေပါ့..<br />မိုးဖြဲဖြဲေလးရြာေနခဲ့တယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0); font-weight: bold;">အဲဒီေန႔ကေပါ့...</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0); font-weight: bold;">အဲဒီေန႔က ...</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0); font-weight: bold;">ပန္းေတြေရာင္းမေကာင္းခဲ့ဘူး။</span><br /><br />----<br />၄.၁၁.၂၀၀၉။<br />၂း၁၆ မနက္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:85%;" >Love Happens ထဲက Jennifer Aniston ရဲ႔ ပန္းဆိုင္ေလးကို ခံစားျပီးေရးပါတယ္။</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:85%;" >အဲကားဇာတ္လမ္းနဲ႔ေတာ့ မဆိုင္ပါဘူးရွင္။</span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8772914564412636693-6567523155010808564?l=jrlwinoo.blogspot.com' alt='' /></div>jr.lwinoohttp://www.blogger.com/profile/04976290697745884418noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-8772914564412636693.post-35755815641860523322009-11-01T14:12:00.009+08:002009-11-01T15:03:59.049+08:00<a target="_blank" title="ImageShack - Image And Video Hosting" href="http://img20.imageshack.us/i/homeyl.jpg/"><img style="width: 403px; height: 254px;" src="http://img20.imageshack.us/img20/4788/homeyl.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ကြၽန္မတို႔ အိမ္ကုိ တကယ္ပဲလြမ္းေနၾကပါသလား။</span><br /><br />အဲဒီအေတြးဟာ ခုရက္ပိုင္း ေခါင္းထဲေရာက္ေနပါတယ္။<br /><br />အိမ္နဲ႔ အေ၀းမွာ ခြဲေနျပီး အလုပ္လုပ္တဲ့သူကလည္း အလုပ္ေၾကာင့္စိတ္ဖိစီး၊ ေက်ာင္းတတ္တဲ့သူကလည္း ေက်ာင္းစာဖိစီးနဲ႔ ဒီမွာေတာ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေျပာျဖစ္တာက မေပ်ာ္ဘူး ဆိုတဲ့စကားပါ။ အဲဒီအထဲေတာ့ ကုိယ္က ထိပ္ဆံုးနားမွာရွိပါလိမ့္မယ္။<br /><br />ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ၊ ေနထိုင္မႈစနစ္အရ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဒီ(နိဳင္ငံျခား)ကို ထြက္မလာခင္ထိေတာ့ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းဘ၀ေတြကို ျဖတ္သန္းခဲ့ရပါလိမ့္မယ္။ မျငိမ္းခ်မ္းဘူး ဆိုရင္ေတာင္ အနည္းဆံုး မိသားစုဆိုတာ ရွိေသးတာကိုး။ ဒီမွာကေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက တစ္ေယာက္တည္းေနျပီး ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းေနၾကတယ္။<br />ေမတၱာတရား ေခါင္းပါးတဲ့ နိဳင္ငံမွာ အဲလို လူအမ်ားစုဆီက အျမဲၾကားရတာေတာ့ "မေပ်ာ္ဘူး" "အိမ္ကို အရမ္းသတိရတယ္" "အိမ္ကို လြမ္းတယ္" တို႔ပါ။<br /><br />ဟိုေန႔ကထိေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အိမ္ကို ခင္တြယ္သူ၊ လူမ်ားေတြလိုပဲ အိမ္ကို လြမ္းေနသူ လို႔ထင္မိပါတယ္။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ဟုိေန႔က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္ေတာ့ အားလံုးက အခုလက္ရွိရွိေနတဲ့ ေနရာမွာတင္ ရပ္တန္႔မေနခ်င္ၾကပါဘူး။ အားလံုးမွာ ရည္ရြယ္ခ်က္ကိုယ္စီနဲ႔။<br /><br />သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကက် ေနာက္ ၂ႏွစ္ေလာက္မွာ New Zealand မွာ ေဒါက္တာဘြဲ႔ယူဖို႔။<br />ေနာက္တစ္ေယာက္ကလည္း ကုိရီးယားမွာေက်ာင္းသြားထပ္တက္ခ်င္လို႔။<br />ကြၽန္မက်ေတာ့လည္း ကိုယ့္ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ကိုယ္။<br /><br />ေနာက္ႏွစ္၀က္ေလာက္က် တူတူခရီးထြက္က်ဖို႔လည္း ကတိက၀တ္ေတြျပဳ၊ စိတ္ကူးေတြယဥ္ေနၾက ျပန္ေသးတယ္။<br /><br />အသက္ေတြက အကုန္ ၂၈ ႏွစ္အထက္ေတြ ျဖစ္ေနၾကပါျပီ။<br />ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူကမွ အိမ္ျပန္မယ္ (မိသားစု) ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိၾကပါဘူး။<br />တတ္ႏိုင္သမွ်ေတာ့ ေထာက္ပံ့ခ်င္ၾကပါတယ္။ ဒါကလည္း ျမန္မာစိတ္ဓါတ္ကိုး။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ဒါေပမယ့္ အခုအခ်ိန္ အိမ္မွာ အခန္႔သ�