Wednesday, April 6, 2011

အစုန္ အဆန္

ျပန္ရဦးမယ္။
နာဖ်ားေနတဲ့ ရုပ္ကုိသာျမင္ေစ
နာဖ်ားေနတဲ့ စိတ္ကို ဖံုးလို႔ ကြယ္လို႔။

ညာရဦးမယ္။
အသီး အပြင့္အုပ္က တစ္ရာ၊ႏွစ္ရာ
ဒုကၡေဗဒါက တစ္ပင္တည္းပါေပါ့။

ဟန္ေဆာင္ေကာင္းတဲ့ ေမေမကေတာ့
(အရင္အတုိင္း)
ျပံဳးလို႔
ရယ္လို႔။

၆.၀၄.၂၀၁၁။
၁၂း၂၂ မနက္။

9 comments:

Anonymous said...

အျပံဳးေတြနဲ႕အတူ
အျပန္က်ရင္ မုန္႕ေတြသယ္ခဲ့ေစလိုပါသည္
အငတ္ေဘးဆိုက္သူတဦး

ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႔တဲ႔ အျပန္လမ္းခရီးျဖစ္ပါေစ..

လင္းဒီပ said...

နာဖ်ားေနတဲ့ ရုပ္ကုိသာျမင္ေစ
နာဖ်ားေနတဲ့ စိတ္ကို ဖံုးလို႔ ကြယ္လို႔...အဲစာသားေလး မိုက္တယ္

ၾကာလာေတာ့လည္း အစုန္ အဆန္ကူးေနရတာ မီးရထားၾကီးလိုလို ေလယာဥ္ပ်ံၾကီးလိုလို...

mirror said...

ကဗ်ာေလးကုိ သနားမိတယ္။ ဖတ္ျပီး ခ်က္ခ်င္း ကြန္မန္႔ေတာင္ မေပးႏုိင္ခဲ့ဘူး။ း(

soelu said...
This comment has been removed by the author.
ေနမိုးေဝ said...

စာေၾကာင္းေရ နည္းနည္းနဲ႕
ခံစားမႈေတြ အမ်ားႀကီးေပးတဲ့ . . ကဗ်ာ

အန္တီခ်မ္း said...

မလာတာၾကာလိုု႔ အိမ္လုုိက္ေခၚတာ
မုုန္႔လံုုးေရေပၚေတြ ဝက္သားကုုန္းေဘာင္ေတြ လာစားအံုုးေလ
ဘာသာျပန္ေတြကေတာ့ ၾကာအံုုးမယ္

ေရႊျပည္သူ said...

ဟိုးရက္ေတြက တစ္ေခါက္လာဖတ္ေသးတယ္... ေနာက္ဆံုးအပိုဒ္ေလးဖတ္ၿပီး ရင္ထဲမေကာင္းတာနဲ႔ ဘာေရးရမွန္းမသိ ျပန္သြားတာ... အခုေတာ့ ေရးႏိုင္ၿပီ း)

နင့္နင့္သည္းသည္းနဲ႔ လွတဲ့ကဗ်ာေလး...

LB said...

နာဖ်ားေနတဲ့ ရုပ္ကုိသာျမင္ေစ
နာဖ်ားေနတဲ့ စိတ္ကို ဖံုးလို႔ ကြယ္လို႔။
ညာရဦးမယ္။
အသီး အပြင့္အုပ္က တစ္ရာ၊ႏွစ္ရာ
ဒုကၡေဗဒါက တစ္ပင္တည္းပါေပါ့။

ဖတ္လို႔ေကာင္းတယ္ ခံစားရတာ မသက္သာဘူး